Posted by: bluesyemre | January 20, 2021

Top 10 Global #ConsumerTrends 2021

Hidden at the very top of New Zealand’s Coromandel Peninsula and accessible only by off-road track is the Mahana commune. Founded in 1978, for nearly 40 years its inhabitants have been elusive. Their story has gone largely unreported. But now, parts of the utopian dream are turning sour. We visit Arthur, one of the remaining members of Mahana, to learn about his reclusive life, his battles with other residents, and his hopes of seeing the valley returned to its past glory.

Business team checking clipboard list

Editor’s Note: Today’s post is by Rachel Caldwell. Rachel is scholarly communication librarian at University of Tennessee Knoxville. She has a dual Master’s degree in Information Science and Library Science from Indiana University Bloomington. Prior to her position in scholarly communication, Rachel worked in museums and as an instruction librarian.

No library can subscribe to every publication that might be of interest to their communities. Most academic libraries base collections and resource allocation decisions on quantifiable metrics, such as cost per use. These are important considerations, but they are not holistic. Traditional, quantifiable, collections-based metrics overlook a wide range of important aspects of relationships between academic libraries, their institutions, and suppliers of one kind or another. One such aspect is determining whether the business practices of a supplier/vendor support or match the mission and values of the library.

Many vendors supplying academic libraries with collections and other resources engage in practices that are not only markedly out of step with the values of libraries but also misaligned with the broader values of many public institutions of higher education (HE). In North America, this is especially true among land-grant colleges and universities, including both public and private institutions, whose missions and values prioritize conducting research for the public good and providing broad access to education. Publishers and citation index providers are important examples of vendors often out of sync with such values, not least because of the tremendous amounts of money institutions of HE pay them. Journal publishers are particularly visible because of their work with faculty as authors, the role of journal metrics in retention, tenure, and promotion (RTP) decisions, and the recent spate of libraries canceling their “big deal packages.” All of this leads to a great deal of tension between journal publishers, authors, institutions, and libraries, often centered on “quality” of publications (using the Impact Factor as a measure) versus “costliness” of access, including not only subscriptions but also open access article processing charges (APCs).

To address this misalignment, libraries would benefit from evaluating how well a publisher’s practices align with the values of libraries, public and land-grant institutions, and some learned societies. Such a system would do several things. For example, it would inform library decision-makers about licensing choices, as well as aid in communication with a library’s campus community about the nature of the decisions it may face. To be clear, such an evaluation system would not be used by the typical institution as the sole metric for licensing decision-making, nor would it be used only in licensing decisions.

In a recent article, I have proposed such a system provisionally: Publishers Acting as Partners with Public Institutions of Higher Education and Land-grant Universities (PAPPIHELU, or PAPPI for short). It is important to note that this system has not been vetted or used by any library or institution. It is a provisional system intended to provide an example of how values-based metrics could be applied to journal publishers. The evaluation criteria are based on values widely held by libraries, land-grant institutions of HE, and some learned societies. Notably, these societies serve primarily as a proxy for researchers who often share many of the same values as libraries and HE institutions. Under the PAPPI evaluation system, journal publisher practices in ten different categories earn points toward an overall score that reveals how well the publisher’s practices align with the values of libraries, land-grant institutions, and some learned societies.

In other words, this provisional system evaluates how well a journal publisher acts as a partner with land-grant institutions and libraries. The partnership criteria stem from three key values identified by examining the histories and missions (including those of relevant professional organizations) of the three entities:

  • Democratization of information and education emphasizes the value of public access to knowledge held by libraries and institutions, especially land-grant institutions. PAPPI criteria relating to this value include public access and open access (OA) to scholarship/research (and not just through immediate “gold” or “diamond/platinum” OA publishing); history of politically lobbying against government policies meant to broaden access to research/scholarly literature; and permitting reuse of articles for noncommercial educational purposes.
  • A second value, information exchange, relates to making research/scholarship findable and shareable through open, interoperable metadata and long-term, non-profit-run preservation. Information exchange ensures that literature reviews are well-informed, leading to solid studies and scholarship; thus, many learned societies share this value with academic libraries. Criteria related to this value include the following: the publisher voluntarily contributes metadata to repositories and indexes; metadata is OA; authors are identified with ORCIDs; journals are archived or preserved with CLOCKSS, Portico, or a similar service.
  • Finally, all three entities—academic libraries, land-grant institutions of HE, some learned societies — value the sustainability of scholarship as a scholarly enterprise. This value relates to the agency of authors and institutions and is especially important in evaluating whether a publisher acts as a partner. Related criteria include not only reasonable article processing charges (APCs) but also policies that allow researchers at any institution to contribute to the scholarly record if their work meets peer-review standards; researchers retaining agency over their work through authors’ retention of copyright and/or agreement to license their work under the least-restrictive Creative Commons open licenses that facilitate access and reuse; requirements for non-disclosure agreements in contracts with libraries/institutions; and permitting text and data mining at no cost for scholarly purposes. (For particulars on these categories and credits, please see the PAPPI wiki.)

Points earned by a publisher result in PAPPI designations similar to the U.S. Green Building Council’s Leadership in Energy and Environmental Design (LEED) certification for buildings. In both, the designations represent levels of achievement in meeting the system’s outlined practices. LEED has four levels of certification (platinum, gold, silver, and certified) for the construction of buildings. PAPPI proposes three levels of credit for publishers’ practices: Tier 1 for publishers earning 62 points or more, that is, 70% of all possible points (89 total); PAPPI Tier 2 for those earning at least 45 points (51%); and PAPPI Tier 3 for those earning at least 27 points (30%).

To test this partnership scoring system, I evaluated the practices of four different journal publishers. I included Evolutionary Ecology Limited (EEL) and the Society for Neuroscience (SfN), which, respectively, publish one and two journals. I also evaluated Elsevier and the University of California/California Digital Library’s e-Scholarship Publishing, taking a random sample of journal titles from each of their respective publication lists. While, unsurprisingly, the journals published by the library and by the learned society scored highest — because PAPPI was designed with library and society values in mind — a few observations from the results bear special attention.

table showing journal scores
Scores for Selected Publishers. A more detailed breakdown of these scores is available in the PAPPI Wiki. Table reused under CC BY license from “A Provisional System to Evaluate Journal Publishers Based on Partnership Practices and Values Shared with Academic Institutions and Libraries”,

I deliberately chose to evaluate a society publisher that was a member of the Scientific Society Publisher Alliance (SSPA), in part because many SSPA members publish their own journals. Those that are not working with a larger publisher are able to set their own journal publishing policies and priorities, aligning with their missions and values. Though not all societies share the values of libraries and land-grants, many SSPA members do. For example, SSPA members publish both hybrid OA journals and fully OA journals, meaning that they do not publish all articles “gold” OA by default; they still maintain subscription-only content. But unlike many hybrid publishers, much of their subscription-only research is made publicly accessible after brief embargo periods.

Observation #1: Many SSPA members make 100% of articles available in PubMed Central (PMC) and in their journals after a three-, six-, or twelve-month embargo — not just the articles that authors paid to make immediately OA through the “gold” option, nor just those with NIH funding — taking the significant onus of “green” open archiving off of institutions and authors. (Of the eleven society members, four deposit all journal content in PMC — SfN is one of these — two deposit all content from half or more of their journals.) This, and the fact that they are mission-driven organizations grounded in providing support to researchers and students in myriad ways beyond journal publishing, earned the SSPA-member publisher a high score as a partner with HE and libraries. Libraries may want to reach out to these publishers, and the faculty making up these societies’ memberships, and begin cultivating conversations about partnerships and collaboration if they have not done so already.

In the same vein, it is not a surprise that e-Scholarship Publishing scored highly. It is a member of both the Library Publishing Coalition and the Open Access Scholarly Publishers Association (OASPA), publishing only gold or platinum OA journals. Their APCs are low to nonexistent and they operate with a mission-driven business model. Naturally, their journals benefit from the relationship with the library. Metadata is well-understood by the library publisher, so the eScholarship journals’ discoverability scores were comparatively high. In contrast, faculty-owned publisher EEL scored well in many areas, but suffered from low scores in discoverability and publishing practices (e.g., preservation, membership in industry organizations) — practices most aligned with the value of information exchange.

While their information exchange scores were low, EEL’s scores for practices related to democratization of access and sustainability — copyright terms, educational reuse, and business practices — were relatively high.

Observation #2: Allotting to EEL’s journal, or any journal in a similar state, institutional resources to improve its visibility and impact makes sense when viewed from a partnership lens. That is, if a library is considering canceling an EEL subscription, the library may want to offer them additional (and different) support. This could begin as a consultation with librarians on the topics of metadata creation or preservation practices, and might result in an ongoing partnership with a library for related services. This observation demonstrates PAPPI’s utility as a means for identifying potential partners that could benefit not only from libraries’ budgets first and foremost but from librarians’ knowledge of discoverability and best practices in publishing. These are intellectual resources and allotments for which librarians should be recognized and availed of by likeminded, nonprofit publishers.

Elsevier scored lowest of the four evaluated publishers, largely due to practices related to democratization of access and sustainability of scholarship as a scholarly enterprise (i.e., its copyright and licensing terms, business model, and business practices, such as a history of lobbying against OA policies), but one criterion deserves special attention in the Elsevier evaluation. In “Publishing Practices,” three publishers, including Elsevier, scored highly but of these Elsevier was the only COPE member. COPE membership earns a publisher the highest number of points possible (5 points) for any single credit in PAPPI. If the society publisher, SfN, became a COPE member — which, based on their current practices, could seemingly be done easily as they meet nearly every COPE requirement — then the learned society would have the highest score in Publishing Practices. This is significant because PAPPI metrics in Publishing Practices are arguably the least controversial metrics, being focused not on rights, permissions, access, or business practices, but instead on practices and standards that scholarly publishers have, by and large, agreed to set for themselves. In other words, if a publisher scores highly in Publishing Practices — and especially if they are also a COPE member — they could be considered a “good publisher.” With these metrics in mind, SfN could possibly be considered at least as good of a publisher as Elsevier, if not better.

This leads to Observation #3: SfN’s Publishing Practices score demonstrates that it is doing the same as or more than the largest publisher in following or creating best practices, yet it and many other learned societies and small publishers often struggle more than larger publishers with visibility, drawing a high number of submissions, and improving their journals’ impact factors (IFs). A high IF is important to a journal’s success, and while there is broad agreement that many current uses of the IF are deeply flawed, HE continues to rely on it for many decisions, spurring a large number of submissions to the journals with the highest IFs. The situation is a catch-22. Values-based metrics could ease (not erase) some of the tension caused by relying on one dominant but flawed quantitative evaluation for journals (the IF) by providing additional metrics by which to compare publishers. In this case, the metrics would reflect commitment to access, information exchange, and the sustainability of scholarship as a scholarly enterprise.

It is worth noting that Eugene Garfield, creator of the IF, intended for librarians to use it in making subscription and collection decisions. Its application has shifted in powerful ways. It is not wild to suggest that librarians want additional metrics by which to make resource decisions. Nor is it wild to suggest that publishers want additional metrics by which to demonstrate their support for researchers and highlight contributions to the sustainability of scholarship.

There is no individual substitute for the IF. However, metrics comparing researchers’ individual scholarly outputs now include not only which journals accepted their work (and those journals’ IFs), but also their individual citation metrics (including their Hirsch index, or h-index) and alternative metrics for a more robust understanding of an author’s research contributions. And the San Francisco Declaration on Research Assessment (SFDORA) states that none of this is an adequate substitute for actually reading and considering the scholarly merit of each work. Hopefully, faculty are looking at all of these aspects when considering another researcher’s “success,” not just the accepting journals’ IFs. (Admittedly, it is an ongoing effort, but these additional metrics certainly help rather than hinder the effort.)

Just as we continue to add depth to our evaluation of research itself, metrics that compare publishers’ practices can improve our understanding of each publisher’s interest in contributing toward the health of institutions and libraries and the independence of the scholarly enterprise. Hopefully, institutions and libraries look at all of these aspects when considering what it is that makes a publisher a good partner, not just its journals’ IFs.

This shift in perspective could influence resource allocation decisions in the future. For example, the SfN publishes two journals. One is fully-OA, one is hybrid-OA. Many libraries do not pay APCs for a hybrid journal, but those same libraries pay APCs to gold OA journals run by publishers that do not act as partners. Instead, a publisher with high scores across all PAPPI categories might warrant a library paying all APCs within reason, regardless of whether the journal is hybrid or not. Thus, publishers contributing to green OA efforts, either through PMC or other means, might receive increased support for their practices if they align with partnership practices overall. On the flip side, a publisher with low scores, especially in practices related to democratization of access, may warrant little or no APC coverage by the library, and perhaps even a significant review of library subscriptions with that publisher.

Because PAPPI scores quantify practices and values to more easily and holistically compare publishers, they could also aid libraries in making subscription cancellation decisions. For example, compare a PAPPI score to the metric of cost per use (CPU). Just as the IF is useful, flawed, and pervasive, so too is the CPU metric in library collection decisions. CPU is practical but is also limited and lacking in vision, both in terms of recognizing what libraries have to offer as partners with publishers and in terms of what benefits or harms libraries and institutions might accrue from publishers. For example, if a publisher is contributing to public HE missions outside of libraries, perhaps through mission-driven support for graduate students and early career researchers and short embargo periods followed by publisher-fulfilled open archiving procedures, these are important metrics to consider because library collection budgets, in many ways, belong to HE holistically. Such publisher practices are simply not reflected in a CPU analysis.

What if, in addition to CPU, PAPPI scores factored into budgetary decisions and led to more cost-sharing opportunities between libraries and their institutions? Perhaps costs from any publisher with a sufficient level of usage and a high enough PAPPI score would be fully funded by the library (according to a library’s budget allowances), but a sufficient CPU and low PAPPI score would trigger a cost-share with university administration or particular colleges or departments. If colleges or administrations were asked to pay a percentage of costs invoiced by publishers that do not meet partnership values, that could lead to a number of interesting conversations. What the library saves could go into supporting open scholarship infrastructure, à la David Lewis.

Put another way, if PAPPI scores were applied by an institution or library, a PAPPI Tier 1 publisher might receive an increase in support from the library. A PAPPI Tier 2 publisher that scores highly in democratization of access and sustainability of the scholarly enterprise might also receive an increase in support. Resource allocations to PAPPI Tier 2 publishers with low scores in these same values would warrant further review, as would any allocation to a Tier 3 publisher or below.

PAPPI scores could be relevant to HE in other ways, too. Values-based metrics may be utilized by researchers, especially those at land-grant universities, for whom democratization of access and research for the public good can be institutional imperatives. In their CVs, these researchers might list not only the IF (which identifies top journals by journal citation counts) but also the PAPPI tier (which identifies top publishers by values and partner practices) of any journal in which they publish, identify any COPE member journals/publishers, and present a variety of other metrics to give a robust presentation of their work and its reach.

Additionally, a publisher’s PAPPI score, as a measure of partnership practices, could also be shared across an institution to help inform decision-making about the publisher’s parent company and their other products (e.g., data analytics products). And PAPPI, or any other values-based evaluation system, could expand beyond publishers to form the basis of similar scoring systems for any vendor: analytics companies, textbook publishers, scholarly monograph publishers, digital content providers in the humanities, citation index providers in the sciences, and so on. It would take work to develop appropriate metrics, but PAPPI provides a model for doing so.

There have been ongoing conversations about how libraries and institutions might evaluate publishers and vendors. PAPPI is just one model. It considers libraries not as islands but as organizations responsive to, and working with, researchers and institutions. Finding shared values among members of our community and using those values to evaluate organizations with which we work is an effort that impacts, and should include, all of us. Especially now, amidst the COVID-19 pandemic, as libraries and institutions decide how to spend shrinking budgets and diminishing energies, values-based metrics suggest that investing in the work of likeminded, “like-missioned” partners, and supporting under-resourced communities, may be a way to find real solutions to resource concerns. Even if somewhat costly in the short-term, pursuing these solutions matters now more than ever for long-term sustainability and self-determination. The PAPPI system for evaluating publisher practices is one way, albeit provisional, to identify publishing partners who have earned our support. I hope we can figure out how to give it to them.

Rachel Caldwell

Rachel Caldwell is scholarly communication librarian at University of Tennessee Knoxville. She has a dual Master’s degree in Information Science and Library Science from Indiana University Bloomington. Prior to her position in scholarly communication, Rachel worked in museums and as an instruction librarian.

Posted by: bluesyemre | January 19, 2021

Şenlik (Bir yazı sitesi)

Mayıs ayından beri üç kadın gizli gizli bir kenarda aralıksız çalışıyoruz. Anı yazdık, anılar nasıl yazılır kafa yorduk, anı yazma atölyeleri düzenledik. Biraz komik, biraz dokunaklı anıların peşinde koştuk, ekibimiz büyüdü ve sonunda sitemizi açtık:

Hey, this is DGSpitzer! Recently I colorized and upscaling a 1936 short documentary about the city Dresden in Germany! The whole 12-minute clip shows many places of Dresden and quite a few look different these days.
I also added SFXs and compose the background music. It took me 2-month to finish this documentary, hope you like it~

Thanks to my friend René Schulte to help me for the English translation, here is his channel:
Original video clip from SLUB Dresden / Hirsch Filmarchiv filmed by Dr. Gerhard Schneider in 1936 👉…

For the AI restoration projects, I’m using DAIN, DeOldify, DeepRemaster and Video Enhance AI.

16 Ocak 2021
“Bu Muhabbet Bitmez”

Uğur Önür – Kabak Kemane / Vokal
İsmail Çakır – Bağlama / Vokal
Umut Sülünoğlu – Bağlama / Vokal
Hasan Kavallı – Nefesli Çalgılar
Yaşar Erdoğan – Perküsyon
Şakir Ozan Uygan – Perküsyon

İş Sanat Türk Halk Müziği’nin değerli isimleri Uğur Önür, İsmail Çakır ve Umut Sülünoğlu’nu “Bu Muhabbet Bitmez” başlıklı konserle sahnesinde konuk ediyor. Türk Halk Müziği severlerin ilgi ve beğeniyle takip ettiği üçlüye, ritim sazlarda Şakir Ozan Uygan ve Yaşar Erdoğan, nefesli sazlarda Hasan Kavallı eşlik etti. Ege, Akdeniz ve İç Anadolu türkülerinden derlenen repertuvarıyla “Bu Muhabbet Bitmez” projesi 16 Ocak akşamı saat 20.30’dan itibaren yayında olacak. İş Sanat’ın sosyal medya hesaplarında ve internet sitesinde yayımlanacak konserde geleneksel yaylı çalgılarımızdan kabak kemane ve bağlamanın buluşmasıyla ortaya çıkan birbirinden güzel ezgiler dinleyicilerini bekliyor.

Posted by: bluesyemre | January 18, 2021

İlk kez duyacağın ufuk açıcı 47 bilgi #HikmetAnılÖztekin

Yeni şeyler öğrenmeyi çok önemsiyorum çünkü dünya o kadar hızlı ilerliyor ki karşımıza çıkan her şeye çok hızlı alışıyoruz. Böyle olunca da biz şaşırmayı unutuyoruz. Ben de öğrenildiğinde ufku iki katına çıkaran şeyler, bilgiler paylaşmak istedim. Bazıları gereksiz gibi gözükse de bize merak etme becerisi verebileceğinden dolayı önemli. Genel kültür bilgileri öğrenmek çok önemlidir.

Ufkunuzu 2 katına çıkaracak bilgileri, çoğunu de ilk kez duyacağınız bilgileri paylaştık. Başlıkta 47, girişte 45 dedim ama video içinde 50 den fazla bilgi öğrendik. İlk kez duyacağın ilginç bilgileri, şaşırtıcı gerçekleri, genel kültürünü geliştirecek bilgileri, şaşırtıcı bilimsel gerçekleri, şaşırtıcı tarihi gerçekleri, muhtemelen ilk kez duyacağınız bilgileri konuştuk. Ayrıca genel kültür bilgilerini konuştuk.

Bu videonun ilkini 6 ay önce yapmıştık. Programıma yazdım 6 ayda bir bilgi videosu yapalım birlikte. O videoyu çekerken sizin yorumlarınızı dikkata alacağım ve içlerinden seçmeye çalışacağım.

Posted by: bluesyemre | January 17, 2021

The Mennonites (A trip back in time DW Documentary)

Like the Amish in the US, the Mennonite Christian community shuns the modern world. Most Mennonites live in secluded, self-sufficient colonies. We get a rare glimpse into the life of a devout and isolated community.

The Mennonites embrace isolation, which in their eyes helps protect them from the temptations of the modern world. At first glance, time seems to have stood still in the Mennonite colony in Belize, where people still travel by horse-drawn carriage and do without conveniences such as televisions and electricity. They still speak an old form of the German dialect Plattdeutsch. But modern life is slowly making inroads in Little Belize. Wilhelm, the community’s former doctor, was expelled for owning a mobile phone. Fearing that their community was being tainted, some more traditional members decided to found a new colony in a remote jungle in Peru, where they hope to live according to old customs and religious beliefs. For the first time ever, a camera team was granted access to one of Central and South America’s traditional Mennonite colonies.

Posted by: bluesyemre | January 17, 2021

Uyuyan Güzel (İş Sanat Masal Tiyatrosu)

17 Ocak 2021

Uyuyan Güzel
Lerzan Pamir, yönetmen
Aslı Tandoğan, oyuncu
Anıl Altınöz, oyuncu
Mert Aydın, oyuncu

İş Sanat Masal Tiyatrosu, klasik dünya masallarını küçük sanatseverlerle buluşturmaya devam ediyor. Lerzan Pamir’in yönettiği Aslı Tandoğan, Anıl Altınöz ve Mert Aydın tarafından canlandırılan Uyuyan Güzel masalı sezon boyunca İş Sanat’ın sosyal medya hesaplarından ve internet sitesinden ücretsiz izlenebilir.

Posted by: bluesyemre | January 17, 2021

#Norway 4K (Scenic Relaxation Film with Calming Music)

Norway is one of the most scenic countries in the world. Enjoy this 4K relaxation film across the Norway’s most beautiful regions. From the endless Fjords to the stunning Lofoten Islands, Norway’s landscapes have so much to offer.

Special to Simon Braeck for helping with footage. He has a great channel with plenty of videos from Norway –

My other Relaxation films:

Nordics Relaxation Film 4K –

Scotland Relaxation Film 4K –

United Kingdom Film 4K –

Alps Relaxation Film 4K –

Madeira FPV Relaxation Film 4K –

Winter Relaxation Film 4K –

Faroe Islands Relaxation Film 4K –

Hawaii Relaxation Film 4K –

Where I get my music –
Great Place for Stock footage –
Free stock footage, guides & luts –
My Camera Gear –

Posted by: bluesyemre | January 17, 2021

#TürkEdebiyatı 30 Yazardan 30 #Kitap #HarunÇelik

1.Yaşar Kemal- İnce Memed
2.Hasan İzzettin Dinamo-Savaş ve Açlar
3.Oğuz Atay-Tutunamayanlar
4.Fakir Baykurt-Yüksek Fırınlar
5.Sabahattin Ali-Kürk Mantolu Madonna
6.Kemal Tahir-Kurt Kanunu
7.Vedat Türkali-Bir Gün Tek Başına
8.Ayfer Tunç-Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi
9.Hüseyin Nihal Atsız-Ruh Adam
10.Kemal Varol-Aşıklar Bayramı
11.Aziz Nesin-Zübük
12.Necip Fazıl Kısakürek-Bir Adam Yaratmak
13.Orhan Pamuk-Kafamda Bir Tuhaflık
14.Yusuf Atılgan-Anayurt Oteli
15.Sait Faik Abasıyanık-Son Kuşlar
16.Ahmet Hamdi Tanpınar-Huzur
17.Yakup Kadri Karaosmanoğlu-Yaban
18.Tarık Buğra-Yağmuru Beklerken
19.Peyami Sefa-Dokuzuncu Hariciye Koğuşu
20.Halit Ziya Uşaklıgil-Mai ve Siyah
21.Filibeli Ahmet Hilmi-Amak’ı Hayal
22.Halide Edip Adıvar-Sinekli Bakkal
23.Reşat Nuri Güntekin-Çalıkuşu
24.Refik Halit Karay-Memleket Hikayeleri
25.Memduh Şevket Esendal-Ayaşlı İle Kiracıları
26.Recaizade Mahmud Ekrem-Araba Sevdası
27.Fatma Aliye Hanım-Muhaderat
28.Hüseyin Rahmi Gürpınar-Mürebbiye
29.Mehmet Rauf-Eylül
30.Ahmet Mithat Efendi-Dürdane Hanım

A few months ago I found an amazing YouTube channel with some Lumiere films uploaded with great source quality. It was hard to resist not doing some Machine Learning magic with them, aaaand here is the result of a few months of processing and sound editing.

Films used in this video:
France, Lyon, place des Cordeliers,…
Factory outlet, France, Lyon, Monplaisir, chemin Saint-Victor (today rue du 1er Film)…
The Landing of the photography congress in Lyon,…

Launch of a ship, France,…
Switzerland, Geneva, National Exhibition, Swiss Village,…
Westminster Bridge, Great Britain, London,…
France, Lyon: Quai de l’Archevêché,…
Panorama of the Grand Canal taken from a boat, Italy, Venice, Grand Canal,…
Arrival of a train in Perrache station, France, Lyon,…
Broadway, United States, New York,

Jaffa Gate: east side, Jerusalem 1897…
The pyramids, Egypt, Giza…
Panorama of the Golden Horn, Turkey, Istanbul…
Camel caravan, Jerusalem,…
France, Lyon, place du Pont…
Japan, Kyoto, Honshu,…

Biarritz: the beach and the sea, France, Biarritz, Grande Plage,…
Bad weather at the port, Italy,…

View from a whaling boat in motion, France, Hyères…
Panorama taken from a sedan chair, January 25, 1900, French Indochina (now Vietnam), village of Namo, Annam…

Fort-de-France: market, Martinique, Fort-de-France, French Antilles…

🎶 Ending music used:
Amosdoll Music channel

Posted by: bluesyemre | January 17, 2021

5 Days alone in #Iceland

Back in October I went on crazy 4 week solo trip across 6 countries. I started with Iceland, I did a road trip of the entire country in 5 days, checkout the video to see some amazing places in Iceland that you may have not seen before.

Posted by: bluesyemre | January 14, 2021

#Martı #AntonÇehov (#DijitalSahne 2)

Kült tiyatro eserlerinden seçilen kesitler, seyirci unsurunun dijitalleştiği güncel bir format ile Zorlu PSM Youtube kanalına taşınıyor. Zorlu PSM prodüksiyonu, Based Istanbul iş birliği ve Türk Tuborg A.Ş. katkılarıyla“Dijital Sahne” serisi başlıyor.

Geçmişten bugüne değişmeyen sorunları işleyen “Dijital Sahne” günümüz Türk tiyatro sahnesinin en cesur isimlerinden İbrahim Çiçek uyarlaması ve yönetmenliğinde, alışılagelmiş tiyatro dekorlarının dışında abstrakt bir bakış açısı ile Skenograf Ceyda Balaban’ın hazırladığı sahne ve kostümlerle; sinematografik bir dilde video yönetmeni Gizem Kızıl tarafından dökümante ediliyor. Klasik tiyatro eserlerine modern bir bakış sunan proje kapsamında her hafta farklı bir kült metin, tiyatro sahnesinin güçlü oyuncularıyla hayat buluyor. “Dijital Sahne” serisi her Perşembe, Zorlu PSM YouTube kanalı üzerinden ücretsiz olarak izlenebilecek.

Ama ihtimaller can yakar…
Rus ve Dünya Edebiyatının en büyük kalemlerinden biri olan Anton Çehov’un en çok sahneye konan kült oyunu “Martı”, Dijital Sahne serisi kapsamında yepyeni bir anlam üretimi ile seyirci karşısına çıkmaya hazırlanıyor. İlk aşkı, ilk hevesi, biri olma ama özellikle “önemli biri olma” üzerine verilen mücadelelerin hikayesini anlatan zamansız bir metin olan “Martı”da izleyici Nina ve Treplev’in bambaşka hayallerin peşinde ortaklık kurabilme ihtimalini Öykü Karayel ve Selahattin Paşalı’nın göz dolduran performansı ile izleme fırsatı buluyor.

Aileden gördüklerimizden kaçarken tam da dibine düştüğümüz bir hayat mücadelesi içerisinde her ihtimalin can yaktığı ve olmak istediğimize izin verilen bir ütopyaya gelene kadar hikayenin hep aynı kaldığı bu “Martı” kesiti izleyiciye yeni bir sahnelemeyle başka bir sese kavuşarak tazelenen bir seyir deneyimi sunuyor. Çehov’un “Martı”sını daha önce deneyimlemediğiniz bir seyir deneyimi ile dijital formatta Zorlu PSM YouTube kanalından izleyebilirsiniz.

Yazar: Anton Çehov
Uyarlayan/Yöneten: İbrahim Çiçek
Video Yönetmeni: Gizem Kızıl
Oyuncular: Öykü Karayel, Selahattin Paşalı
Yapımcı: Duygu Bayram, Zorlu PSM
Yaratıcı Yapımcı: Duygu Bengi, Based Istanbul
Yürütücü Yapımcı: Miray Kaya
Skenograf – Sahne ve Kostüm Tasarımı Ceyda Balaban
Kostüm Tasarımı: Anıl Can
Müzik: Ömer Sarıgedik
Fotoğraf: Burcu Karademir
Işık: İbrahim Çiçek
Işık Uygulama: Hakan Kılıç
Proje Yöneticisi: Levent Dokuzer
Proje Koordinatörü: Gözde Tekay
Video Prodüksiyonu: Metehan Öz
Afiş Tasarımı: Ecem Tungaz
Yönetmen Assistanı: Helin Irmak Demirel
Yapım Asistanları: Sıla Demiral
Kostüm Asistanı: Zeynep Bala Dura
Sahne Amirleri: Emre Gökmenoğlu, Yılmaz Çoban
Ses Teknisyenleri:Fatih Yücelli, Sergen Şimşek
Kamera Ekibi: Can Tengiz, Behçet Mert Erbirer
Post Prodüksiyon: Zeynep Torun
Kamera Asistanları: Mehmet Emin Yücel, Murat Çağlayan
Ses Miksaj: Sehat Soyaltın, North İstanbul ve Serkan Aykut Kargacı Zorlu PSM
Kreatif Ajans: BI Creative
Kostüm: Beymen, Beymen Collection, I Love Shoes, Nillush Vintage, Miha by Hicran Önal, Hakan Akkaya, Giray Sepin, Palaska.
Süre: 27 dakik

Looking back on the last year, and by year I mean since March 2020, I am amazed at what I have and have not accomplished. I missed the deadline for The book I was so excited to write. I have struggled to focus and feel motivated to write, even on something that was is very important to me, and is arguably more important than even to the library community. 

In addition to sewing and donating over 800 masks to hospitals, senior care facilities, day cares, and my friends and neighbors between March and August, I also managed to do some work related things. 

I contributed to this important book from ALA editions on providing virtual services during the pandemic Pivoting during the Pandemic: Ideas for Serving Your Community Anytime, Anywhere edited by (PLA)Kathleen M. HughesJamie Santoro. 

Table of Contents:  

  • Introduction: The Anytime, Anywhere Library
  • Chapter 1 Fostering Local Community During a Global Pandemic
    Shaun Briley
  • Chapter 2 Engaging Your Community with Digital Author Events
    Stesha Brandon
  • Chapter 3 Providing a Seamless Virtual Reference Experience
    Lauren Seegmiller
  • Chapter 4 A Genealogy Library in The Pandemic Age
    Cheryl A. Lang
  • Chapter 5 Hotspot Lending During a Pandemic
    Suzanne Wulf
  • Chapter 6 Moving Health and Wellness Online at Your Library
    Bobbi L. Newman
  • Chapter 7 Community Can Happen Anywhere
    Kate Hall & Christophe Andersen
  • Chapter 8 Triage Librarianship and Reader’s Advisory
    Paige Knotts, Sarah Lane, & Stephanie Fruhling
  • Chapter 9 Improving Accessibility in Virtual Programs and Services
    Carrie Banks & Barbara Klipper
  • Chapter 10 Storytime in the Summer of COVID-19
    Suzanne DeKeyzer James
  • Chapter 11 The Genealogy Roadshow: Using Partnerships to Enhance Virtual Programming Offerings
    DeeDee Baldwin
  • Chapter 12 Moving Job Skills and Career Readiness Online
    Ashley Welke
  • Chapter 13 Serving Older Adults During a Worldwide Pandemic
    Allan M. Kleiman & Fatima Perkins
  • Chapter 14 Never Let A Crisis Go to Waste: Removing Customer Barriers During COVID-19
    Cordelia Anderson
  • Chapter 15 Helping Students Succeed During COVID-19
    Cindy Mediavilla
  • Chapter 16 Panic, Pivot, & Press Play: Launching Virtual Services for Businesses and Nonprofits
    Gillian Robbins & Caitlin Seifritz
  • Chapter 17 Early Literacy Services During Library Closures
    Rachel Payne & Jessica Ralli
  • Chapter 18 Tech Support in Public Libraries During the COVID-19 Shutdown
    Luke Thompson
  • Chapter 19 Moving Book Clubs and Advisory Online
    Becca Boland
  • Chapter 20 The Connecting Power of Social Media
    Tiffany Breyne
  • Chapter 21 Continuing Cultural Inclusivity Programming During COVID-19
    Nicanor Diaz, Virginia Vassar Aggrey, & Naghem Swade
  • Chapter 22 Walk This Way: Service Design for Clarity in A Disaster
    Jeffrey Davis
  • Appendix: Understanding Your Library’s Impact: Assessment and Evaluation of Virtual Services
  • About the Contributors

You can view the webinars I reference in the book on YoutTube

Member Libraries:

Advancing the overarching goals of the BIG Collection will be a complex undertaking that will require significant investment of resources (both time and money) over a sustained period of time. The project leadership plan outlines portional commitments of staff time at each library as a way of equitably distributing that work among Big Ten libraries by dividing it into many smaller projects (as opposed to one very large “central” project, which would require significant up-front investment).
BIG Collection Steering CommitteeThe BIG Collection Steering Committee guides the Big Ten Academic Alliance in implementing successful infrastructure and policy leading to the creation and deployment of the BIG Collection. It acts as the umbrella for the initiative and executive steward of resources and strategy. The Steering Committee is responsible to the Library Directors and is the oversight group for the BIG Collection Action Cohort.

Under the leadership of the Director of Library Initiatives, the committee oversees and guides the strategy, direction, and resources for the BIG Collection to meet the objectives and aspirations stated by the University Librarians. Specifically, the team:

•    Approves and stewards the long-term strategic roadmap
•    Reviews and endorses budgets and resource allocation for the design projects
•    Approves the project work cycles presented by the Action Cohort
•    Ensures alignment of projects across the initiative by weighing relative priorities
•    Recommends deviations from stated plans and objectives as needed to respond to emerging trends and campus situations
 •    Liaises with the Library Directors’ group—providing them insight and advice on the projects
 •    Ensures the design and build of the BIG Collection respects and advances the DEI values of our consortium and institutions


The members of the Steering Committee are expected to support the overall goals of the libraries to establish the BIG Collection; to serve as advocates for the project within their own cohort of Big Ten colleagues; and to actively cultivate and guide large scale strategic initiatives across universities and entities.

The committee is intentionally diverse with respect to the institutions, perspectives, and backgrounds of its members. The committee members will be leaders in their institutions and in the field. While not all institutions will be represented on the committee at any one time, the committee is intended to have an active rotation to encourage fresh perspectives and engagement. The members are chosen by the Director of Library Initiatives, in consultation with the Library Director liaisons to the committee.

  • Safsata bilgisi sizi neden daha mutsuz edecek? (veya: “Bu kitabı niye okumamalısınız?”)
  • Hangi safsataların Latincesi size ortamlarda puan kazandırır? (veya: “Niçin bu kitabı okumuş gibi yapmalısınız?”)
  • Ad hominem nedir hepimiz öğrensek, Demokrasi Endeksi’nde 36 sıra atlayıp Papua Yeni Gine’ye yetişir miyiz? Almanya kıskançlığından ne yapacağını şaşırıp bir dünya savaşı daha başlatır mı?
  • Neden bizden bir “Devlet”, bir “Retorik”, bir “Organon” çıkmamış?
  • Yunan bu işlere 2300 sene önce başladıysa, niye bugün Mars’ta sirtaki yapmıyor, yerçekimsiz ortamda tabak çanak kırmıyor?
  • İnsanlık Mars kolonisinden bahsedecek kadar ilerlemişken, insan niye binlerce yıldır yerinde sayıyor?
  • En son ne zaman bir tartışma sonucu temel bir inancınızı değiştirdiniz?
  • Akıl yürütme, davranışlarınızın başlangıcı mıdır sonu mu?
  • Zihninizin sürücü koltuğunda mısınız, yolcu koltuğunda mı? Bagajda kilitli misiniz -metafordan çıkamıyorum, yardım edin- yoksa olan biteni yan şeritteki tıka basa dolu otobüsten mi izliyorsunuz?
  • Bonus: Sizi bu kitabı almaya ikna edemeyeceksem, ne diye akıl yürütme hakkında kitap yazayım? 

Mantık, inanç, tartışma, özgür irade, evrimsel psikoloji, grup dinamikleri, retorik, öykücülük, aşk, şehvet, intikam… Reytingler için gereken ne varsa hepsini içeren bu geniş coğrafyaya safsata kapısından girmeyi deneyen ilk kişi ben değilim elbette. Aristo denen bir genç hepimizden evvel davranmış. Lakin bizim içeri girince yapacaklarımız biraz farklı.

Kendimizi akıllı sanıyoruz ama bizi sürekli batıla, ezbere, sloganlara, kutuplaşmaya, kalabalığın aptallaştırıcı huzuruna çeken bir yanımız var. Amacım “memleketi kurtarmak” veya içinizdeki o maymundan bir übermensch yaratmak değil. Bu kitabın asıl amacı, Delfi’deki Apollon Tapınağı’na 2500 sene önce kazınmış o meşhur öğüdü yerine getirmek: 

“Taşa oturma! 

P.S.: Kendini de tanı biraz.”

Tutku, Değişim ve Zarafet, İstanbul’un 1950’li yıllarına, Türkiye insanının mutlu hatıralarına dokunuyor. Değişimin başladığı, Osmanlı’nın hâlâ hatırlandığı, kentin hüznüne rağmen insanların kendini tatlı bir huzura bıraktığı zamanlar. Siyah beyaz fotoğraflarda kalmış unutulmaz yıllar…
Elinizdeki kitap işte bu zamanın insanlarının ve gündelik hayatının izini sürüyor. İnsan hikâyelerini, gündeliğin ritmini, parıltılı yaşamlardan şehre tutunamayanlara uzanan geniş bir yelpazeyi konu alıyor. Kimi zaman İstanbul’un varsıl yüzünü anlatırken kimi zaman merceğini şehrin kuytu köşelerine çeviriyor.
Adadaki görkemli konaklardan gecekondu mahallelerine, plaj eğlencelerinden iş cinayetlerine, modaevlerinden batakhanelere uzanıyor. İmar harekâtı ile değişen şehrin topografyasına yine dönemin İstanbullusunun gözlerinden bakıyor. Yeni gelen vapurlarla heyecanlanıyor, şehrin artan trafiğinde saç baş yoluyor, troleybüste gezip son kalan arnavutkaldırımlarını arşınlıyor.
1950’lerde çocuk oluyor, genç kadın oluyor, hasta oluyor, işçi oluyor, patron oluyor. Her birinde zarafet ile tutkuyu değişim rüzgârlarına yelken yapıyor.
Güven Gürkan Öztan ve Serdar Korucu, eski ile yeninin, yoksulluk ile zenginliğin, mütevazılık ile şatafatın çok kutupluluğu arasında adeta yeniden şekillenen İstanbul’un 1950’li yıllarının izini sürüyorlar;
tutkunun, değişimin, zarafetin ve bolca hayal kırıklığının…

Posted by: bluesyemre | January 14, 2021

#Lockdown made our #library better

Marion Tessier Librarian at Kingston Libraries

My name is Marion Tessier and I work at Kingston Libraries. 

This year has been really stressful but also very exciting. I had the opportunity to use skills I developed before but never got to use for concrete projects, as well as learning new skills and discovering new tools and resources. 

My biggest challenge in terms of my job was to stay relevant and continue to provide a service online for our customers. I have seen so many library services just disappear due to lockdown, both in France and England, and I am so proud of what we achieved. Even if not everything worked out the way we wanted to, whether it was in terms of attendance or technical problems, we always managed to find a solution and to take something from everything we did, either a new skill, a new way to work together or a new tool to develop in future projects. I think the best side of all that is that we are already thinking about the future and creating hybrid events, both digital and physical, and new ways to interact with our customers in the future. 

At Kingston Libraries, we’ve been quick to start on a digital programme, even before we closed the libraries. We wanted to stay in touch with our users, support local residents and continue to offer a diverse range of activities for everyone. It all started with our first ever live streamed rhyme time (the first in the country!), and we got an amazing response from the public and library staff. Eight months later, we have more than 350 original videos, 100 000 views on social media, more than 100 interactive events and countless great interactions with our customers.

Starting from this original event, we found a way to reinvent our way of working. We allowed more space for individual skills and experimentation. It was really interesting for me to coordinate all the projects and work with so many new people and partners. I used to be scared of managing a team or project, but this year I have really built my confidence. It was absolutely amazing to discover the many skills and talents of colleagues I had for several years but never got to work with in the way we did. I think the main thing I will take away from all of this is how awesome and creative librarians can be when you create a space to experiment, time to develop new projects and resources to apply them.

One of our colleagues, for instance, decided to subtitle all our videos and created procedures to make sure our original content was as inclusive as possible. Another member of staff who was really involved in our digital offer created an amazing space with our Digital Book Group and managed to gather previous attendees and new members for bi-monthly Zoom discussions. 

With very few resources available, we worked together, building on each other’s ideas and shared skills. An example of this amazing work would be our Alvisbot project. In partnership with Shared Enterprise, we organised a staff idea competition. The winner was Alvisbot, a database of digital inclusion tutorial, covering the basis of computing, as well as some specific videos on how to access vital Kingston Council services. Our only resources were the skills and ingenuity of our team. We are lucky to have librarians who are efficient in video editing, voice over, digital tutorials, but we also capitalised on having colleagues coming from different countries who translated the videos into Italian, French, Korean and Spanish for our non-English speaking residents. More languages will be added as we progress this project.

It is also amazing to hear the feedback from our residents and library users. One of our users said “All of you at the library have gone above and beyond keeping us avid readers occupied over the past 2 months. I’m extremely grateful that we have such dedicated and talented librarians.”

Now that we have a great programme and that our customers know about it, we are focussing on becoming more relevant to our residents. In the last few months, we reached a population that we could never have reached otherwise. We had participants from the United States and Finland joining our events, which was really interesting for us, but we are now working on different ways to refocus our efforts on local residents. One example of this effort is our new virtual job club, created at the end of the year to replace our usual physical job club, where we welcome a new guest speaker every week to talk about various employment topics, from writing a CV, to where to find pertinent job information, and even wellbeing sessions to manage your stress before a job interview. 

Another great example of our digital programme is all the events created for the first phase of our library review. We wanted to engage and gather ideas from the community, partners, and staff. We tried to approach it in a fun, interactive way, and, on top of the usual public engagement, we created engaging social media posts, a poetry chain about the library of the future that was really popular on Twitter, interactive storytelling and writing events with different partners such as Mencap, and an interactive escape room, where we managed to capture the participants thoughts about the future.of libraries, and especially Kingston Libraries services. 

Seeing how far we have come with our digital offer, we wanted to share with other libraries, but were also eager to learn about how library staff all over the country coped with the situation and what offer they created. This led to the organisation of the first ever Digital Events Bootcamp, in partnership with Libraries Connected in November, where eight libraries all around the country delivered digital events workshops to more than 350 library staff. The programme included how to create a digital escape room, use Minecraft in libraries, and how to create craft videos. This bootcamp was a huge success!

So we have learnt and enjoyed a great deal from delivering services and engaging with the community in 2020 and very much looking forward to innovation in 2021. It was a difficult year for everybody but in terms of my job, I absolutely had a brilliant year, developed events and projects I never thought I would have time to work on, and it was really good to have this space to innovate and try new things.

Marion Tessier has been a public librarian for the last ten years in France and England. She specialises in cinema, board games, video games and digital in libraries.

Posted by: bluesyemre | January 14, 2021

App Annie State of Mobile 2021 Report

Posted by: bluesyemre | January 13, 2021

#Salgın sürecinde #müzisyen olmak

Bu video Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın, pandemi sürecindeki iş yokluğundan maddi sıkıntıya girmiş müzisyenlere gerçekleştireceği yardım hususunda aracılık yapan Musiki Eseri Sahipleri Grubu Meslek Birliği MSG’nin “Salgın sürecinde müzisyen olmak” başlığına yönelik olarak hazırlanmıştır.

Posted by: bluesyemre | January 13, 2021

Food, Shelter, and the #PublicLibrary

Sari Feldman

If there is any American institution that connects the threads of literacy, learning, and community welfare, it is the local public library. But without access to healthy food and safe housing, writes PW columnist Sari Feldman, no community can fully thrive, a fact driven home during this pandemic year.

I was recently reading Monogamy by Sue Miller, one of my favorite authors, when I started to think about topics for this column. Over the course of the pandemic I’ve often caught myself staring at the walls of my apartment in New York City, frustrated at being cooped up in a city celebrated for its crowded, exciting restaurants and public spaces. I’ve been craving big, social meals with friends and family—something that features prominently in Miller’s novel. In my home, food is love. And, like many people around the world, I find myself missing the conversations and connections shared around my table over a good meal.

And then I remember how privileged I am to have the option of staying safely at home. I’m thankful for my favorite comfy spot, where I like to sit with a snack or a cup of coffee while I read. I have always been a sucker for that delicious combination of nourishing my body while feeding my heart and mind with a good book. But these days, I find myself thinking more about the surging number of food insecure Americans, and those who are struggling to keep a roof over their families’ heads.

With so many Americans in crisis, I was delighted with President-elect Joe Biden’s nomination of Ohio Congresswoman Marcia Fudge (OH-11) for Secretary of Housing and Urban Development. When Congresswoman Fudge joins the Biden cabinet she will oversee a vital federal agency responsible for ensuring wider access to quality, affordable housing.

I know firsthand Congresswoman Fudge’s strong track record in building and strengthening healthy communities from my years as executive director of the Cuyahoga County Public Library. She is an empathetic leader, and a perfect choice for the job.

Food Matters

I first got to know Congresswoman Fudge when she was the mayor of Warrensville Heights, Ohio, one of the 47 communities in the Cuyahoga County Public Library (CCPL) system. She wanted CCPL to build a new branch library as an anchor for community development in her city. I was impressed with her deep understanding of how a public library can serve as the center of community life.

When discussions for a new library began in 2004, CCPL did not have the funds to build the building. So Fudge helped to get the city council to agree to provide the land for the library at no cost. By the time the new branch opened, in 2012, Fudge was already serving her second term in Congress. Nonetheless, she joined with nearly 3,000 residents at the grand opening, and celebrated the achievement of opening a library designed for—and with—the community.

Over the years, Congresswoman Fudge has continued to be an inspiration to me, including her service on the House Committee on Agriculture’s Subcommittee on Nutrition. She has been a strong supporter of programs that feed people, particularly the Supplemental Nutrition Assistance Program (SNAP). And she understands that an equitable and inclusive society begins with ensuring that families have quality, nutritious food.

In the 1920s, Warrensville Heights was the “Geranium Center of the U.S.” But in later years, the city fell on hard times and has struggled as a food desert. So in 2016, CCPL chose to pilot a learning garden at the Warrensville Heights Branch as one of its key summer programs. The garden was envisioned as a green space where children could experience the outdoors and play in a safe environment. And thanks to a grant from the National Center for Families Learning, the Library offered a family engagement program that linked outdoor learning to the role of the family meal. With that program, committed branch staff, including Maria Trivisonno and Beate van der Schalie, planted the seed for CCPL’s system-wide culinary literacy program.

Culinary and nutrition programs are growing in popularity in libraries around the country. Cookbooks, of course, have long been one of the most popular sections of the public library collection. But more and more public libraries across the nation today are launching culinary literacy programs as a basic programming track. Just as libraries support literacy writ large, culinary literacy taps into and connects many important concepts including reading, health, nutrition, and other life skills.

At CCPL, much of the library’s culinary programming has been driven by Ron Block, Middleburg Heights Branch Manager. I have known Ron nearly my entire career, going back to the Onondaga County Public Library in Syracuse, New York. A highlight of that time for me was joining Ron for lunch with author Pat Conroy during his visit for the Rosamond Gifford Lecture Series. I sat starstruck as the two foodies ordered, ate, and shared their plates.

A few years after that memorable meal, I headed to Ohio and Ron made his way to Jacksonville, Florida where he created the “A Book and a Cook” series that ran for three seasons on a local television station. Ron paired novels with recipes inspired by themes from books, and authors joined him to talk and cook. Ron’s talents have come to be recognized by publishers, librarians, authors, and local chefs alike—and in 2018 he became the first librarian to serve on the James Beard Foundation Book Awards committee.

When Ron came to work at CCPL in 2015, his knowledge of books, food, and cooking led to the “A Cook and a Book,” program, a twist on the original Jacksonville program. Vitamix, the family-owned blender company headquartered in Cuyahoga County, opened its local store and demo kitchen to the monthly, standing room only book club sessions. “It was eye-opening to see the community’s enthusiasm and the need for culinary literacy,” he says of his work with food-related programming. “It could be the simplest of cooking programs, but just watching kids try certain flavors and fruits and vegetables for the first time and really loving the experience made it special.”

Ron’s efforts have also enhanced the library’s fundraising efforts. In September of 2020, the Library Foundation hosted a virtual event with Chef Rocco Whalen of Cleveland’s Fahrenheit restaurant. More than 200 guests ordered food kits from the library and cooked along with Chef Rocco—and the event generated $90,000 for youth literacy programs.

Serving our communities

A few years ago, I read Matthew Desmond’s powerful, Pulitzer Prize and Carnegie-Medal winning book, Evicted: Poverty and Profit in the American City for my library’s community read. The author’s words have always stuck with me: “the rent eats first,” he wrote. Indeed, more than a quarter of poor families in America today spend over 70% of their income on housing, Desmond observed in the book, which often leaves little money for other essentials like food much less books and learning supplies.

During the pandemic year of 2020, I’ve thought a lot about confluence of food, home, and community. And it is clear to me that the shared experiences created and nurtured by public libraries will be a critical part of our post-pandemic future. If there is any American institution that connects the threads of literacy, learning, and community welfare, it is the local public library. But without access to healthy food and safe housing—issues I know Congresswoman Fudge is now poised to advance for our nation—no community can fully thrive.

I’m proud of the way so many librarians and public libraries across the country have stepped up their work with local foodbanks and nonprofits to help feed and support their communities in this difficult pandemic year. In 2021, I expect such efforts will continue, and with the need for such programs greater than ever, expand.

PW columnist Sari Feldman is the former executive director of the Cuyahoga County Public Library in Cleveland and a past president of both the Public Library Association (2009–2010) and the American Library Association (2015–2016).

Posted by: bluesyemre | January 13, 2021

Türkiye’de #Müzisyen Olmak #HilalSolmaz #ŞehirIşıkları

Hilal Solmaz’ın hazırlayıp sunduğu Şehir Işıklarının bu bölümüne İstanbul Tiyatro Festivali Direktörü Leman Yılmaz, Gazeteci Gizem Ertürk ve Burhan Şeşen Konuk Oldu.

Visually explore the past and the present of this dynamic planet from a satellite’s perspective. Select from an array of stories below to learn more about Worldview, the satellite imagery we provide and events occurring around the world. This app from NASA’s EOSDIS provides the capability to interactively browse over 900 global, full-resolution satellite imagery layers and then download the underlying data. Many of the imagery layers are updated daily and are available within three hours of observation – essentially showing the entire Earth as it looks “right now”. This supports time-critical application areas such as wildfire management, air quality measurements, and flood monitoring. Arctic and Antarctic views of many products are also available for a “full globe” perspective. Geostationary imagery layers are also now available. These are provided in ten minute increments for the last 30 days. These full disk hemispheric views allow for almost real-time viewing of changes occurring around most of the world. Browsing on tablet and smartphone devices is generally supported for mobile access to the imagery.

Worldview uses the Global Imagery Browse Services to rapidly retrieve its imagery for an interactive browsing experience. While Worldview uses OpenLayers as its mapping library, GIBS imagery can also be accessed from Google Earth, NASA World Wind, and several other clients. We encourage interested developers to build their own clients or integrate NASA imagery into their existing ones using these services.

Frequently Asked Questions

Posted by: bluesyemre | January 12, 2021

Hagop Ayvaz Arşivi çevrimiçi olarak erişime açıldı

Ermeni oyuncu, yönetmen, yazar ve yayıncı Hagop Ayvaz’ın kişisel arşivi, Osmanlı’da tiyatronun ilk adımlarının atıldığı 19. yüzyıl ortalarından 21. yüzyılın başına uzanan, 150 yıllık bir dönemi kapsıyor. Arşiv, Osmanlı-Türkiye tiyatro tarihine ışık tutarken, toplumsal belleğe eşsiz bir katkı sunuyor.

2006 yılında, Ayvaz’ın vefatının ardından Agos gazetesine bağışlanan arşivde, 300’e yakın Osmanlıca, Ermenice ve Türkçe el yazması tiyatro oyunu metni, yine üç dilde toplam 300’ün üzerinde matbu tiyatro metni, 500’den fazla Ermenice ve Türkçe süreli yayın, dergi ve broşür, yaklaşık olarak 12 bin fotoğraf, afiş, karikatür, gazete ve dergi kupürü, davetiye, çizim ve kartpostal yer alıyor. 2019 yılında, Ayvaz’ın bazı kişisel eşyalarının, aldığı ödüllerin ve 1946-1996 arasında kesintisiz olarak yayımladığı Ermenice kültür-sanat dergisi Kulis’in 1104 sayılık tam koleksiyonunun Hrant Dink Vakfı’na bağışlanmasıyla, arşiv daha bütünlüklü bir hâl aldı.

Hrant Dink Vakfı tarafından yıllar içinde büyük ölçüde kataloglaması tamamlanan ve dijital ortama aktarılan arşiv, “Kulis: Bir Tiyatro Belleği, Hagop Ayvaz” sergisi ile eş zamanlı olarak 15 Aralık 2020’de araştırmacıların erişimine açıldı. Bu çok dilli ve çok katmanlı arşiv, özellikle Osmanlı ve Türkiye’de sahne sanatları ve popüler kültür tarihi alanında çalışan araştırmacılar için özgün ve zengin bir kaynak oluşturuyor.

Arşiv, Hrant Dink Vakfı tarafından büyük ölçüde dijital ortama taşındı ve arşivin kataloglanması devam etmekte. Matbu arşive ulaşmak isteyen araştırmacılar Hrant Dink Vakfı ile iletişime geçebilir.

Hagop Ayvaz Arşivi nelerden oluşuyor?

Ermeni oyuncu, yönetmen, yazar ve yayıncı Hagop Ayvaz’ın kişisel arşivi, Osmanlı’da tiyatronun ilk adımlarının atıldığı 19. yüzyıl ortalarından 21. yüzyılın başına uzanan, 150 yıllık bir dönemi kapsıyor. Bu çok dilli arşiv, Osmanlı-Türkiye tiyatro tarihine ışık tutarken, toplumsal belleğe eşsiz bir katkı sunuyor. 2006 yılında, Ayvaz’ın vefatının ardından Agos gazetesine bağışlanan arşivde, 300’e yakın Osmanlıca, Ermenice ve Türkçe el yazması tiyatro oyunu metni, yine üç dilde toplam 300’ün üzerinde matbu tiyatro metni, 500’den fazla Ermenice ve Türkçe süreli yayın, dergi ve broşür, yaklaşık olarak 12 bin fotoğraf, afiş, karikatür, gazete ve dergi kupürü, davetiye, çizim ve kartpostal yer alıyor. 2019 yılında, Ayvaz’ın bazı kişisel eşyalarının, aldığı ödüllerin ve 1946-1996 arasında kesintisiz olarak yayımladığı Ermenice kültür-sanat dergisi Kulis’in 1104 sayılık tam koleksiyonunun Hrant Dink Vakfı’na bağışlanmasıyla, arşiv daha bütünlüklü bir hâl aldı. Hrant Dink Vakfı tarafından yıllar içinde büyük ölçüde kataloglaması tamamlanan ve dijital ortama aktarılan arşiv, “Kulis: Bir Tiyatro Belleği, Hagop Ayvaz” sergisi ile eş zamanlı olarak 15 Aralık 2020’de araştırmacıların erişimine açıldı.

ANKOS Akademi Çalışma Grubu işbirliği ile Sayın Emre Hasan AKBAYRAK’ın moderatörlüğünde HAVELSAN Doküman ve Veri Yönetim Uzmanı Sayın Nazlı Selin BİLGİN’in konuşmacı olduğu “HAVELSAN Doküman ve Veri Yönetimi Süreci” adlı Webinarın video kaydı ve sunum dosyasıdır.

Değerli İçerik Bulutu Akademi okurları,

2020 yılı bizlere, sadece bizim değil, bizden önceki kuşakların bile yaşamadığı tarihsel bir kırılma yaşattı. Geçen yüzyılın en büyük felaketlerinden II. Dünya Savaşı bile dünya için bu ölçüde bir “ortak problem” değildi. Her ülke, her coğrafya, her şehir, her mahalle, her ev bu “ortak problemi” tüm yoğunluğuyla, yaşamın tüm parçalarıyla iliklerine kadar hissetti.

Bu kırılma noktasıyla birlikte küresel “ortak problemimiz” halının altına süpürdüğümüz bazı problemlerimizi gün yüzüne çıkardı, daha geç gerçekleşmesi beklenen bazı konular pandemi etkisiyle hızlandı.

İş yapış şeklimizi, yaşayış biçimimizi ve kavrayışlarımızı kuvvetle muhtemel bir sonraki “kırılma”ya kadar kalıcı olarak değiştirdi.

Artık geleneksel hale gelen “Yıl Öngörüleri” serimizi bu sene pandemi gölgesinde paylaşıyoruz.

Dünyanın bugüne kadar hiç olmadığı kadar “mobilize ve dijitalize” olduğu dönemde tüm yaşamın ve ticaretin kalıcı olarak değişeceği öngörüsünden hareketle dijital endüstri çalışanları olarak 2020’ye ve 2021’e birlikte bakmak istedik.

Yaklaşık 18 bin kelimeden oluşan içeriği, yıl boyunca daha kolay tüketebilmeniz için e-kitap haline de getirdik. Yandaki formu doldurarak 80 sayfalık bu e-kitabı indirebilirsiniz.

Katkı sunanlara değerli görüşleri için teşekkür ediyoruz.

Sizler ve sevdikleriniz için sağlıklı bir yeni yıl dileğiyle.

Ahmet Durmuşoğlu

Geçtiğimiz yılın görüşlerine de buradan göz atabilirsiniz

Posted by: bluesyemre | January 11, 2021

#Helinİlcek ile #Arşiv ve #Arşivcilik üzerine kısa notlar

2021’nin ilk gününde sizlerle kitaplardan farklı bir konu paylaşmayı uygun bulduk. İzleyeceğiniz videoda öncelikle arşivin ne olmadığını ve sonra da ne olduğunu açıklamaya özen gösterdim. En genel kapsamda bir arşiv tanımı yapmaya çalıştım. Böylelikle arşiv malzemesine, yazılı – görsel – işitsel – dijital formdaki her şeye farklı bir bakış açısı geliştirmenize yardımcı olmak istedim. Tabii ki kısa bir videoda her şey açıklanamasa da en azından arşive ve arşivciliğe her zamankinden daha farklı bakacağınıza inanıyoruz.

Öncelikle nasılsınız? Bu pandemi dönemi, akabinde karantina günleri sizin için nasıl geçti/geçiyor?

Enteresan bir süreçti. Ben geçmişte sürekli olarak koşturmaktan yıllardır evde ailemle çok fazla vakit geçirememişim. O kadar çok çalışmışım ki dinlenmeyi bile unutmuştum. Hayat bir şekilde sen biraz otur dinlen dedi herhalde. Karantina sürecindeki o 5 ay, bir dışarı çıkıp hayata öyle bakmamıza sebep oldu. Elvin ile, çocuklarımla yeni baştan evde vakit geçirmenin keyfine vardım. O keyifsiz süreci sevgimizle ailecek keyifli hale getirebilmeyi başardık. Tabii ki karantina süreci geçtikten sonra neler yapabiliriz’in hayallerini de kurduk. Temmuz ayı itibariyle koşturmaca tekrar başladı. Pandemi olmasaydı 27 Mart’ta sahnelemeyi planladığımız oyunumuz Fahrenheit 451’in provalarına yeniden başladık, bir yandan set de başlamıştı. 7 Ekim’de Fahrenheit’ı hem tiyatro salonundaki, hem de dijital platform üzerinden evdeki seyircilerimizle eş zamanlı olarak buluşturduk. Bu süreçte Bir Delinin Hatıra Defteri’nin de dijital platform için çekimlerini tamamladık. Ancak kasım sonu gelen yeni kısıtlamalar nedeniyle, sahnede seyirciyle buluşmamız yeniden imkansız hale geldi. Şimdi çekimlerini yapabildiğimiz 2 oyunumuzu dijital platform üzerinden yayınlamaya devam ediyoruz.

Karantina dönemindeyken keşfettiğiniz yeni diziler, filmler veya okuduğunuz kitaplardan bize önerebileceğiniz şeyler var mı?

Fahrenheit’ı sahnelemeye karar verdiğimiz andan beri Ray Bradbury’nin eserlerine bakıyorum. “Yazı Yazma Sanatı”, “Mars Günlükleri”… Aynı zamanda Machiavelli’ye de daldım. Machiavelli, “Prens” kitabında, devlet idaresinin nasıl sağlanacağını net ve acımasız bir şekilde anlatıyor. Tuhaf bir dünyanın içinde olduğunuz gerçeğiyle karşılaşıyorsunuz. Netflix’te yayınlanan Bir Başkadır, The Crown, Unorthodox, The Queen’s Gambit sayabileceğim yapımlar. Coldplay’in “A Head Full of Dreams” belgeselini de çok beğendim.

Karantina döneminden sonra yeniden izleyiciyle buluşmak nasıl bir his?

Başta planladığımız prömiyer tarihinden onca ay sonra nihayet oyunumuzu sahnelemek, anlatmak istediğimiz hikayeyi seyircilere ulaştırabildiğimizi görmek bizi psikolojik olarak rahatlattı açıkçası. Tabii ki endişe hiçbir zaman kaybolmadı, alabileceğimiz en yüksek tedbirleri aldığımızı bilsek de… Ancak hayat devam ediyor ve hayata dair bizi etkileyen, biz bunu başkalarıyla da paylaşmak istiyoruz dediğimiz fikirleri paylaşmadan tek başına eylemsizce yaşayamayız. Her ne şekilde olursa olsun, anlatmak için heyecanlanacak bir şeyleri muhakkak bulmamız ve ulaşabileceğimiz en fazla kişiye bunları sunmamız gerekir, çünkü bizim işimizin varoluşu bu.

Çok sevilen iki oyununuz, Bir Delinin Hatıra Defteri ve Fahrenheit 451’in online gösterimlerine başladınız. Bir oyunun online gösterimiyle, tüm koltukların dolu olduğu canlı gösterimi arasında sanatçılar açısından nasıl bir farkı oluyor?

Tabii ki seyirciyle aynı anda soluk alıp vermek, her bir ânı, aynı salonun içinde birlikte deneyimlemek bambaşka bir şey ve tiyatro sanatının özü bu.
Öte yandan tek bir mekanın içinde, sahne gerçekliğine göre oluşturduğunuz kreatif bir yaratıyı, bambaşka bir estetik içinde dijital platform için yeniden bakarak inşaa etmek de başka bir keyif ve deneyimdi bizim için. Umarız evde ekran başında seyreden seyircilerimiz için de öyle olmuştur.

İzleyiciler oyundaki mimiklerinizi ve jestlerinizi online gösterimler sırasında daha yakından görebildiği için bu konuda size methiyeler düzmüşler. Eski oyunlardan farklı olarak mimik ve jestlerinize daha fazla çalışıyor musunuz?

Elbette ki dijital için yapılan çekimlerde mimik ve jestlere daha fazla çalışmak gibi bir şey söz konusu olamaz. Siz bir karakterle, sahnelenmesine karar verildiği ilk andan itibaren düşüp kalkıyor, tuhaf bir birlikteliğin içine dalıyorsunuz. Ve bu birliktelik bazen çok uzun yıllar sürüyor, hatta oyun repertuvardan kalktığında bile içinizde bir yerlerde kalıyor. Bir Delinin Hatıra Defteri nezdinde konuşacak olursam, bu sene 14. sezonuna başladık. 14 yıl boyunca o karakterle nefes alıyorsun, jestleri, mimikleri de onca yıl boyunca seninle gelişiyor, dönüşüyor, büyüyor. Dolayısıyla dijital için, sahnede yaşadığından farklı bir şey yapmıyorsun. Tek farkı, tüm o süreci, kameranın açılarını, yakından veya genelden aldığını bilerek, bazen keserek bazense hiç kesmeden sonuna kadar akıtarak yaşıyorsun. Tabii bir de, 14 yıl sonra ilk defa ben de kendimi seyretmiş oluyorum.

Farklı oyunların online gösterimlerini de izleyebilecek miyiz? Tatbikat Sahnesi olarak bizi farklı oyunların online gösterimleriyle de buluşturmayı planlıyor musunuz?

Diğer oyunlarımız için de bunu başarabilmeyi çok istiyoruz. Ancak oyunların dijital yayını için teliflerini alabilmek ve çekimlerini yapıp seyirciyle buluşturmak çok zor bir süreç. Çünkü tüm bu süreçler oldukça maliyetli. Ama çok da keyifli. Tatbikat Sahnesi için güzel bir arşiv oluşturmasının yanı sıra, tiyatro sanatının başlıca amaçlarından biri olan geniş kitlelere ulaşma olanağını da sağlamış oluyor. Umarız pandemi vesilesiyle yaşadığımız bu keyifli deneyimi, zamanla tüm oyunlarımız için gerçekleştirebiliriz.

Bu süreçte online izlediğiniz oyunlar veya konserler oldu mu? En beğendikleriniz hangisiydi?

Karantina sürecinde, öncesinde yaşadığım koşturmaca ve kaosa bir dur diyerek, yaşadığım hayata başka bir yerden baktım, biraz dinginleştim ve dediğim gibi bu süreci daha çok ailemle vakit geçirerek, çocuklarımla oynayarak, yemek yaparak, bahçeyle ilgilenerek geçirmeyi tercih ettim. Ama seyrettiğim online gösterimler de oldu tabii, çok olmamakla birlikte. Erişime açılan müzikal eserlerden bazılarını ve özellikle National Theatre’ın ve Schaubühne’nin bazı oyunlarını çok beğenerek seyrettim.

Sokaklara özgürce çıkabildiğimiz dönemlere dair en çok özlediğiniz şey nedir?

Özgürlüğün kendisi galiba. Bu dönemde hepimizin özgürlük kavramını bambaşka bir yerden sorguladığımıza inanıyorum, daha içerden bir yerden. Özgürce soluk alabilmek, endişe ve rahatsızlık duymadan temas edebilmek. Yaşadığımız distopyada şimdi ne kadar zor ama ne kadar değerli görünüyor.

Sizce her şey normale döndüğünde online etkinlikler gerçekleşmeye devam eder mi? Tiyatro da bu dijital çağa ayak uydurur mu?

Her zor süreçte, savaş dönemlerinde de bu böyleydi, sanat, her zaman dönüşerek, etkileşerek, büyüyerek yeni fikirler doğurmuştur.
Pandeminin sağladığı kazançlardan birinin de farklı disiplinler ve farklı estetikler içinde yeni, alternatif etkileşimler yaratması olduğuna inanıyorum. Çok güçlü edebi metinlerin, sanat eserlerinin farklı farklı estetiklerle insanlara ulaşabilmesi çok değerli.

Posted by: bluesyemre | January 10, 2021

Most dangerous ways to #school

Siberia. Endless vastness – arctic temperatures. Even farther East than Japan and 5 000 kilometres north of Vladivostok lies Yakutia, the coldest Republik of Russia. Yakutsk is the capital of the Yakutia Republic and is located about 5100 kilometres east of Moscow. In the midst of it: Oimjakon. With its 500 residents the coldest inhabited place on earth. This village lies in a mountain valley on the upper reaches of the banks of the Indgirka River. One of the major reasons for the freezing temperatures is the great distance from the Atlantic Ocean and the humidity that the Ocean provides to a major part of the Northern Hemisphere. Masses of mountains shield Siberia against the warm air from the west and south, while in the opposite direction, the door to the Artic stands wide open. Thus in the winter, cold masses of air expand into the Siberian landscape completely unrestricted.

The average temperature in winter: Minus 40° Celsius. The children of the Siberian Oimjakon have the world`s coldest way to school. The extreme living conditions are completely normal for the residents of Oymyakon. This is also true for the Tariks family and their son Aljosha. He is 8 years old. The children of his age group are only excused from attending school on account of the cold at temperatures below minus 54° degrees.

Even before his departure for school Aljosha feels the grim cold. Lacking running water the house also has no bathroom. So Aljosha alredy has to go outside – to the unheated outside earth closet in the garden. Sascha’s mother cooks tea. In order to do so, she must go to outside to the front of the house, which is made of wood- as all houses in Oymyakon. Due to the great temperature differences here, concrete walls would soon crack and be destroyed. In the short summers, it can get quite warm in Oymyakon. In front of the wooden house the ice blocks are stored. The next-door farmer had cut out of the frozen river for them. There is no running water in the Pole of Cold, with temperatures dropping to -65 degrees Celsius; no pipe work has a chance. Aljoshas mother puts the ice in the pot and cooks some tea for her son.

Like every day, Aljosha must get ready to go to school. Like the majority of the other students, Sascha wears for the most part his traditional dress. The clothing prescribes to the onion-peel principle in order to protect the students from the Artic temperatures. His mother Irina has heated up the living room to 20° degrees. So when Aljosha opens the front door it is 70° degrees colder – every day life in Oimjakon. As soon as the children open the dormitory’s double doors, the icy cold brutally grabs hold of them. Within less than one second their nostrils become frozen.

Unlike the students in other parts of the world, the children from Oymyakon are seldom playful but instead very concentrated on their way to school. With quick steps, they travel in groups, attempting to put the 2 kilometer route behind them as quickly as possible. There are no signs of snow ball fights. The don’t spend a second of time watching the cows, which are kept up to nine months of the year in their stalls, and are now coincidentally being lead out of the barn for a drink. Even though the cows are wearing some sort of special “bras” which protect their udders from freezing.

Once in school building, Aljosha and the other students remove many of their layers of clothing, and get going with the school lessons. For the majority of them, a welcome diversion from the coldest inhabited town on the earth.

Posted by: bluesyemre | January 10, 2021

Türkiye Direniş Haritası

Türkiye’deki işçi mücadelelerini aktarmak üzere hazırladığımız ‘Direniş Haritası’, yurt genelinde devam eden eylemlere dair güncel bilgiler içeriyor. 2020 yılı çok sayıda felaket ve olumsuzluğa sahne oldu. Pandemi koşullarını fırsat bilen patronlar da, sömürü düzeninin devamlılığını sağlamak adına işçilerin üzerindeki baskıyı ve hak gasplarını artırdı.

Bunun karşısında ise tabii ki mücadele yükseldi. Farklı sektörlerde emekçiler, ülkenin dört bir yanında direnişe geçti. Bütün yıl sağlık emekçilerinden, maden işçilerine, metal işçilerinden, kafe-bar çalışanlarına kadar tüm sektörlerde işçiler, haklarını almak için mücadele etmeyi ve direnmeyi seçti.

Bu süreçte kazanımla sonuçlanan direnişler de oldu. Birçoğu ise haklarını almak üzere 2021’de de mücadeleye devam ediyor. Bu vahşi sömürü koşullarının karşısında, yeni direnişlerin de kapıda olduğunu şimdiden görebiliyoruz.

Böylesi karanlık dönelerde bile umut ışığını yakan işçi sınıfı direnişlerinin önemi çok büyük. Karanlığı tamamen yırtıp atmak için işçi sınıfı mücadelesine omuz vermeye, tüm gücümüzle direnmeye devam edeceğiz.

Bu harita ise, yeni yılın bu ilk günlerinde hepimize umut, kararlılık ve mücadele azmi versin, direnen işçilerin sesi herkese ulaşabilsin diye hazırlandı ve yeni gelişmelerle birlikte sürekli güncellenecek.

Bu haritanın tamamının bayraklarla dolduğu, ülkemizde sömürünün ve eşitsizliğin ortadan kalktığı, işçi sınıfının iktidarını yaşayacağımız günlerin umuduyla…

This amazing little tool simply draws all streets in any city you want.

Günümüzde gittikçe yaygınlaşan kooperatifler ve dayanışma ekonomileri gibi alternatif yapılar, yeniden üretime hapsedilmiş kadınlar için bir mücadele ve kurtuluş olanağı mı yoksa patriyarkal kapitalizmin yıkıcı sonuçlarını yeniden üreten alanlar mı? Her geçen gün sayıları artan kadın kooperatifleri, kadınların ev içi konumlarını ve güvencesiz çalışma koşullarını nasıl etkiliyor? Sadece kadınlardan oluşmayan karma kooperatifler içinde cinsiyet ayrımcılığına karşı mücadele nasıl örgütleniyor? Yaşamı Örgütleyen Deneyimler kitabı, bu alternatif yapıları toplumsal cinsiyet perspektifiyle ele alarak bu sorulara kolektif bir cevap üretebilme amacıyla yola çıkıyor. On bir kadın araştırmacının katkısıyla oluşan kitapta kooperatifleşme deneyimleri hem kuramsal çerçeveden hem de somut saha deneyimlerine dayanarak tartışılıyor.

Posted by: bluesyemre | January 9, 2021

COVID-19 and the new business normal

Unmanned Aircraft System (UAS) Quadcopter Drone Carrying First Aid Package In The Air.
Unmanned Aircraft System (UAS) Quadcopter Drone Carrying First Aid Package In The Air.Andy Dean Photography

The shift from a centralized defense model to a distributed and containment model in managing a pandemic has highlighted the level of preparedness for businesses to function in a world that is highly distributed and digitally enabled. The physical disconnect of businesses and their stakeholders will require adoption of new technologies in order to maintain continuity and better future experiences for all.

2021 is continued accelerated adoption of:

1 e-commerce

2 drone delivery

3 contactless payments

4 video conferencing

5 electric vehicles

6 wearable health monitors

7 3D manufacturing

8 voice mobile apps

9 online learning

10 smart robotics

11 telemedicine

My co-author Henry King and I have been asked several times since launching our series on Flow whether the model can tell us anything about the coronavirus pandemic as it is currently being defined by the WHO (as of March 15, 2020). 

We aren’t health professionals, so we are reluctant to comment on the virus, how it works and spreads, or on medical interventions and antiviral technologies. But we can make observations about the emerging, and now normalizing, response to the virus at least in the USA, what we may learn from it, and what, if any, long term implications there might be for business and our society more generally.


 The mandate we have all been given, from health professionals, from politicians, from our employers, is “stay at home”. Don’t travel, don’t congregate, don’t go to the hospital unless you develop symptoms, stay at home. Now, this mandate of social distancing is not entirely flow-based, since forced immobility and isolation are silo principles and more commonly associated with the lives of prisoners, not those of free citizens. And yet there is something significantly different going on here. The response to “normal” crises is to set up centers, often located at and re-purposing other centers like community centers and school gyms. Relief centers, advice centers, emergency response centers, places where experts come together, valuable resources are accumulated and victims relocated. But in the case of the coronavirus, the exact opposite is happening. Centers are closed down all over the country and the world, including offices, schools, stadiums and arenas, theaters, churches, restaurants, and bars, discourage and eliminating the opportunity for people from congregating. 

We are having to rewire our brains to prioritize distribution over centralization and the home over institutions. In this crisis, it is not the expert, not the center that counts. It is the individual citizen, making or keeping their own home a safe space for themselves and their family and practicing this new art of social distancing. What that really means is disconnecting physically from those centers while maintaining digital connections with our loved ones, our friends and our communities, and learning from each other via digital and social networks what we should do next. Our strength this time is in our distribution, not in our masses. This is becoming flow.
We are unprepared in several key ways of course, including lack of tests, lack of antivirus solutions, and lack of reliable information from those very institutions we have depended on in the past. We did not seem to come to this mode of resistance in any particularly smart or informed way. But we got here and we are learning this new and unfamiliar responsibility we have, to keep out of the way, to avoid the center, to stay at home. And there are encouraging and heartwarming signs from all over that we are thinking more about how we can help our neighbors, mindful that for some of us, including the elderly, our local businesses, disadvantaged families, this period of self quarantining will be very hard, physically, financially, emotionally and psychologically. This is a time for forgiveness, empathy, honesty, and love. We would not be surprised if a positive outcome of this crisis is a resurgence in fostering and supporting local communities.


2020 will be the year that changed the trajectory of e-commerce, telemedicine and remote work. We will see greater pilot programs and accelerated adoption of autonomous delivery vehicles, digital payments, contactless payment technology, voice and video conferencing, voice-enabled mobile business applications, AI-powered CRM platforms, sensors, and wearable health monitoring technology with greater internet of things (IoT) technologies aimed at automated and autonomous serviceability capabilities, drone delivery — medicine, food, and product home delivery via smart drones — and 3D printing additive manufacturing. 

So what can we learn from our response to a pandemic? Tactically, we can learn that for a particular type of crisis the response needs to be the exact opposite of the norm; democratic, distributed and home-based. We know from our research that flow-based solutions are more responsive than traditional ones. So we can use the principles of flow to design holistic solutions for future crises. We can look to fleets of autonomous vehicles circulating continuously to deliver supplies to our homes, further reducing our dependence on food centers and the lines at checkouts that promote rather than avoid proximity and interaction. 

We can likely expect similar, automated distribution solutions for testing and potentially inoculation, giving us unprecedented autonomy and enabling us with the assistance of telemedicine and/or medical AI to self-diagnose and self-treat. We are already connected digitally and we should expect governments and other institutions to use those connections far more effectively to coordinate the content and delivery of reliable information and other resources to us, as well as the social networks we all use to share the real-time and real-world experiences that make us feel that we are not alone.
Longer-term, we think that the coronavirus may just accelerate the acceptance and adoption of the flow paradigm over business as usual. Our only effective response to the crisis is a distributed one, and we know that many of the technologies that are most likely to disrupt current models are technologies that enable or support distribution.

Companies have for years been moving towards remote workers and distributed teams, but we all know how fragile most video-conferencing, document sharing and other collaborative technologies have been. This may be the moment at which entrepreneurs see the opportunities here for far more compelling remote/distributed experiences that will finally tip the scale to majority remote workforces, reducing real estate costs, emptying downtown areas, and asking the question of where a company’s identity might reside if not at HQ. 

The nature of large conferences and events will also dramatically change in the future, as companies realize and implement digital and virtual events using digital and social channels. Every business must reevaluate their content development and distribution strategy. The future of conferences will shift from a centralized to a distributed model. This does not mean that companies will no longer hold conferences and events, but rather a hybrid model of outreach that will more heavily lean into digital networking models. 

The autonomous vehicle, while in its early stages, is likely to become the most important technology of its time, creating a continuous, mobile, connected distribution system for anything physical, not just people, from any source to any destination, particularly to and from the home.

The autonomous vehicle in many ways provided us with a glimpse into the future of business — the autonomous enterprise. In the future, the combination of technologies like machine learning and deep learning, computer visioning, smart robotics, natural language processing, sensors and wearable technologies, digital smart assistants and spatial computing with augmented and virtual reality. will create a highly automated and autonomous set of capabilities at work and your home office. Future business applications will anticipate, recommend and many cases fully deliver value where individuals and organizations can co-create value at the speed of need — their stakeholder’s needs. The inevitable future of business is the autonomous enterprise and ecosystem. For some, the future is already here. AI-powered CRM platforms can deliver this single source of truth to businesses, the most important step in creating value at the speed of need.  

The internet of things, and in particular the advent of distributed, additive manufacturing (3D printers and other smart, connected machines) may further challenge the model of centralized, scaled production and enable smaller, more rural or remote communities to build and maintain the things they need locally. Rural regeneration is not reflected by the continuing increase in urban populations across the world but it is hinted at, and enabled by, all these new technologies. With investors like Steve Case and his “Rise of the Rest” initiative aiming to reach more of the country’s entrepreneurs than those on either coast, we believe that small towns across the country are set for a new, more vital episode in their histories.

The businesses of the future must safely create value at the speed of need. The services must be personalized, fast and intelligent — the new currencies of a digital economy. To do this in an experience-led economy, businesses need access to the single source of truth. And they also need to ensure that their most important core value and guiding principle is Trust. So while the coronavirus itself will change little, the seeds of change have already been sown, and the virus will be a catalyst for a more distributed, more connected world and greater personal autonomy, a world of flow.

This article was co-authored by Henry King, a business innovation and transformation strategy leader at Salesforce



Bugün WhatsApp’ı açtığımızda “WhatsApp koşullarını ve gizlilik ilkesini güncelliyor” başlığı ile uygulama içi bir bildirim karşıladı hepimizi. İlkelerdeki önemli değişiklikler:

  • WhatsApp hizmeti ve verilerinizi nasıl işlediğimiz,
  • İşletmelerin, WhatsApp sohbetlerini saklamak ve yönetmek için Facebook tarafından barındırılan hizmetleri nasıl kullandığı,
  • Facebook Şirket Ürünleri’nde entegrasyonlar sunmak için Facebook ile nasıl çalıştığımız,

şeklinde olmak üzere üç ana başlık altında özetlenirken; söz konusu değişikliklerin 8 Şubat 2021 tarihi itibarı ile yürürlüğe gireceği, bu süre içerisinde değişiklikleri kabul etmeyenlere ait WhatsApp hesaplarının ise silineceği bilgisi verildi.

Bir çoğumuz acelemiz olduğundan o an karar vermek ve içeriğini tam olarak bilmediğimiz bir sözleşmeyi imzalamak istemediğimiz için “sonra” seçeneği ile bu önemli kararı sonraya bıraktık. Bazılarımız ise WhatsApp’ı vazgeçilmez gördüğünden, böyle konuları önemsemediğinden, okuma alışkanlığı olmadığından, “benim zaten gizlim saklım yok” diye düşünerek veya herhangi bir gerekçeyle, yapılan değişiklikleri incelemeksizin önüne konulan bu sözleşmeyi anlık bir kararla imzaladı.

WhatsApp koşullarını ve gizlilik ilkesini güncelliyor ama neden? Bu güncellemenin asıl amacı nedir, WhatsApp neden böyle bir değişikliğe ihtiyaç duydu?

Zuckerberg ve Mahremiyet Algısı

WhatsApp ilkelerinin güncellenmesi konusuna girmeden önce, WhatsApp’ın sahibi Zuckerberg’in mahremiyet algısı ile ilgili birkaç bilgi paylaşmak isterim.

Facebook’un kurulduğu ilk yıllarda, henüz 19 yaşında olan Zuckerberg’in bir arkadaşına gönderdiği mesajlar, arkadaşı tarafından ifşa edilmişti. Zuckerberg arkadaşına şöyle diyordu: “Harvard’daki herhangi birisine ait herhangi bir bilgiye ihtiyacın varsa bana sorman yeterli. Dört binin üzerinde eposta, fotoğraf, sosyal medya hesabı bilgileri elimde mevcut.” Bu bilgilere nasıl ulaştığını soran arkadaşına Zuckerberg’in verdiği cevap düşündürücü: “İnsanlar kendileri paylaşıyorlar, nedenini bilmiyorum. Bana güveniyorlar. Geri zekâlılar.” (BusinessInsider)

2010 yılında yayımlanan “The Facebook Effect” isimli kitapta, Facebook’un ilk COO’su (Operasyon Direktörü) Sheryl Sandberg şöyle diyordu: “Mark; şeffaflığa, açık toplum ve açık dünya vizyonuna gerçekten çok fazla inanıyor ve tüm insanları buna zorluyor. Bunun gerçek olabilmesi için insanlara ufak tefek yetkiler ve konfor sağlaması gerektiğini de biliyor. Daha açık olmanızı istiyor ve bu noktaya gelmenize yardımcı olduğunda mutlu oluyor. Ona göre bu, bir sonuçtan fazlasını ifade ediyor. Ben ise kesinlikle öyle olmadığını düşünüyorum.” (TechRepublic)

Yine 2010 yılında katıldığı bir etkinlikte Zuckerberg, “Mahremiyet artık toplumsal norm değil. İnsanlar sadece daha çeşitli ve daha çok bilgiyi paylaşmakla kalmıyor, aynı zamanda bu bilgileri daha fazla insanla ve daha açık bir şekilde paylaşıyorlar.” demişti (The Guardian). Zuckerberg’in bu tespitinin doğru olduğunu üzülerek görüyor ve yaşıyoruz. Belki de bu tespit (veya hedef) doğrultusunda yaptığı çalışmalar; bugün onu dünyanın en zengin insanlarından biri haline getirdi, toplumları ve mahremiyet algısını ise çok olumsuz bir şekilde dönüştürdü.

Bugün dünya genelinde 4.5 milyar insanın internete erişiminin olduğu, 3.8 milyar insanın sosyal medya kullanıcısı olduğu, bunlar arasında 2.5 milyar ile en fazla kullanıcıya sahip olan sosyal medya platformunun Facebook olduğu gerçeği göz önünde bulundurulduğunda, distopik bir toplumda yaşadığımız veya bu yönde ilerlediğimiz gerçeğini kabul etmek gerekir (WeAreSocial).

Facebook ve Kabarık Sicili

WhatsApp ilkelerinin güncellenmesine ilişkin bildirimi anlamak için Facebook ile WhatsApp arasındaki ilişkinin tarihsel geçmişini bilmek ve değerlendirmeleri de bu bağlamda yapmak gerekir.

ABD’de tüketici haklarının korunması, rekabetin korunması, serbest piyasaya zarar veren uygulamaların önlenmesi ve ortadan kaldırılması gibi amaçlarla kurulan Federal Ticaret Komisyonu, 2011 yılında verdiği bir kararda:

  • Kullanıcılardan onay alınmaksızın ve hatta herhangi bir bilgilendirmede dâhi bulunulmaksızın “arkadaş listesi” gibi özel bilgilerin herkesin erişimine sunulduğu,
  • Üçüncü taraf uygulamaların, ihtiyaç duymuyor olmalarına rağmen kullanıcıların neredeyse tüm verilerine erişebildikleri,
  • Kullanıcılar tarafından “Sadece arkadaşlarım görüntülesin” şeklinde işaretlenen verilerin yalnızca arkadaşlar listesi ile paylaşılmadığı, kullanıcının arkadaşları tarafından kullanılan üçüncü taraf uygulamaların da bu verilere erişebildikleri,
  • “Onaylanmış Uygulamalar” programı ile üçüncü taraf uygulamaların güvenliklerinin Facebook tarafından test edildiği ve onaylandığı beyan edilmesine karşın bu testin ve doğrulamanın yapılmadığı,
  • Kullanıcı verilerinin reklam verenlerle paylaşılmadığı beyan edilmiş olmasına rağmen verilerin paylaşıldığı,
  • Hesabını pasife alan veya silen kullanıcılara ait (fotoğraf ve videolar da dâhil olmak üzere) tüm içeriğin erişilemez hâle getirildiği beyan edilmesine rağmen bu içeriklere hesabın silinmesinden sonra dâhi erişilebildiği,
  • Kişisel verilerin; ABD ile AB arasındaki “Güvenli Liman” anlaşmasında yer alan hükümlere uygun şekilde aktarıldığı beyan edilmesine rağmen buradaki hükümlere riayet edilmediği,

tespitleri yapılmış, Facebook’un uyması gereken bazı şartları ihtiva eden bir anlaşmayı imzalaması teklif edilmişti (FTC).

Facebook’un kabarık sicili hakkında daha detaylı bilgi almak için şu kaynaklara göz atabilirsiniz (TechCrunchBusinessInsiderFirstPostCreativeFutureEpicGuildNBCNewsTechRepublic). Hepsi ayrı ayrı skandal olarak değerlendirilebilecek sayısız uygulama ve iş süreci hakkında bu bağlantılarda çok sayıda bilgi ve belge bulabilirsiniz. Yine bu konularda yazılmış kitaplar (Facebook: The Inside StoryZucked: Waking up to the Facebook CatastropheMindfuck), makale ve yazılar (TimeNYTimesUSA Today-1USA Today-2The GuardianWashingtonMonthlyWashingtonPostUSA Today-3The Guardian UKFT) gösterime girmiş belgeseller (The Great HackThe Social Dilemma) ve film (The Social Network) mevcut (Netflix de mahremiyete aykırı iş süreçleri açısından ayrı bir mevzuu, onu da belirteyim).

WhatsApp ve Facebook Birleşmesi

Facebook, son 15 yılda irili ufaklı 88 farklı şirketi bünyesine dâhil etti (Wikipedia). Bugüne kadar bünyesine dâhil ettiği en büyük şirket WhatsApp oldu.

Hatırlanacağı üzere WhatsApp, Facebook tarafından 2014 yılında 19 milyar dolar karşılığında satın alınmıştı (CNN). Bu paranın 4 milyar doları nakit, 12 milyar doları hisse senedi ile ödenmişti. Geri kalan 3 milyar dolarlık bölümü için WhatsApp yönetici ve çalışanlarının dört yıl süreyle Facebook bünyesinde çalışmaya devam etmesi halinde yine hisse senedi ile ödenecek şekilde anlaşılmıştı.

Sosyal medya devi olan Facebook, pazardaki en önemli aktörlerden biri olan WhatsApp’ı satın alabilmek için Federal Ticaret Komisyonu’nun onayına ihtiyaç duyuyordu. Nitekim bu iki devin birleşmesi ile Facebook, birkaç milyar kullanıcı üzerinde söz sahibi olacak ve böylelikle pazarda tekel oluşturabilecekti. Komisyon, alım için yapılan başvuruya şartlı onay verdi: Her bir şirketin mahremiyet düzenlemelerine ve süreçlerine devam etmesini, şirketler arasında veri aktarımı yapılacaksa veya gizlilik ilkelerinde değişiklik yapılacaksa kullanıcılardan açık rıza alınmasını, açık rıza alınmaksızın taraflar arasında veri aktarımı yapılmamasını istedi. Ayrıca WhatsApp’taki verilerin nasıl elde edileceği, kullanılacağı ve paylaşılacağına ilişkin kurallarda bir değişiklik yapılacaksa, kullanıcılara bu değişiklikleri kabul etmeme hakkı tanınmasını da tavsiye etti (FTC). Rekabet Otoritesi’nin taraflara gönderdiği mektupta tüm detaylar görülebilir, tarafların hangi taahhütleri verdikleri ve Otorite’nin hangi şartlarda birleşmeye izin verdiği incelenebilir.

İlave (08/01/2021 – 11:27): Birleşme başvurusu kapsamında verdikleri bilgilerin yanlış olması nedeni ile AB Komisyonu tarafından Facebook’a 2017 yılında 110 milyon euro ceza verilmişti (EC). Kullanıcıların Facebook ve WhatsApp hesaplarının otomatik olarak eşleştirilmeyeceği beyan edilmiş olmasına rağmen bu ihtimalin varlığının 2014 yılında da bilindiği tespit edilmişti.

Rekabetin ve Kişisel Verilerin Korunması

Bu makalede hukuki açıdan teknik detaylara girmeyi tercih etmiyorum fakat özetle ifade etmek gerekirse; biri rekabet hukukuna, diğeri ise veri koruma hukukuna ilişkin olmak üzere iki temel alanda hukuka aykırılık ön plana çıkıyor.

İlki, FTC’nin şartlı onayında belirtmiş olduğu “taraflar arasında veri aktarımı yapılmamasına” ilişkin şartın ihlâlidir. Bu şartın ihlâli nedeniyle Federal Ticaret Komisyonu Yasası’nın 5 inci bölümü gündeme gelecektir. Tam olarak bu noktada, Komisyon’un 2019 yılında Facebook’a, kullanıcılarının mahremiyet ve güvenliğine ilişkin yükümlülüklerini yerine getirmediği gerekçesi ile 5 milyar dolarlık rekor ceza verdiğini belirtmek isterim (FTC).

İkincisi ise veri işlemeye ilişkin kurallarda yapılacak değişikliklerde kullanıcılardan açık rıza alınmasına ilişkin kuralın ihlâlidir. Bu kuralın ihlâli durumunda kişisel verileri işlenen ilgili kişilerin yaşadığı ülkelerde yürürlükte olan veri koruma düzenlemesinin ilgili hükümleri (GDPR m. 83/5-a, KVKK m. 18/1 vs.) gündeme gelecektir. Özellikle ülkemiz ve AB hukukunda açık rızanın unsurlarından birisinin “özgür irade ile açıklanma” olması nedeniyle açık rızanın hizmet sunumu için şart koşulması durumu özgür iradeyi sakatlamaktadır. Dolayısı ile “ya kişisel verilerinizin Facebook Şirketi Ürünleri’nde kullanılmasına izin vereceksiniz, ya da artık WhatsApp’ı kullanamayacaksınız” gibi bir zorlama, ülkemiz ve AB hukukuna aykırılık teşkil etmektedir.

O bakımdan hem AB’deki veri koruma otoritelerinin hem de Kişisel Verileri Koruma Kurulunun bu hukuksuzluğu ele alacaklarını düşünüyorum.

WhatsApp İlkelerinde Yapılan Önemli Değişiklikler

WhatsApp üç temel kategoride ilkelerinde değişikliğe gidiyor: Uygulamanın verilerinizi nasıl işlediği; işletmelerin WhatsApp sohbetlerini depolamak ve yönetmek için Facebook’ta barındırılan hizmetleri nasıl kullanabilecekleri ve Facebook’a ait diğer ürünlerin WhatsApp ile daha fazla entegrasyonu.

WhatsApp bizden yeni veriler toplayacak mı?

WhatsApp’ın bir önceki Gizlilik İlkesinde bulunmuyor olmasına karşın yeni tarihli Gizlilik İlkesinde “cihaz ve bağlantı bilgileri” yer alıyor. Buna göre cihaz ve bağlantınıza ilişkin pek çok veri de artık toplanacak.

Facebook ile hangi veriler paylaşılacak?

Neredeyse tüm verileriniz; Facebook ve Facebook Şirketi Ürünleri ile paylaşılacak.

Bant reklamları mı geliyor?

WhatsApp bugüne kadar bant (banner) reklamlarını kullanmadı fakat artık bunu kullanabileceği sinyalini verdi, bu reklamları kullanmıyoruz fakat kullanacak olursak Gizlilik İlkesini güncelleyeceğiz denildi.

Whatsapp hesabınızı silerseniz verileriniz de siliniyor mu?

Öncelikle WhatsApp hesabınızın silinmesi için uygulamanın cihazdan kaldırılması yetmiyor. Hesap silme işlemi için WhatsApp’ın ayarlarına girmek, burada hesap ayarlarını açmak ve hesabınızı bu arayüzden silmeniz gerekiyor. Buna ilaveten, hesabınızı uygulama içerisindeki ilgili bölümden silseniz dâhi WhatsApp bazı verilerinizi silmeyebileceğini belirtiyor.

Üçüncü taraf hizmet sağlayıcıları ile verilerim paylaşılacak mı?

Evet. Yeni güncelleme ile eklenen bölümlerden birisi de bu. “Hizmetlerimizi yürütmemize, sağlamamıza, iyileştirmemize, anlamamıza, özelleştirmemize, desteklememize ve pazarlamamıza yardımcı olmaları için üçüncü taraf hizmet sağlayıcılarıyla ve Facebook Şirketleriyle çalışırız.” Bu ifade, verilerinizin WhatsApp ile iş yapan tüm kişi ve kurumlarca görüntülenebileceği anlamına geliyor.

WhatsApp İlkelerinde Değişikliği Tetikleyen Gerekçeler

Bilindiği üzere 2018 itibarı ile “WhatsApp İşletme” hizmeti devreye alındı. Bu hizmet sayesinde işletmelere, müşterilerine destek vermek amacı ile WhatsApp İşletme hesabı oluşturmalarına imkân sağlandı. Mayıs 2018 tarihinde 3 milyon işletme tarafından kullanılan hizmet, Temmuz 2020’ye gelindiğinde 50 milyon işletme tarafından kullanılır hâle geldi (WhatsApp).

WhatsApp, kendisine abone olan işletmelerin sayısını daha da artırabilmek için işletmelere, alternatif kullanım yöntemleri ve farklı entegrasyon izinleri sağlamak istiyor. Böylelikle WhatsApp İşletme hizmeti, işletmelerin kendi kullandıkları çözümler ile entegre edilebilir hâle gelecek ve dolayısı ile çok daha fazla işletme tarafından kullanılacak. Bu da tüm yönleriyle ele alınacak olursa WhatsApp için çok büyük bir kazanç potansiyeli anlamına geliyor.

Diğer taraftan, Mayıs 2018’de AB’de yürürlüğe giren Genel Veri Koruma Tüzüğü, mevzuata aykırı veri işleme süreçleri yürüten şirketlere küresel cirosunun %4’üne kadar para cezası verilmesine imkân sağlıyor. Yine geçtiğimiz haftalarda AB’de ilk Taslağı sunulan ve yakın zamanda yürürlüğe girmesi beklenen Dijital Hizmetler Yasası’nda şirketlere, hükümlere aykırılık halinde küresel cirosunun %6’sına kadar para cezası verilmesi öngörülüyor.

Dolayısı ile bugüne kadar yürürlükte olan maktu cezalar artık yerlerini ilgili şirketin ekonomik büyüklüğü ile orantılı, caydırıcı cezalara bırakıyor. Bu cezalara muhatap olmak istemeyen WhatsApp ve Facebook, kullanıcı verileri ile neler yaptıkları noktasında biraz daha şeffaf konumlanmak istemiş olabilirler.

Bir Hayırsever (!) Olarak Zuckerberg

Günümüzde Facebook ve kurucusu Zuckerberg, tüm bu kabarık ve kötü sicilini düzeltmek için gerek ülkemizde ve gerek dünyanın farklı yerlerinde “sosyal sorumluluk” projeleri yürütüyor, yoksulları gözetiyor, ırkçılıkla mücadele ediyor (Forbes), seçimlerin daha güvenli gerçekleştirilmesi için bağış yapıyor ve demokrasiyi güçlendiriyor (Vox), üniversitelere ve dolayısı ile eğitime destek oluyor (QZ), Afrika’ya internet ulaştırıyor (AA), hatta COVID-19 ile mücadeleye dâhi katkı sağlıyor (CNet). Haberleri okuduğunuzda ve biraz araştırma yaptığınızda bu desteklerin öyle birkaç milyon dolardan ibaret olmadığını, yüzlerce milyon ve hatta bazen milyarlarca doları bulduğunu görebilirsiniz.

Nitekim 2015 yılında baba olan Zuckerberg, yeni doğan bebeği Maxima için kaleme aldığı bir mektupta malvarlığının %99’unu (ki bu rakam 2015 yılında 45 milyar, bugün itibarı 100 milyar dolara tekabül ediyor), daha sağlıklı ve mutlu bir dünya için vakfettiğini açıklamıştı (NYTimes).

Bu haberler bana Malcolm X’in güzel bir sözünü hatırlatıyor: “Eğer dikkat etmezseniz medya, mazlumlardan nefret etmenize ve zalimleri sevmenize sebep olur.”

Özür Dilemeyi Alışkanlık Haline Getiren Zuckerberg

Peki hayırseverlikte sınır tanımayan Zuckerberg ile bugüne kadar dilemek zorunda kaldığı özürler arasında bir ilişki olabilir mi?

2018 yılında ortaya çıkan Cambridge Analytica Skandalı nedeniyle ABD Senatosu’nda düzenlenen “Facebook, Sosyal Medya Gizliliği, Veri Kullanımı ve Suistimali” başlıklı oturumda ifade veren Zuckerberg, “Sorumluluklarımızı geniş bir bakış açısı ile ele almadık ve bu büyük bir hataydı. Bu benim hatamdı ve bu nedenle özür dilerim.” demişti (NTV).

Aradan yaklaşık iki yıl kadar geçti fakat Zuckerberg hatalarından ders çıkarmamış görünüyor. Aslında buna hata dememek lazım, nitekim “Aynı hatayı iki kez yapamazsınız. İkinci kez yaptığınız hata değil, tercihtir.” der Steven Denn.

Zuckerberg’in bugüne kadar dilemek zorunda kaldığı özürlerin bazılarını şu bağlantılar üzerinden inceleyebilirsiniz (WashingtonPostWiredCNBCFastCompany).

WhatsApp İçin Alternatif Uygulama Önerisi

Anlık mesajlaşma amacı ile WhatsApp için pek çok alternatiften söz etmek mümkün, fakat WhatsApp’ın yerine koyabileceğiniz uygulama alternatifleri ne yazık ki sınırlı ve kısıtlı.

WhatsApp yerine kullanacağınız alternatif uygulamanın hem (mümkün olduğunca) güvenli olması hem kullanıcı deneyiminin yüksek olması hem de sosyal çevrenizde yaygın kullanıma sahip olması gerekir. Tüm unsurları birlikte düşününce şahsen benim aklıma yalnızca Telegram geliyor (Yaygın kullanılan, güvenli ve sürdürülebilir farklı bir uygulama önerisi olanlar bu önerilerini paylaşabilirlerse, makaleyi revize edebilirim).

İlk olarak 2013 yılında uygulama marketlere giren Telegram ile ilgili bilgi almak için buraya tıklayabilirsiniz, birçok soruya cevap veriliyor. Hatta “Telegram’ın WhatsApp’tan farkı nedir?” isimli bir başlık da var.

TelegramWhatsApp’ın aksine açık kaynak kodlu bir uygulamadır ve kodları GitHub üzerinden herkesin erişimine açık olarak paylaşılmaktadır. İsteyen herkes tarafından bu kodlar incelenebilmekte ve bu nedenle sistemde herhangi bir açık veya arka kapının olup olmadığı, işin uzmanları tarafından tespit edilebilmektedir.

Ayrıca WhatsApp’ta bulunmayan pek çok özellik Telegram’da bulunmakta, isteyen kullanıcılar yalnızca anlık iletişim amacı ile kullanabilecekler; isteyenler ise Telegram’ın sağladığı esnekliğin keyfini çıkarabileceklerdir.

Bazı önemli özelliklerden kısaca bahsetmem gerekirse:

  • Telefon numaranızı paylaşmadan, kullanıcı adınızla iletişim kurabilirsiniz. Dolayısı ile mesajlaştığınız herkesin telefon numaranızı bilmesine gerek kalmaz.
  • WhatsApp Web kullanmak için telefonunuzun açık olması gerekir fakat Telegram’ı telefonunuz kapalıyken de yalnızca bilgisayarınızdan kullanabilirsiniz. O yüzden telefonunuzun şarjı bitse bile Telegramı kullanmaya devam edebilirsiniz.
  • WhatsApp’ta sadece belirli formatta dosya paylaşımı yapabilirken Telegram’da tüm dosya türlerini gönderebilir ve alabilirsiniz.
  • WhatsApp’ta paylaştığınız fotoğraf ve videolar sıkıştırılır ve kalite kaybı olur. Telegram ise bu tercihi size bırakır, isterseniz dosyayı olduğu şekilde ve kalitede paylaşabilirsiniz.

Eğer kullanım yaygınlığı kriteri olmasaydı, yalnızca güvenlik ölçütünü esas alarak bir tavsiyede bulunacak olsaydım bu durumda Signal uygulamasını da tercih edebilirdim.

Sonuç ve Kapanış

Bugüne kadar mevzuata aykırı iş süreçleri nedeniyle milyarlarca dolar ceza alan, kullanıcılarına ve devlet yetkililerine yalan söyleyen, verdiği taahhütleri yerine getirmeyen, herkesi tüm hayatını paylaşarak şeffaf olmaya davet ederken kendi uygulama ve süreçlerinde hiç şeffaf olmayan, daha fazla para kazanabilmek ve güç elde edebilmek için mevzuata aykırı hareket etmeyi ve yalan söylemeyi alışkanlık haline getiren, adı sayısız skandala karışan Zuckerberg’in özürleri ve hayırseverliği (!)  sizin için ne anlam ifade ediyor?

Bu makalede kaynakları ile birlikte paylaştığım gerçeklere rağmen, “WhatsApp koşullarını ve gizlilik ilkesini güncelliyor” bildirimini kabul edebilir, Anayasa ile güvence altına alınan özel hayatın gizliliği ve kişisel verilerinin korunmasını isteme haklarınızdan feragat ederek WhatsApp’ın hesabınızı silme tehdidine boyun eğebilir, üye olurken ve kullanım esnasında sizden hiçbir ücret talep etmeyen ve reklam gösterimi gibi gelirleri de bulunmayan fakat verilerinizi satarak geçimini sağlayan WhatsApp’ı kullanmaya devam etmek isteyebilirsiniz. Bu tercihinize saygı duyarım, lakin ben WhatsApp’ın bu tehdidine ve dayatmasına boyun eğmeyecek, önüme konulan sözleşmeyi imzalamayacak ve bu nedenle verilen sürenin sonu (08/02/2021) itibarı ile WhatsApp’ta artık bulunmayacağım.

Bunun şahsi bir mesele olmayıp toplumsal bir mesele olduğunu, ulusal güvenliğe kadar pek çok konuda tehdit unsuru içerdiğini de bu vesile ile ifade etmeliyim.

To introduce her new body of work, Rachael Talibart writes that “the rhythm of the tides, tethered to the waxing and waning of the moon, shapes our very sense of time.” The U.K.-based photographer captures the ebb and flow of the English coastline through photographs that frame both erupting waves and the days surrounding violent storms. An extension of her previous collection that framed what appears to be otherworldly creatures jumping from the water, Talibart’s recent work has culminated in a book titled Tides and Tempests.

While her subject matter is similar, she shares with Colossal that limiting herself to southern coastlines has been fruitful. “I think that what at first may seem like a restriction has actually made me more creative—it has forced me to dig deeper and look for images where I might perhaps not have found them if I was more of a generalist,” she says.

While Tides and Tempests at times displays the mythical qualities and creatures of the water, it also includes the quieter moments. Talibart writes that this broader focus has taught her patience and to find as much interest and delight in the slow sunsets and discarded shells as the frenzied storms. She expands on how the lengthy and varied story of the ocean has shifted her view of time:

The tidal cycle, the sound of waves, the shapes carved by wind and water on the shore, the call of sea birds, the curl of seafoam around a pebble, the shape of a shell, these all have a rhythm or pattern that I find both energizing and soothing. But they don’t always reveal themselves to you straight away—you have to be willing to invest time.

If you’re in the U.K., Talibart teaches photography workshops that focus on various aspects of her coastal subject matter. Otherwise, pick up a copy of Tides and Tempests, which features more than 120 images, from Kozu Books, and follow Talibart on Instagram.

Posted by: bluesyemre | January 8, 2021

İleti Yönetim Sistemi

6563 sayılı Elektronik Ticaretin Düzenlenmesi Hakkında Kanun uyarınca ulusal bir ticari elektronik ileti yönetim sisteminin kurulmasına karar verilmiş ve Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği, T.C. Ticaret Bakanlığı tarafından bu kapsamda görevlendirilmiştir. İYS A.Ş., söz konusu sistemin tasarımı, gerçekleştirilmesi, kurulumu ve idamesi için Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği Eğitim ve Kültür Vakfı iştiraki olarak kurulmuştur.


Telefon, çağrı merkezi, otomatik arama makinesi, akıllı ses kaydedici sistem, elektronik posta, kısa mesaj gibi araçlarla ticari amaç için gönderilen iletiler, ticari elektronik iletilerdir. Ticari elektronik ileti gönderimi yapan gerçek veya tüzel kişiler mevzuat uyarınca hizmet sağlayıcı olarak tanımlanmıştır.

İleti Yönetim Sistemi (İYS), hizmet sağlayıcıların arama, mesaj ve e-posta gibi farklı tipte ileti izinlerini saklayıp yönetebilecekleri, vatandaşların izinlerini görüntüleyip kaldırabilecekleri ulusal bir veri tabanıdır.

İYS hizmetleri, vatandaşlara ve hizmet sağlayıcılara yönelik olarak kurgulanmıştır. Vatandaşlar İYS web sitesinden, mobil uygulamasından ve çağrı merkezinden izinlerini görebilecek ve değiştirebilecektir.

Hizmet sağlayıcılar için, ticari ileti onayı bulunan alıcıların ve ticari ileti gönderdikleri tacirlerin ileti adreslerini İYS veri tabanına aktarmaları ve güncel tutmaları için İYS web sitesinde kullanıcı arayüzleri ve uzaktan erişimle veri senkronizasyonu servisleri sunulmuştur.

İzinlerin İYS veri tabanında tek noktada güncel olarak bulunması, kamunun denetleme görevini hızlı ve eksiksiz bir şekilde yerine getirebilmesi için de büyük bir imkân sağlamaktadır. Bu amaçla, sadece kamu görevlilerinin erişimine açık yeni bir şikâyet yönetim uygulaması İYS veri tabanı üzerinde çalışacaktır.


Kişisel verilerin işlenmesinde başta özel hayatın gizliliği olmak üzere kişilerin temel hak ve özgürlüklerinin korunmasını amaçlayan 6698 sayılı “Kişisel Verilerin Korunması Kanunu” ve ilgili mevzuat uyarınca, İYS A.Ş. tarafından işlenen kişisel veriler hakkında kamuoyu bilgilendirilmiştir.

İleti Yönetim A.Ş. Yönetimi kişisel verilerin gizliliğini ve güvenliğini korumaya önem vermektedir ve bu doğrultuda, kişisel verileri yetkisiz erişim, zarar, kayıp veya ifşaya karşı korumak için gerekli teknik ve idari güvenlik önlemlerini almaktadır.

Kişisel verilerin gizliği ve güvenliğine dair sorumluluk bilincimiz ve veri sorumlusu sıfatıyla kişisel verilere ait envanter VERBİS sistemi üzerinde ayrıntılı biçimde kamuyla paylaşılmıştır. Bununla birlikte, temel ilkelerimiz kısaca aşağıda açıklanmıştır:

  • Hizmet sağlayıcı tarafından İYS’ye aktarılan kişisel veriler, yurt içindeki kanunen yetkili kamu resmî kurum ve kuruluşları, kolluk kuvvetleri, mahkemeler ve icra müdürlükleri, T.C. Ticaret Bakanlığı, ve hizmet sağlayıcının izin vereceği iş ortaklarıyla paylaşılacaktır.
  • Ticari elektronik ileti alıcılarının kişisel verileri, yurt içindeki kanunen yetkili kamu resmi kurum ve kuruluşları, kolluk kuvvetleri, mahkemeler ve icra müdürlükleri, T.C. Ticaret Bakanlığı ve alıcının onay vermiş olduğu hizmet sağlayıcı sıfatını haiz elektronik ticaret faaliyetinde bulunan gerçek ya da tüzel kişiler ve bunların yetkilileri ile hizmet sağlayıcının izin vermiş olduğu iş ortakları ile paylaşılacaktır.
  • Sözleşme veya taahhütname kaynaklı hukuki ilişkimiz olan firmalara ait kişisel veriler ise Kanun’un kişisel verilerin aktarılmasına ilişkin hükümleri kapsamında ( yer alan belirlenmiş amaçlarla Şirket içi, yurt içindeki kanunen yetkili kamu resmi kurum ve kuruluşları, kolluk kuvvetleri, mahkemeler ve icra müdürlükleri, T.C. Ticaret Bakanlığı, ilişkili olduğumuz üçüncü taraf gerçek ve tüzel kişiler, iş ortaklarımız, tedarikçilerimiz, hissedarlarımız ve destek hizmeti sağlayıcılarımız ile paylaşılacaktır.

Kişisel verilerin korunması amacıyla İYS birtakım teknik tedbirleri de hayata geçirmektedir. Bunlar; erişim ve yetki yönetim yapısı, ağ ve uygulama güvenliği, şifreleme yönetimi, iz kaydı yönetimi, yedekleme yönetimi, saldırı tespit ve önleme sistemleri ile silme, yok etme veya anonim hale getirme yöntemleri olarak sayılabilir.

İYS A.Ş ana veri tabanı ve bilgi sistemleri, TOBB Ankara Veri Merkezinde, iş devamlılığı ve yük dengeleme ile felaket kurtarma sistemleri ise Türkiye’de lisanslı telekomünikasyon hizmetleri veren işletmelerin yüksek güvenlikli veri merkezlerinde barındırılmaktadır.


İYS A.Ş. ISO 27001 Bilgi Güvenliği Yönetim Standardına (BGYS) uyumlu bir sistem kurulmasını ve ilgili standartlar çerçevesinde en iyi hizmeti vermeyi taahhüt eder.

Şirketimiz, BGYS süreçlerinin bir şirketin hayati süreçlerinden olduğunu kabul etmekte, BGYS’nin etkin uygulanmasını ve sürekli izlenmesini desteklemektedir. Bu amaçla, bilgi sistemlerinin sürekliliği ve güvenliği, iç ve dış denetçilerle düzenli olarak denetlenecek, test ve tatbikatlar yapılacak ve gerekli iyileştirmeler gerçekleştirilecektir.



Posted by: bluesyemre | January 7, 2021

Everything I need to know I learned from a #book

Posted by: bluesyemre | January 7, 2021

Uzun İnce Bir Yoldayım #CemKaraca – #BarışManço

Türk Müziğinin iki efsane ismi Barış Manço ve Cem Karaca’yı ölüm yıldönümlerinde anıyoruz. TRT Müzik arşivinden iki dev ismin unutulmaz düeti.

Posted by: bluesyemre | January 7, 2021

Wikipedia’s biggest challenge awaits in 2021

Changes proposed by the Wikimedia Foundation to diversify its community of editors raise existential questions for the online encyclopedia.

FACTS ARE STUBBORN things. And that stubbornness was a vital asset for Wikipedia in 2020, as it unapologetically banned from its pages disinformation about the Covid-19 pandemic and the presidential election. The contrast was sharp with global digital platforms like Facebook and YouTube, which slowlyand often ineffectually, responded to false political and scientific claims living on their servers.

Yet as Wikipedia begins a new year with a burnished reputation as a trusted, fact-based resource, it faces thorny questions beyond accuracy that threaten its grand, encyclopedic mission: Can the community of editors and administrators who collect and present the facts become as sturdy and reliable as the facts themselves? The fear is that unless Wikipedia diversifies its editing ranks, it will be unable to produce the needed context, proportionality, fairness, and imagination to accurately collect the world’s knowledge.

In 2021 the Wikimedia Foundation, which runs the more than 300 different versions of Wikipedia, plans to finalize a uniform code of conduct that details unacceptable behavior among the project’s editors—including insults, sexual harassment, and doxing—and assigns corresponding punishments. The new system, which is being fashioned in consultation with the editors and administrators across the encyclopedias, would differ significantly from the current, decentralized disciplinary apparatus. Not only would there be uniform standards of conduct, but there likely would be easier access to the protection of privacy for those who make complaints of harassment.

These changes are vital to having a diverse community of editors, its advocates say, because the current system places a heavy burden on the marginalized groups most frequently targeted—women, people of color, and queer people—by having them speak out publicly against their abusers and risk retaliation. A foundation report on gender equity recounted a number of examples of harassment that followed from calling out misbehavior, like the editor who described having porn posted on their user page after complaining of porn posted on another editor’s user page. Once a harassment complaint is public, there can be added pressure on the person being harassed to accept minimal punishments against abusive editors who are popular in the community. Prevented from getting justice, editors who have been targeted by harassers frequently choose to leave.

At the same time, the foundation is also proposing to expand its board from 10 members to 16, to give more influence to experts from outside the community. Together, these moves by the foundation would steer Wikipedia toward a path that is less inward facing and more reliant on the outside professionals at the foundation.

The fear among some longtime editors is that these changes could stifle the grassroots energy that has taken the project so far in its 20 years. Wikipedia isn’t a social club, they would point out, but a project meant to accomplish something and thus more likely to generate personality clashes and hurt feelings. An inordinate focus on civility, the argument goes, can be a distraction from doing the work; stifle the passion, and you’ll have articles with the tone and vitality of an annual report.

The opposite fear, of course, is that without any changes Wikipedia will fail in its ultimate mission to provide, in the words of its early visionary, Jimmy Wales, “free access to the sum of all human knowledge” because its active editors will remain heavily skewed toward white men from wealthy countries with a tech background. Consider the women running for the United States Senate, or carrying out Nobel-prize-caliber science, who were judged “not notable enough” to warrant a Wikipedia article. Or the range of important African American institutions and people, like the Greater Bethel AME Church in Harlem or the costume designer Judy Dearing, whose articles were only created during edit-a-thons dedicated to expanding what is included in Wikipedia.

Ultimately, both sides in this dispute recognize that what appears in the encyclopedia is a reflection of its editors—they just disagree about whether the community of editors needs to change how it operates.

MORE THAN A decade ago, I wrote an essay comparing Wikipedia to a vibrant city, how it “can send you down unlikely alleyways” via the many links embedded on a single page: There are the links to articles about other people or places mentioned; links to categories of articles on similar topics; links to articles on the same topic in different languages with unexpected illustrations, which, of course, have their own peculiar connections. The entire enterprise was city-like in that adventurous, ambitious people had gathered to build something lasting together, expanding up and down and all around.

In my conception, to visit Wikipedia was to be a flaneur, wandering unharmed from interesting edifice to interesting edifice. I paid little attention to those in marginalized groups who find Wikipedia full of frightening dark alleys and abrasive characters. In 2020, I decided to travel to some of the unwelcome corners of Wikipedia that I didn’t write about a decade ago.

That’s how I came across an article obsessed with exposing the clay feet of Benjamin Banneker, a Black inventor and scientist in colonial America. This was not the Wikipedia article about Banneker himself, which covers his long life in inventing, surveying, and mathematics, but a purported companion piece— thousands of words long, with 250 footnotes—entitled “Mythology of Benjamin Banneker.” The article finds examples of praise for Banneker for building a wooden clock or surveying the area that became Washington, DC, and then quotes accounts questioning whether the historical record supports such praise. Over the years, editors have shown up to complain about the article, including one wondering whether the Einstein article should, similarly, quote from the book Einstein: The Incorrigible Plagiarist. But objections to this and other obscure, potentially offensive articles rarely carry the day unless an experienced editor or administrator can be enlisted to mount a campaign to reverse course.

Since he began editing in 2004, Ian Ramjohn, who is from Trinidad and Tobago, has carefully tracked how marginalized groups are treated within Wikipedia’s editing corps and on its pages. He’s seen progress in driving out racism and sexism in articles that receive a lot of views. “Problems tend to remain in more obscure topics,” he wrote in an email. “The fewer people who have seen an article, the less likely it is that someone will have done the work to push back against this kind of thing. A lot of Wikipedians avoid conflict, so they won’t be inclined to start something. Others may not feel confident enough in their stock of social capital—I can take risks that someone who hasn’t been around as long as me might not—or want to endure the stress of these fights.”

In some future version of Wikipedia that takes harassment more seriously, one can imagine an increasingly diverse crew of editors empowered to oppose offensive content, even if that content is fact-based. In my travels, I also wound up at a detailed account of a Nazi-produced children’s book that, until recently, linked to a neo-Nazi’s site where an English translation was sold. One visitor left a comment wondering if every slur against Jews really needed a link to a library’s copy of that particular section: “We need a RS [reliable source] for the claims about what the book says, not the hateful propaganda book itself!”

For that 2009 essay, I had looked to the writings of Lewis Mumford, a historian and great thinker of cities who saw tolerance for outsiders as at the root of urban life. “Even before the city is a place of fixed residence,” he wrote, “it begins as a meeting place to which people periodically return: The magnet comes before the container, and this ability to attract nonresidents to it for intercourse and spiritual stimulus no less than trade remains one of the essential criteria of the city, a witness to its essential dynamism, as opposed to the more fixed and indrawn form of the village, hostile to the outsider.”

This is the gnawing challenge for Wikipedia. After a period of wild, unrestrained growth, it needs some civilizing laws. The equivalent of a fair housing act and safety inspections to ensure it won’t exclude certain groups from its pages and allow hateful material to grow and fester. Just as it takes more than bricks to build a city, it takes more than facts to build a thriving encyclopedia.

Noam Cohen (@noamcohen) is a journalist and author of The Know-It-Alls: The Rise of Silicon Valley as a Political Powerhouse and Social Wrecking Ball, which uses the history of computer science and Stanford University to understand the libertarian ideas promoted by tech leaders. While working for The New York Times, Cohen wrote some of the earliest articles about Wikipedia, bitcoin, Wikileaks, and Twitter. He lives with his family in Brooklyn.

Posted by: bluesyemre | January 7, 2021

Sokratik Sorgulama Tekniği #KaanH.Ökten

Posted by: bluesyemre | January 7, 2021

Doğa Kütüphanesi (Seferihisar – İzmir)

Doğa Kütüphanesi, doğa koruma ve doğa kültürü üzerine çalışmalar yapan araştırmacılar için kurulan bir konu kütüphanesidir. Doğa Kütüphanesi fikri, doğa koruma alanında çalışmalar yapan araştırmacıların, bu alandaki bilgi kaynaklarına ihtiyaç duymaları halinde başvurabilecekleri bir konu kütüphanesine olan ihtiyaçlarından doğmuştur. Kütüphane kurulum çalışmaları 2018 yılında başlamış olup, doğa koruma alanında Türkiye’deki ve dünyadaki bilgi kaynaklarını derleyerek araştırmacıların kullanımına sunmayı amaçlamaktadır.

Kuşlar, tehlikedeki türler, Önemli Doğa Alanları, Önemli Kuş Alanları ve Kadim Üretim Havzaları başta olmak üzere biyolojik çeşitliliğin korunması, doğa kültürü, doğa hukuku, doğa felsefesi, doğa okuryazarlığı, doğa sanatları gibi konular Doğa Kütüphanesi’nin içeriğini oluşturmaktadır.

Doğa Kütüphanesi, Doğa Okulu’nun araştırma binası içinde, Seferihisar’ın Orhanlı köyünde yer alıyor. Doğa Kütüphanesi’nden yararlanmak isteyen araştırmacıların kütüphaneye üye olmaları gerekmemektedir. Doğa Kütüphanesi, biyolojik çeşitliliği yaşatmak, doğa haklarını savunmak, doğanın kültürünü taşımak üzerine çalışan herkesin kullanımına açıktır . Araştırmacılar, basılı kaynakları (kitap, dergi, rapor vb.) ödünç alamazlar. Doğa Kütüphanesi bilgi kaynaklarından fotokopi çekebilir ya da kaynaklardan dijital olarak yararlanabilirler. Doğa Kütüphanesi kullanıcıları, kullandıkları her türlü bilgi ve bilgi kaynağını fikri ve sınaî haklar doğrultusunda kullanıp, eser sahiplerinin haklarına saygı göstermelidir. Kütüphanedeki tüm kaynakların internet ortamında aranabildiği ve nadir kaynakların dijital olarak görülebildiği sistem 2018 yılı içerisinde kurulmaya başlanmış ve 2019 Kasım ayında araştırmacıların kullanımına açılmıştır.

Doğa Kütüphanesi, İzmir’in Seferihisar ilçesi Orhanlı köyündeki Doğa Okulu Araştırma Binası’nda yer almaktadır. Doğa Kütüphanesi ile ilgili her türlü soru ve önerileriniz için Şeref Demirtaş’a telefonla veya e-posta ile ulaşabilirsiniz.

Sarıkeçili Yörük Kadını Özgül’ün ağlatan hikayesi. (irtibat: program yapımcısı, Mevlüt ÖNCEL- 0530 875 44 68- ) Hem keçi çobanlığı yapıyor hem de çocuk büyütüyor. Bozkır yaylasındaki kıl çadırlarında ziyaret ettik. Herkesin ders alabileceği bir yaşam biçimi ve hayata bakış açısı var. Türkiye’de hali hazırda tam ve son konar-göçer yaşam biçimini sürdüren 180 hane sarıkeçili yörük aile mevcuttur. (Kültür Kervanı program yapımcısı Mevlüt ÖNCEL-Sunucu Şehriban TEKCE)

Mersin’de Türkiye’nin son konar – göçerleri, Sarıkeçililer yaşamaktadır. Günümüzde sayıları oldukça azalmış olan Sarıkeçili ailesi konar – göçer hayat sürmektedirler. Bir başka ifade ile topraksızdırlar. Hayatları, bütün bir yıl yayla-sahil konup göçmekle geçmektedir. Kışları Aydıncık – Silifke – Gülnar – Anamur sahillerinde; yazları da Konya’nın Seydişehir – Beyşehir yaylalarında kira ile yazlamaktadırlar. Sarıkeçililerin bütün varlığı deve, davar ve deve sırtında taşınan ev eşyalarıdır. Sabah gün doğmadan çadırlar sökülüp, develere sarılır, öğleye yakın müsait bir alana çadırlar kurulur. Ertesi sabah aynı uygulama yenilenir. Bazı konaklamalar iki günü bulabilir. Genellikle göç yolları bellidir. Yolun geçtiği köylerin muhtarlığından geçiş izni alırlar. Her geçtikleri ilçede adamları vardır. Bu vasıta ile sürünün aşısı ve doğum ölüm gibi işlemleri yapılır. Yolculukları süresince güneşe bakarak saatlerini tespit ederler. Kendilerince geliştirilen takvimlere bakarak ve geceleyin yıldızların durumuna göre hava tahminleri yapılır. Kimi fırtınalar yaklaştığında çadırlar kaldırılamaz, kimi belli günlerde de sürüler güneşe çıkarılmaz. Düğün ve cenaze merasimleri en yakın köyde yapılır. Ölüleri hayvan sırtında yakın bir köyün mezarlığına taşınıp gömülür, ölüleri dağda bırakma adeti yoktur. Düğün için kız tarafı başlık alır. Başlık deve ve keçi olduğu gibi kısmen altın ve nakit para da olabilir. Kış aylarında kaldıkları mevkiler, baharda göçtükleri yerler, hayvanlarının daha rahat etmesine bağlıdır. Hayvanların ölümüne neden olan kene yüzünden bir kış kışladıkları yurtluklara gelecek yıl konamazlar. Bir başka ifade ile her kış kışlakları, her bahar göç yolları değişecektir. Her geçen gün tarım alanlarının genişlemesi, devletin orman dikim çalışmaları ve en önemlisi çağın gereği bu hayatı sona erdirmeye zorlayan etkilerle Sarıkeçililer hızla tükenmektedir. #yörükler #köyhayatı #doğalhayat

Older Posts »


%d bloggers like this: