Posted by: bluesyemre | March 6, 2019

Top 10 best global #Technology brands (2000-2018)

Technology Brands Ranking Animation Companies listed: Microsoft, IBM, Intel, Nokia, AT&T, HP, Cisco, Sony, Compaq, Xerox, Dell, Apple, Oracle, Samsung, Google, Amazon, Facebook.


The MERGE Cube AR STEM toy works with a smartphone

Building prototypes with apps. Building bridges with translating tools. Building empathy with virtual reality. Librarians are experimenting with the latest technology to construct a better world—and help patrons access it.

American Libraries spoke with three library tech leaders—panelists from the Library and Information Technology Association’s Top Tech Trends panel at the 2019 Midwinter Meeting & Exhibits—about what apps, devices, software, and best practices their libraries have implemented and how others can, too.

Explore immersive technologies

Libraries haven’t fully explored the potential of virtual reality (VR), augmented reality (AR), and mixed reality (MR), says Joyce Kasman Valenza, assistant teaching professor of library and information science at Rutgers University School of Communication and Information.

VR completely immerses users in a 360-degree digital world through devices such as HTC Vive, Oculus Rift, or Google Cardboard. AR enhances what users see by layering 3D objects over the real world (think Snapchat filters and Pokémon GO). MR allows real-world and digital objects to interact, combining elements of AR and VR. An example of MR technology is Microsoft’s HoloLens.

“We’ve seen [VR and AR] with gamers, and we’ve seen it as kind of a novelty,” says Valenza.

But new forms of narrative are being created for VR—such as through Google Spotlight StoriesStoryfab, and Metaverse—and librarians will want to point patrons to these collections, Valenza says.

“All these knowledge experiences become what a library is obligated to collect,” she says. “It’s just a translation of collection and access, and learning is all a part of our library core values.”

Valenza says VR, AR, and MR could be used at the library for immersive virtual field trips, such as a walk through the solar system, the experience of a tornado, or a walk around a refugee camp; a science lab with the opportunity to fully explore, rotate, and dissect a 3D model of the human body; previewing a college campus or vacation spot; or test-driving a new car.

“It’s cool, but it’s more than cool,” she says. “These are collaborative experiences, and they’re also experiences that really can help our patrons go well beyond the four walls of the library, go well beyond their personal, cultural experience, to present opportunities to expand empathy.”

The MERGE Cube is an affordable ($10–$15) AR STEM toy that works with a smartphone app and optional goggles. Pointing the phone at the cube transforms it into a handheld hologram that allows patrons to explore topics such as math, science, anatomy, and engineering.

Bring your calendar into the future

Suzanne Wulf, head of digital services at Niles-Maine (Ill.) District Library (NMDL), stresses the importance of libraries having updated online calendar systems. “We want to be seen as this place for innovation and technology and run a makerspace, but then we have a calendar that looks like it came from the 1990s,” she says.

She recently upgraded NMDL’s website with Communico, an integrated suite of cloud-based applications for libraries. A few of her favorite features include an intuitive interface that allows staff to easily book rooms, create programs, search for events, and edit reservations; the ability to replicate the user interface of your library website when building your Communico site; customizable reports; and individual user logins with customized permission levels.

Use Creative Commons Zero photos

When photos have a Creative Commons Zero (CC0) license, users are allowed to copy, modify, and distribute them, even for commercial purposes, without permission. CC0 photos are available on Pexels, Pixabay, Unsplash, and other free photo sites.

“It really has changed a lot for users,” Valenza says. “Imagine the guy who has a barbershop and just wants to put out a flier. Now that makes it so much easier.” She says it’s important that librarians educate patrons about intellectual property and the wealth of content offered through CC0.

Teach online classes in person

Treehouse provides video-based courses for technology and computer science skills, but the courses offered through NMDL didn’t have many takers, Wulf says.

Then in 2018, NMDL began offering Treehouse’s coding workshops, such as Python/HTML and CSS, in a flipped-classroom learning environment at the library. Instructors introduced students to the interface and watched the videos together, and students took coding challenges and quizzes. Usage nearly tripled in one month and quadrupled in another month.

“We found that this made students feel more comfortable using Treehouse on their own,” Wulf says. “In fact, after the last series, our usage remained incredibly high. It’s one of those double-beneficial things where we’re able to teach class and get people in, but we were also able to promote this resource that we pay for already.”

Wulf also recommends, a free Public Library Association website that offers courses on internet privacy, understanding cloud storage, and more. She says it’s a great place to direct users who are trying to get comfortable with technology. also offers resources for librarians, like templates and documents for learning how to design a class.

Demonstrate digital citizenship

Tech that was ostensibly designed to make our lives safer, easier, and more connected can have some unexpected consequences.

“You might not think about how a security camera on your front door or voice commands on your lights can be used in a way that can really impact emotional health,” says Cynthia M. Dudenhoffer, associate professor and director of information resources and assessment at Central Methodist University (CMU) in Fayette, Missouri. She notes a rise in domestic violence tied to home monitoring systems like Google Nest. Dudenhoffer calls this effect “digital gaslighting.”

CMU’s digital citizenship course teaches students the importance of being good citizens when engaging with technology and online. “We teach that you should never say, do, or post anything that you wouldn’t do in real life,” Dudenhoffer explains. “Digital gaslighting is the opposite: using technology and the internet to skew someone’s perception of the world, through false content or content that strictly shows one particular slant, or using technology to control the actions of others.”

Translate with tech

Several products break the language barrier with real-time translation. Dudenhoffer’s library uses the SayHi app for mobile; other free tools like Skype Translator and Google Translate (for mobile or desktop) can also bridge the gaps.

On the higher end, Waverly Labs’ Pilot earbuds ($250) and companion app let two people who speak different languages understand each other. The system currently supports 15 languages and 42 dialects.

Access open educational resources

The open access, open science, and open data movements are providing alternatives to subscription databases in response to what Valenza calls “information privilege and information poverty.”

“How do we ensure that people who need access to information can get access to information,” she asks, “and how do we create that equity when so much is behind a paywall?”

Valenza thinks libraries could be doing more with open educational resources. One project that she says demonstrates library leadership by providing access to a wealth of new content and tools is the searchable portal OASIS (Openly Available Sources Integrated Search). Developed at the State University of New York at Geneseo’s Milne Library, it aims to facilitate the discovery of open content. OASIS searches open content from more than 70 different sources and contains more than 170,000 records.

Make prototypes with Marvel

Dudenhoffer has a sign in her office that says plan less, prototype more. She teaches workshops on prototyping using an app called Marvel that lets users create web or app prototypes without writing a single line of code. In Marvel, you can take photos of your mock-ups, animate the buttons, link the screens, and play the prototype immediately.

“Things like that give people who might think they don’t have the training a chance to make something you can play with in 20 minutes, whereas that used to take semesters and semesters of coding design,” Dudenhoffer says. “The fact that we can make those kinds of tools accessible is really exciting.”

image (5)

Public libraries can play a key role at the heart of communities for decades to come, writes Catherine Stihler.

With councils across the UK facing major financial pressures, libraries are too often seen as an easy target for cuts. It’s estimated that more than 120 libraries closed their doors in England, Wales and Scotland in 2017. That figure is likely to have increased last year. Thousands of jobs have also been lost, with libraries’ existence more reliant on volunteers than ever before. But closing down a library has to be one of the most short-sighted decisions that public officials can make, with serious consequences for the future of local communities. There is a widespread misconception that the services offered are out-of-date – a relic of a bygone age before youngsters started carrying smartphones in their pockets with instant access to Wikipedia, and before they started downloading books on their Kindle.

But a recent study by the Carnegie UK Trust found that people aged 15-24 in England are the most likely age group to use libraries. And nearly half of people aged 25 to 34 still visit them, according to the study. Today, the most successful libraries have remodelled themselves to become fit for the 21st century, and more can follow suit if they receive the right support and advice, and have the backing of governments and councils.

I am encouraged by the Scottish Government’s support for adequate library services across Scotland. Tomorrow, the tenth Edge conference held by Edinburgh City Libraries will be held in the capital, where library experts from across the globe will gather to share good practice and discuss future developments. Everyone attending shares the same belief that libraries offer crucial support to help people help themselves – to support literacy, digital participation, learning, employability, health, culture and leisure. As a former MEP who founded the European Parliament’s All-Party Library group, I’m delighted to be attending this event in my new role as chief executive of Open Knowledge International.

As experts in opening up knowledge, we help governments, universities, and civil society organisations reach their full potential by providing them with skills and tools to publish, use, and understand data.

Part of our role involves delivering technology solutions which are particularly relevant for libraries. One of our initiatives is called OpenGlam, a global network that works to open up content and data held by galleries, libraries, archives and museums. All over the world, libraries are coming up with new ideas to make them relevant for the modern age.

Take virtual reality as an example, which is arguably the most important innovation since the smartphone. It not only provides a source of fun and entertainment but it has also become a platform to explore science, nature, history, geography and so much more. You no longer have to pick up a book in a library to learn about the Himalayas, the Great Barrier Reef or the Grand Canyon – you can explore them in virtual reality. You can learn by time travelling back to a prehistoric age or go forward into the yet undiscovered possibilities of the future. Virtual technology can also be used to visit places that humans can never travel to other than in the Hollywood world of Ant-Man – deep inside the body to a cellular level for example. And technology can be used to examine the impact of humankind on our natural world, particularly the consequences of climate change.

I have long championed the importance of coding as part of the education curriculum, especially given that Scotland is home to more than 100,000 digital tech economy jobs. But while there remains a shortfall in what is delivered in our schools, libraries can fill that gap. Our world is moulded in code, and libraries offer young people an opportunity to bring ideas to life and build things that will bring joy to millions. So by embracing the future, they can continue to be an unrivalled place of learning, like they always were for previous generations. But libraries are much more than just places to learn. They are part of the fabric of a local community. At the Edge conference, we will hear from Henrik Jochumsen of Copenhagen University about the Danish ‘three-function model’ for libraries: as a place, as a space and as relations.

Libraries can serve as a catalyst for change and urban development and build new creative partnerships in towns and cities, which in turn create vibrant, liveable and coherent communities. We will also hear about the Richland Library in Columbia, South Carolina, which has transformed into a ‘studio’ – meaning a meeting room with four walls can be a computer lab, storytime room, homework centre, book club, stage and theatre, all in one day. Last year, Liverpool Central Library was named the Bookseller’s Library of the Year in the UK. Its success, which has resulted in a steady increase in customers, stems from the decision to make the building part of the community, with events where people create art projects, and late-night openings until midnight. And being part of the community means providing a service to every single member of that community.

While some people in society become ever more marginalised, there is a job to be done to ensure that digital library services are more inclusive to all, including people with disabilities. And as more people live into old age, libraries can play vital role as a dementia-friendly space. They also provide an important resource for migrant families to develop their reading skills with access to dual language titles. Public libraries have been at the heart of our communities for decades, and I dearly hope that continues for decades to come. And with technological advancements, they can become more useful than ever before. But their success is also dependent on those in a position of power recognising their worth.

Posted by: bluesyemre | March 1, 2019

ODTÜsanat20 11 Mart – 05 Nisan 2019



Sanatın yaşamın bir parçası olduğu ve bilimin sanattan ayrı olmadığı gerçeğinin bilinmesine; sanatın kişisel gelişimdeki öneminin yanı sıra, sanatsal etkinliklerin üniversite ve şehir yaşamındaki gerekliliğinin kavranabilmesine, sanatın tanınmasına ve kitlelerle buluşmasına destek olmak amacıyla 1999 yılında başlatılan ve 2013 yılından bu yana ODTÜsanat adıyla düzenlenen sanat etkinliği, aynı zamanda ODTÜ Öğrencileri Burs Fonuna katkı sağlamak gayesiyle hayata geçirilmiştir. Bir ay süren etkinlikte, çağdaş sanat sergisinin yanı sıra konserler, film gösterimleri, tiyatrolar, söyleşiler ve atölye çalışmalarına yer verilmektedir.

Posted by: bluesyemre | February 26, 2019

#MikroÖğrenme nedir ve neden denenmelidir?


Mikro öğrenme, kolay akılda kalıcı yapısıyla hap şeklinde parçalara ayrılmasıdır. Neyin önemli olduğuna odaklanıldığında, bilginin saklanma ve akılda tutulma olasılığı artar. Mikro öğrenme kurslarının geleneksel e-öğrenme kurslarına göre geliştirilmesi, güncellenmesi ve erişilmesi daha kolaydır ve tamamlanma oranları oldukça yüksektir. Mikro öğrenme yöntemi kullanılan e-öğrenme kurslarında genellikle kursun tamamlanma oranlarının yüzde 20’den yüzde 90’lara yükseldiği görülmektedir. Mikro dersler doğası gereği, aralıklı tekrarlama ve tam zamanlı eğitim gibi diğer öğrenme tekniklerinin mükemmel bir etkinleştiricisi olduğu anlamına gelir.

Mikro öğrenme nasıl çalışır?

İnsan hafızası, üzerine yazılmadan veya aktarılmadan önce yalnızca beş yeni bilgi parçasını tutabilir. Mikro öğrenme, hem kişisel hem de kurumsal eğitimlerde çalışanları gereksiz ve unutulması muhtemel yoğun bilgiden uzak tutar. Daha az ve öz sayıda konuya odaklanarak, bilginin gömüldüğü kısa süreli bellekten uzun süreli belleğe aktarma olasılığını yükseltir.

İlk olarak bilgisayar tabanlı eğitim olarak öncülüğe başlansa da, dijitalleşmenin bir sonucu olan bilgi üretimindeki bu yoğun artış ve yeni nesillerin mobil olma hali yeni öğrenme yöntemlerinin sunulmasını bir zorunluluk hale getirdi. Akıllı telefonlar her yerde yaygınlaşırken, mobil hale gelmek doğal bir uyum haline geldi. Bu noktada, “mobil öğrenme” olarak da adlandırabileceğimiz mobil üzerinden yapılan mikro öğretim şekli; eğitim hatırlatmaları için anında bildirim iletme, her an ve her yerde ulaşılabilme ve güncellenen her bilgiyi anlık olarak doğrudan çalışanın cep telefonuna gönderme yeteneği gibi faydaları da beraberinde getirdi.

Mikro öğrenme konusundaki deneyimler, mobile adapte edilen mikro öğrenme programlarının, geleneksel masaüstü tabanlı e-öğrenme programlarından daha fazla verim alındığını, daha fazla katılım sağlandığını ve daha iyi sonuçlar elde edildiğini göstermeye devam ediyor.

Mikro öğrenme neden kullanılmalı?

İş hayatı mobilite ile birlikte büyük bir evrim geçiriyor ve eğitimlerin mobile uyum sağlaması gerekiyor. Bu süreçte, kurumsal mobil etkileşim uygulamaları ve mobil eğitim platformlarının önemi ortaya çıkıyor.

Akıllı telefonların yaygınlığı

Mikro öğreniminizi istediğiniz zaman, istediğiniz yerde erişilebilir yapın. Mobil öğrenme eğitimleriniz akıllı telefon, tablet veya dizüstü bilgisayar olsun, herhangi bir cihazda otomatik olarak çalışır. Böylece tüm çalışanlarınız eğitimlerinize kesintisiz katılımını sağlayabilirsiniz.

İş hayatında Milenyum kuşağının önemi

Mikro eğitim yazılımınızı Y kuşağı (milenyum) çalışanlarının beklediği yüksek tasarım ve teknoloji standartlarına kolayca ve hızlı bir şekilde adapte edin. İş hayatındaki büyük çoğunluğun teknoloji odaklı Y kuşağından oluştuğunu göz ardı etmeyin.

Esnek, kişiselleştirilmiş öğrenme

İlerlemelerini, tutulmalarını ve katılımlarını izlemek için uyarlanmış anında iletme bildirimleri ve analitiklerle bireysel öğrenenler için hap şekline getirilmiş bilgilerle mikro öğrenmeyi kolayca yönetin.

Tanıdık deneyim

Çalışanlar mikro öğrenme uygulamalarının nasıl kullanılacağını sezgisel olarak bilirler. Sunacağınız mobil etkileşim/eğitim uygulamasına da diğer herhangi bir uygulama gibi kolayca adapte olunacaktır.


Çalışanlarınızı hediye kartları ve kuponlar gibi gerçek ödüller ile ödüllendirin, kazandıklarını hemen anlayın. Mikro eğitim uygulamanızın ödülü, şansa veya beceriye dayanabilir, bu sizin tercihlerinize bağlıdır.

Posted by: bluesyemre | February 26, 2019

100. Yıl Kitap Kafe (#Karabük Belediyesi)


100. Yıl Kitap Kafe, 100. Yıl Yaşam Kompleksi içerisinde yer almaktadır. Kitap Kafe, üniversiteli gençlerin ve öğrencilerin kitap okuyabilecekleri, İnternet erişimi olan nezih bir mekan olarak planlanmıştır.

Posted by: bluesyemre | February 26, 2019

Üniversitelerde yaprak dökümü ve akademik yıkım

üni rapor

En saygın üniversite sıralama kuruluşlarından QS World University Ranking ve ARWU World University Ranking’in (Shanghai Ranking) hazırladığı listelere göre 2018 yılı itibarıyla üniversitelerimiz ilk 400 üniversite arasında kendilerine yer bulamamaktadır. Times Higher Education University Ranking’in hazırladığı listede ise 2019 yılı itibarıyla ilk 350 üniversite arasında hiçbir üniversitemiz yer alamazken, ilk 500’de de devlet üniversitemiz bulunmamaktadır. Oysa 2015 yılında, Orta Doğu Teknik Üniversitesi aynı listede 85. sırada, Boğaziçi Üniversitesi ise 139. sırada yer almıştır. İstanbul Teknik, Sabancı, Bilkent ve Koç Üniversiteleri ise ilk 350 üniversite arasına girmiştir.

Üniversitelerde yaprak dökümü ve akademik yıkım

Posted by: bluesyemre | February 26, 2019

Eymir Halk Kütüphanesi

Gölbaşı Belediyesinin TOKİ Konutları içerisindeki Kültür Merkezinin birinci katındadır. Orta kısmında havalandırma boşluğu olan çok geniş görünen fakat kullanım alanı dar bir mekandır. Mekanı geniş göstermek için orta alan ve tuvaletler dışında tüm kapılar cama dönüştürülmüştür. Alanı ilgi çekici hale getirmek için masif üzeri özellikle Türk edebiyatının önde gelen isimlerinden panolar yapılmıştır. Orta boşluk alanda da uçan kitaplardan giydirmeler bulunmaktadır. Ahşap doku ile bakır statik kaplı metali birleştirerek farklı kitaplıklar, masalar, sehpalar ve puflar üretilmiş ve bakır, hardal sarısı ve uçuk mavi renklerini kullanılmıştır.


Değişiyoruz ve gelişiyoruz. Küçükken hayalim “Bir hayvan ambulansı olsun ve yaralananları tedavi etsin.” idi. Küçük ama başka canlıların acılarını dindirebilecek bir hayal! Sonra bundan 5-6 yıl önce Animal Planet kanalında, Hayvan Kurtarma Timi’nin çalışmalarını fark ettim.

İlk sorduğum soru “Neden bizde yok?” oldu. Zor durumda olan hayvanları tedavi edip acılarını dindiriyorlardı. Köpekler, kediler,atlar, koyunlar, kuşlar ve daha nicesini…

Ne kadar kutsal bir iş değil mi?

Uzun süre bunu nasıl yapabileceğimi düşündüm.

Tüm bunların finansmanı nasıl sağlanırdı?

Sponsorluk finansmanı ya da bağışlar istikrarlı değildi. Para ödemeniz gereken insanları, yapıları, cihazları sürdürülebilir kılmak pek de mümkün değildi. Yıllar sonra, kurumların sosyal sorumluluk yaptığı bir modelde de değişim gerekiyordu. Yani kapitalizm evrilmeliydi. Bunu düşünerek yaklaşık 20 arkadaşımla beraber bu girişimin altına girmeye karar verdik.

Finanse etmek için de bir model bulduk.

Hem finansmanı hem de yaptıkları fayda yaratmalıydı.

İşte bu yüzden insanların okumasını sağlayacak; ve aynı zamanda da Hayvan Tedavisi sistemini finanse edebilecek bir fikir bulduk.

Bunun üzerine isimlendirmenin nasıl olacağını düşündük.

Dünyada adaptasyonu en düşük olan hayvan ‘Koala’dır. Üstelik çok şirin ve sarılan bir hayvandır. Okaliptus ağacı olmayan hiçbir yerde yaşayamaz ve sadece okaliptüs ile beslenir. O yüzdende okaliptusa da sıkı sıkıya sarılır.

Sarılmak ne de büyük ihtiyaç değil mi?

Bizim koalamız kitap kovalasın istedik, o yüzden de Kitap ve Koala sözcüklerini birleştiren, insanların okumasını sağlayan ve de Hayvan Tedavilerini finanse edebilecek bir e-ticaret sitesi kurmaya karar verdik. adındaki sitemizde her türden kitap satılıyor.

Sizden bağış istemiyoruz çünkü bağış istikrarlı ve sürdürülebilen bir model değil!

Eğer sokakta acı çeken hayvanların acılarını dindirmek ve tedavilerine destek olmak istiyorsanız zaten normalde satın almak istediğiniz kitapları’dan alın. Bu sayede hem kitap okumuş hem de planladığımız sistemi kurmamıza yardımcı olmuş olursunuz.

Belki, yüzyıllarca devam edecek bir sistemin de mimarları arasında yer alabilirsiniz.

Şimdi kitap almanız gerekmiyor sadece paylaşarak da destek olabilirsiniz. Unutmayın kötü olan ticaret değil, kötü olan ticaretin kimin çıkarlarına hizmet ettiğidir. Kısacası aynı ‘ticaret’ birçok hayvanın acısının dinmesini de sağlayabilir. Aşağıda sistem hakkında daha detaylı bilgileri bulabilirsiniz.

Hepinizi kitap okumaya ve doğanın bizim kadar şanslı olmayan varlıklarını kalpten sevmeye davet ediyoruz.

Umut Kısa, Kurucu

Belirli kesimlere, herkesin aklına geldiği ama bir şekilde soramadığı ya da sormaktan kaçındığı soruları dobra dobra soran, hem herkes için farklı bakış açıları sunan hem de ön yargılarımızı tekrar gözden geçirmemize imkan sağlayan video serisi…

Posted by: bluesyemre | February 25, 2019

Açık bilimde yeni ufuklar #BurakTunca


1989 yılında Martin Fleischmann ve Stanley Pons isimli iki bilim insanı yaptıkları deneyde doğada milyonlarca derece sıcaklıkta ortaya çıkan nükleer reaksiyonu oda sıcaklığında gözlemlediklerini ileri sürdüler. Bilim dünyasını sarsan bu “soğuk füzyon” deneyi hızla bağımsız laboratuvarlar tarafından tekrarlandı, ancak benzer bulgulara rastlanmadı. Dahası, Fleischmann-Pons deneyinde verilerin de yanlış yorumlandığı fark edildi, ve zaman içinde soğuk füzyon tezi terk edildi[1].

Bilimsel yöntemin temel çalışma prensibi şüphedir. Bir araştırmadan ortaya çıkan sonuçlar hemen gerçek olarak kabul edilemez. Farklı araştırmacılar aynı yöntemleri kullanarak aynı gözlemleri yapabilmeli, aynı veri setini analiz ederek aynı sonuçlara ulaşabilmelidir. Kısacası bilim tekrarlanabilir olmalıdır. Tekrarlanabilen araştırmalar daha da güven kazanırken tekrarlanamayan araştırmalar zamanla terk edilir. Bilimsel yöntemin belki de en az takdir edilen özelliklerinden biri kendini düzeltebilen bir sistem olmasıdır.

Bilimin kendini düzeltebilmesi için ise araştırmalarda kullanılan materyallerin ve toplanan verilerin diğer araştırmacılara açık olması gerekir. Ancak günümüzde araştırma sonuçlarını ortaya çıkaran materyaller ve veriler genellikle paylaşılmıyor [2]. Araştırmacılar bireysel depolama yollarını seçse bile zaman içinde araştırmacıların vefat etmesi, bilgisayarların ya da üniversite sunucularının zarar görmesi nedeniyle bilimsel bulguların temelini oluşturan kaynaklar yok oluyor. Peki araştırmacılar olarak bilimsel kaynaklarımızın kamuya açık olması ve gelecek nesillere de aktarılması için ne yapabiliriz?

İşte bu sorunun artık bir cevabı var: OSF (Open Science Framework – Açık Bilim Çerçevesi). OSF, internet adresinde bulunan, temelinde bulut tabanlı, ücretsiz bir bilimsel araştırma proje yönetimi ve arşivleme sistemidir. Bu sistem içerisinde kullanıcılar bir bilimsel araştırma projesinin tüm evrelerini kamuya açık ya da özel olarak depolayabilirler. Kar amacı gütmeyen bir oluşum olan OSF farklı kurumlardan gelen hibelerle faaliyetlerini sürdürüyor, ancak bu hibelerin tamamı kesilse bile OSF tüm veritabanının en az elli yıl daha saklanacağının güvencesini veriyor [3].

Ücretsiz bir kullanıcı hesabı oluşturduktan sonra araştırmacılar OSF sitesinde proje sayfaları yaratmaya başlayabilirler. Bu projeler bilimsel araştırmalar [4] olabileceği gibi, laboratuvar notları [5], konferans sunumları [6], seminerler [7], ya da dersler [8] de olabilir. Araştırmacılar yarattıkları projelere birlikte çalıştıkları kişileri katılımcı olarak ekleyebilirler. Projeler ister kamuya açık olarak ister özel olarak saklanabilir. Örneğin bir bilimsel araştırmanın ilk evrelerinde proje sayfası özel olarak, yani yalnızca proje katılımcılarına açık olarak saklanabilir. Araştırma bir dergiye hakem incelemesi için gönderildiğinde araştırmacılar OSF platformunda saklanan proje içeriğini (veri seti, analizler, materyaller vb.) anonim bir link ile proje katılımcılarının kimliklerini gizleyerek hakemler ile paylaşabilirler. Araştırma yayınlandığında ise yazarlar proje sayfasını kamuya açık hale getirebilir, hatta araştırma metninin kendilerine ait kopyasını buradan açık erişim olarak paylaşabilirler [9].

Peki araştırma kaynaklarını açık erişim ile paylaşmanın faydaları neler? Her şeyden önce yazının başında bahsettiğimiz gibi bilim sürekli olarak kendini düzelterek ilerleyen bir sistemdir, ve bilimsel kayıtları düzeltmenin en etkili yolu yapılan araştırmaların diğer bağımsız araştırmacılar tarafından doğrulanabilmesi ve tekrarlanabilmesidir [10]. Başka bir deyişle, eğer veri setleri erişime kapalıysa yapılan analizleri doğrulamak ya da araştırma materyallerine ulaşılamıyorsa aynı deneyi tekrarlamak mümkün olmayacaktır. Bunun dışında aynı veri seti farklı soruların cevaplandırılması için kullanılabilir, böylece zaman ve maddi kaynaklardan tasarruf sağlanabilir [11]. Belki de en önemlisi, kamu kaynakları ile üretilen bilgi ve tecrübe açık bilim faaliyetleri sayesinde kamunun hizmetine geri kazandırılabilir. Açık bilim faaliyetlerinde bulunmanın araştırmacılara olan faydaları da göz ardı edilmemelidir. 2016 yılında yapılan bir literatür taraması, açık bilim yöntemlerinin artan atıf sayıları, medya ilgisi, uluslararası işbirlikleri, iş fırsatları, ve hibe olanakları ile ilişkili olduğunu bulmuştur [12].

Verilerin ve analizlerin şeffaf olması araştırmaların kalitesini de arttırabilir. Eğer yayınlama sürecinde veri ve analizler OSF gibi bir platform aracılığı ile paylaşılmış ise hakemler analizleri doğrulayarak fark edilmeyen hatalı raporlamaları önleyebilir ya da veriyi inceleyerek araştırmacılara farklı analiz yöntemleri önerebilirler. Kamuya açık olarak sunulan veriler benzer projeler üzerinde çalışan diğer araştırmacılar tarafından keşfedilebilir ve veri setleri birleştirilerek yeni yayınlar sunulabilir. Açık veri setleri sayesinde daha sağlam meta-analizler yapılabilir ve böylece yalnızca tekil araştırmaların değil, tüm bir araştırma alanının güvenilirliği arttırılabilir [13].

Bilim tanım gereği açık olmalıdır. Ücretli duvarların ardındaki yayınların ya da kişisel bilgisayarlarda saklanan veri setlerinin bilimin ilerlemesine, bilginin yayılmasına ve toplumların güçlenmesine katkısı sınırlıdır. Bilimsel yöntem kullanılarak elde edilen bilgi en şeffaf şekilde herkese açık olarak sunulmalıdır ve dileyen herkes bilimsel raporlara ve bu raporların yaratılmasına olanak veren her türlü kaynağa ücretsiz olarak erişebilmelidir. OSF platformu açık bilim faaliyetleri ile bilimsel çalışmalarda yeni bir ufuk açmayı hedefliyor. Bilim ile ilgilenen herkesi bu platformu keşfetmeye ve çalışmalarının temel bir parçası haline getirmeye davet ediyorum.

Burak Tunca
Lund Üniversitesi, Ekonomi ve Yönetim Bilimleri 

  1. Cold fusion – Wikipedia.
  2. Alsheikh-Ali AA, Qureshi W, Al-Mallah MH, Ioannidis JPA. Public Availability of Published Research Data in High-Impact Journals. PLoS One. 2011;6.
  3. What if I run out of funding, what happens to my data?, OSF Guides.
  4. Anderson CJ, Anderson J, van Assen MALM, Attridge PR, Attwood A, Axt J, vd. Reproducibility Project: Psychology. OSF; 2012.
  5. Campbell L. Campbell Lab: OSF Research Milestones. OSF; 2015.
  6. Corker KS, Nuijten MB, Sakaluk JK, Tullett A, Weston SJ, Arnal J, vd. Society for the Improvement of Psychological Science (SIPS) 2018 Meeting. OSF; 2018.
  7. Schönbrodt F. Open Science Seminar. OSF; 2015.
  8. Schweinsberg M, Bearden N, Uhlmann EL. Crowdsourcing Science PhD Course slides and syllabus. OSF; 2016.
  9. Taşkın Z, Doğan G. Bir Tuhaf Savaş: Açık Bilim ve Yağmacı Dergiler. Sarkaç. 2018.
  10. Nosek BA, Alter G, Banks GC, Borsboom D, Bowman SD, Breckler SJ, vd. Promoting an Open Research Culture. Science. 2015;348.
  11. Open Science by Design: Realizing a Vision for 21st Century Research. National Academies Press; 2018.
  12. McKiernan EC, Bourne PE, Titus Brown C, Buck S, Kenall A, Lin J, vd. How Open Science Helps Researchers Succeed. Elife. 2016;5.
  13. Borgman CL. The Conundrum of Sharing Research Data. Journal of the Association for Information Science and Technology. 2012;63:1059-78.


ÜNAK2019 Sempozyumu “Kütüphanelerimizin Geleceği: İş Birliği” ana teması ile 3 – 4 Ekim 2019 tarihlerinde TED Üniversitesi ev sahipliğinde Ankara’da gerçekleştirilecektir.

ÜNAK2019 Sempozyumunda, “Kütüphanelerimizin Geleceği: İş Birliği temasıyla iş birliği konusunda farkındalık yaratmak ve konunun tüm paydaşların ortak katılımı ile tartışılması hedeflenmiştir. Bu amaçla sürdürülebilir iş birliği ve kaliteli hizmet çözümlerini üretmek üzere akademisyenlerimizi, meslektaşlarımızı ve tüm paydaşlarımızı katkı sunmaya davet ediyoruz.

Sempozyumda dengeli bir program çerçevesinde kütüphanelerimizdeki uygulamaları aktaracak meslektaşlarımızın sunumlarına, konuları akademik yaklaşımla ele alacak olan akademisyenlerimizin bildirilerine ve konu ile ilgili sektör firmalarının sunumlarına yer verilecektir.

ÜNAK olarak bu yıl geleceğin meslektaşlarımızı da UNAK2019 Sempozyumuna bekliyoruz.

 Bu amaçla Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü öğrencilerinin katılacağı bir Poster Yarışması düzenlenmiştir.

Başvurular arasından seçilen posterler sempozyum süresince toplantı alanında sergilenecek ve sempozyuma katılanlar tarafından oylanarak ilk üç poster Sempozyum web sitesi üzerinde yayınlanacaktır. Yarışmaya katılanlara ayrıca katılım belgesi verilecektir.

Poster Yarışması ile ilgili detaylar Sempozyum web sitesinde verilmiştir.

“ÜNAK2019 Sempozyumuna gönderilen ve bildiri şablonuna uygun olan *tüm bildiri ve sunumlar e-kitap olarak elektronik ortamda yayımlanacaktır.

ÜNAK2019 Sempozyum web sitesi :

  1. Duyuru 25 Şubat 2019
  2. Duyuru 25 Mart 2019
  3. Duyuru 29 Nisan 2019

Bildiri ve sunum özetleri ve Poster gönderilmesi: 1 Temmuz 2019

Bildiri ve sunum özetleri ve Poster kabulü: 12 Ağustos 2019

Bildiri ve sunumların tam metinlerinin gönderilmesi: 9 Eylül 2019

Sempozyum: 3 – 4 Ekim 2019

Posted by: bluesyemre | February 22, 2019

Doğa #Bilecik (Bilecik’in tarihi Kırka Yolu Kitapçığı)


Doğa Bilecik 
Bilecik’in tarihi ‘Kırka Yolu’

Bilecik’in doğal güzelliklere sahip ilçesi Yenipazar’da, 70 sene öncesine kadar kullanılan 16 kilometrelik “Kırka Yolu”nun turizme kazandırılması için çalışma başlatıldı. Bilecik’in İnhisar ilçesine bağlı Harmanköy’den Yenipazar ilçesine uzanan 16 kilometrelik tarihi Kırka Yolu’nun da aralarında bulunduğu kentin tarihi rotalarının anlatıldığı kitapçık hazırlandı. Proje Bilecik Valiliği Koordinasyonunda, Yenipazar Kaymakamlığı ve Belediyesi ile Bursa Eskişehir Bilecik Kalkınma Ajansı (BEBKA) iş birliği ile hayata geçirildi.

Doğa Bilecik

Posted by: bluesyemre | February 22, 2019

Top 15 Best #GlobalBrands Ranking (2000-2018)

The ranking video compare Top 15 Best Global Brands since 2000. It comparing brand value calculated by Interbrand.



Music: Thatched Villagers Kevin MacLeod ( Five Armies Kevin MacLeod ( Licensed under Creative Commons: By Attribution 3.0 License…

Posted by: bluesyemre | February 22, 2019

#Molatik Özel video serisinin konuğu #CemYılmaz @molatik

Molatik Özel video serisinin yeni konuğu Cem Yılmaz! Bu röportajda hayata bakışını, aşkı, yalnızlığı; kısacası daha önce Cem Yılmaz’dan pek dinlemediğimiz yönlerini, en çok da hislerini anlattı.

Röportaj: Andaç Üzel & Turcel Orman Kamera: Fevzi Tapan & Serkan Topal Kurgu – Editör: Ahmet Anıl Demirhan

Cem Yılmaz ve ile sinema salonu zincirlerinin sert argümanlarla dolu tartışması gittikçe alevleniyor. Tartışmanın tam ortasında yer alan ve esas aktörü olan izleyicilerin tavrı ise, endüstrinin gidişatını belirleyecek. Bundan sonra olabilecekleri, sinema sektörünü ve filmlerini Cem Yılmaz’a sorduk; kültür-sanat gündemini hayli meşgul eden bu konuya beraber Molatik olduk! Röportaj: Turcel Orman & Andaç Üzel Kamera: Fevzi Tapan


Drag queen story time

We hit the library and end up learning a new craft, listening to a bedtime story and experiencing cutting-edge new technology absolutely free…

The library, more than ever, is a true community centre for all Torontonians, from families to those dealing with homelessness. The Toronto Public Library (TPL) has responded to this need and opportunity with a diverse set of innovative programs.

This year, the TPL hired its first full-time social worker, in response to the increase in the number of homeless people using libraries, as a warm space with Internet and community.

The library’s decision to bring in a social worker demonstrates its commitment to being not only a place to get and consume media, but to support and serve all Torontonians.

In response to the rising demand for technological programs are the digital innovation hubs, located at eight library branches, including the Toronto Reference Library and the newly renovated North York Central Library.

“The innovation hubs are amazing spaces for any project you need, ranging from something fun to your business,” says Fiona O’Connor, a senior services specialist, innovation, who previously managed a branch with a digital innovation hub.

“They offer people the space and opportunity to use these tools without incurring the costs.”

Fiona noted that the TPL’s goal is to introduce people to these tools and get them started. Then, it’s up to the patron to take the spark and run with it.

I asked her about the most enthusiastic users of the innovation hubs, and the answer surprised me. “Seniors!” she says.

“[Seniors are] interested in everything. They have the time, and they’re not fearful.” 

“They’re interested in everything. They have the time, and they’re not fearful.” 

She recounted a story of an older gentleman who had a window blind with a broken part.

When he contacted the company, he was told that they don’t make those parts anymore, and that he would have to buy a whole new set of blinds. Instead, he came to the library, learned coding design, and created a new part with the library’s 3D printers.

Another set of seniors would film themselves doing standup on the hub’s green screen, with the ringleader declaring that they would put the videos up on their blog.

Many of the core and flagship library programs, like the popular mini makers program, a low-tech STEM program for children four to eight years and their caregivers, are evidence-based programming choices based on extensive research by the TPL.

Other branch-specific offerings are based on listening to the community and getting their input on what kind of programs they would like. Some are just the sheer ingenuity of the librarians themselves.

On a Friday afternoon at the Bloor Gladstone library, I watched a bingo session led by children’s librarian Lynn McDonald.

She had a warm friendly voice that was able to carry above the din of excited kids and their parents, the kids largely unaware that they were improving their numerical literacy while having fun.

They echoed the numbers in high pitched voices, followed by triumphant declarations: “Yes, I have it, I do, I really do!” exclaimed a young child, no older than six. “We both have it mummy,” they added, spotting the number on their mother’s card. Their mother smiled.

I myself am a lifelong learner, and the library has a wealth of offerings to meet that need. I decided to take in some of the library’s new programs to test them out.

I made my way to the Toronto Reference Library, home of one of the TPL’s five audio/video studios. The studio spaces provide all you need to do a number of tasks, from filming a movie or short film in front of a green screen, to creating your own podcast. Here, I took a class on using Ableton Live, a music-making software program that I own but have yet to master. I left with more knowledge than I had going in and excitement to put into practice.

Although I know how to darn a sock, the last time I touched a sewing machine was in junior high. I looked at my pile of clothing that needed repairs and also found out about the library’s fabrication studio, which has machines for sewing, surging and machine embroidery and holds introductory classes in these techniques.

Each of these studios and spaces has a digital technician who is well versed in the subject matter — the fabrication studio classes are led by a tech with a background in fashion design, his particular strength. I resolved to sign up for the next available class on EventBrite, but it fills up fast.

I hopped on a subway up to the North York branch on a Wednesday afternoon to take one of the library’s core tech classes, introduction to 3D printing. Andrew, a digital design technician, led us through the basics of design in Tinkercad, constructing a rudimentary doghouse and showing us how to access the thousands of free available designs that we can modify and print.  Once we have our final model, printers can be reserved for two hours a day, up to three days in advance.

At night, in need of a calm voice at the end of the day, I called Dial-A-Story, a dial in service that allows you to get a story read to you, in one of 16 languages. Around since 1989, it’s had a bit of resurgence since being featured in the TPL’s social media. I got “Snow White” on my first listen — it’s been a long time since I heard the original tale!

In the next few months, I’ll be signing up for an adult robotics class, fixing a skirt at the fabrication studio, going to drag queen story time and 3D printing a cookie cutter shaped like the Starship Enterprise.

I’m hoping that the library will run another session of the two-part series called Learn to DJ.

I urge you to check out the library’s offerings. You’ll learn, meet new people, and become part of a warm and welcoming community.

Posted by: bluesyemre | February 21, 2019

10 Principles of good #design (#DieterRams)

A scene from “Rams”, Gary Hustwit’s new documentary about legendary designer Dieter Rams, with original music by Brian Eno. Motion graphics by Trollback & Co.

Posted by: bluesyemre | February 21, 2019

Female #Librarians on horseback delivering #Books, ca. 1930s


In the 1930s, many people living in isolated communities had very little access to jobs, let alone a good education for their children. In Kentucky, they had isolated mountain communities which could only get their books and reading material from one source… librarians on horseback.

President Franklin Roosevelt was trying to figure out a way to resolve the Great Depression of the 1930s. His Works Progress Administration created the Pack Horse Library Initiative to help Americans become more literate so that they’d have a better chance of finding employment.

These librarians would adventure through muddy creeks and snowy hills just to deliver books to the people of these isolated areas.

The horseback librarians were mostly made up of women. They were paid salaries by the Works Progress Administration. The rule was that libraries had to exist in the counties where books would be delivered. Many of the local schools contributed to this effort by donating literature, such as newspapers, magazines, and books.

These adventurous women on horseback would ride as much as 120 miles within a given week, regardless of the terrain or weather conditions. Sometimes, they would have to finish their travels on foot if their destination was in a place too remote and tough for horses to go.

In 1943, the horseback book delivery program had ended because employment skyrocketed during World War II.

These women had to be locally known to people too or else those living in the mountains would not trust them.

Posted by: bluesyemre | February 19, 2019

Libraries aren’t quiet anymore (#Libraries and #SocialMedia)


Up next in our Social Library series, we’re shining a spotlight on five libraries who are using Facebook in innovative and engaging ways, to tell their library and community stories. This edition includes not-so-quiet library learning, Janis Joplin, the Shetland Islands, patron stories and an epic #BookFaceFriday. If you’d like to see your library featured in an upcoming edition, please let us know via or find us on Facebook.

Blount County Public Library in Tennessee shared their Libraries Aren’t Quiet Anymorepost which includes a series of statements about the ways the library connects patrons to not-so-quiet learning opportunities. This creative post, complete with appropriate emojis, was shared over 60 times! “In our opinion, quiet libraries are boring! That’s because learning isn’t always a quiet activity…” From performing a play to learning the fiddle, and from dance lessons to cosplay, the list ends with “So, tell us, what do you want to learn at our library next?”

Sonoma County Library in California shared a 1957 newspaper clipping about Janis Joplin, a volunteer worker at the Gates Memorial Library at the state college, in her hometown of Port Arthur, Texas. The post generated over one thousand shares and numerous comments!

Shetland Library in Lerwik on the Shetland Islands of Scotland introduced us to the Up Helly Aa tradition. This amazing celebration, originating in the 1880s, marks the end of winter, on the last Tuesday of January, drawing both locals and visitors from around the world! It’s a day-long festival that culminates in a torchlight procession to the fiery lighting of the galley, a large Viking boat. They shared photos from their very busy Up Helly Aa Bookbug session, including these young Vikings at right, and a short film enacting the galley finale with characters built using their 3D printer. We learned so much from the 4-minute video on Promote Shetland‘s Facebook page (check out the hour and a half video from the live broadcast!) and more about the history of Up Helly Aa on the official website. We’ve added this outstanding celebration to our bucket list!

Cleveland Heights-University Heights Public Library in Ohio shared a post about a patron’s visit that morning. The older woman entered the library and said, “I need to apply for housing on a computer, and I’ve never done it before. I was up all night worrying about it.” The post goes on to describe how the library was able to help and noted, “Were it not for public libraries, our most vulnerable citizens would be shut out of benefits that depend on technology, like public housing applications.” The post garnered over 500 likes, over 100 shares, and numerous comments. Social media serves as a great way to share (and invite!) testimonials and anecdotal stories about the critical access your library provides.

Portland Public Library in Maine shared an epic #BookFaceFriday post last week. The book is a biography about Stevie Nicks; the photo is brilliant; and we love how the post serves as a reference resource, including links to Facebook pages for all the members of Fleetwood Mac, the publisher, and even the newspaper that published a review of the rock biography. Great work!


This blog post outlines the whys and hows of measuring outcomes for public libraries and has been developed from the introductory presentation made at a recent workshop for The Libraries Taskforce in London by Dr Darren Smart, Strategic Manager for Operations with Kent County Council’s Libraries, Registration & Archives Service.

Check out his insights below.

Why Measure Outcomes?

Most organisations are outcome focused, including local and national government. Your Authority will have a vision and a strategy defined as outcomes to deliver, and your Service will be expected to contribute to these.

By measuring outcomes rather than simple inputs/outputs you will be able to:

1Demonstrate more effectively how your library contributes to the delivery of your Authority’s evidence-based plan for addressing local needs which will be defined in terms of desired outcomes.

2Be a more effective advocate for your services, using the stories you have collected to challenge traditional perceptions by illustrating the impact across a wide range of key outcomes.

3Make better bids for funding through commissions or grants, as awarding bodies are outcome focused.

4Deliver more effective partnership working as it is easier to identify common objectives/outcomes and so remain focussed on the win-win.

Put simply, in practical terms measuring outcomes is vital for demonstrating the impact, and thus value, of the services you deliver.


Kent Outcomes Evaluation Framework

The Principles of Measuring Outcomes

The key principle is that to measure outcomes you need both qualitative and quantitative data. At its heart, qualitative data is simply customer feedback that describes the impact a service or activity has on people’s lives. The base unit for this is the individual case study which tells the story of what happened and how that made a difference to the person.

In isolation, these are simply nice stories, at best suitable for a soundbite. However, collectively they become a powerful body of evidence which demonstrate the effects are specific and reproducible, thus making the data trustworthy and convincing.

Quantitative data is all about the numbers and include the metrics most librarians are used to measuring, e.g. loans or visits. This type of data is more empirical and thus seems more trustworthy. However, to be useful the data must be predictive of the outcome and, unfortunately, the causality is often assumed rather than proven. For example, despite the prevalent myth, overall loans are only a transactional measure and not an indication of improving literacy in the community.

Nevertheless, where causality has been proven in large scale, well controlled published studies, e.g. the benefits of Books on Prescription, the quantitative data can be used as a surrogate measure to evidence impact on an outcome. This is then a very efficient way of measuring outcomes.

Of course, it is possible to quantify qualitative data by collecting and collating enough case studies, and this is often the best method to employ if trying to measure a broad spectrum of outcomes.

In practical terms this means that any approach must:

1.Be simple & easy for all frontline staff to implement.

2.Systematic, to quickly gather case studies to build an effective database.

3.Engage staff to embed an outcomes-focused culture to ensure sustainability.


Putting it into Practice

Build an Outcomes Focused Culture

  1. Start at the top
    • It is essential to get political and senior management buy-in
    • Focus on the strategic value and how it is a proven model
  2. Spread the word
    • Use presentations, newsletters, meetings, webinars etc to ensure all stakeholders are thoroughly briefed re the benefits
    • Periodically reinforce through regular updates including examples
  3. Involve the staff
    • Hearts & minds is key, they are a critical stakeholder
    • Involve staff in designing the process e.g. the capture form
    • Good communication is vital, use lots of positive reinforcement,
    • Train staff in relevant skills e.g. active listening & asking open questions

Gather case studies

  1. Broad spectrum approach
    • Capturing stories on an opportunistic basis, using active listening & asking open questions to get the full details
    • Make this ‘Business as Usual’ for frontline staff
    • Use a standard capture form & reporting process
    • Make sure the capture forms are at every staff point in every library
  2. Targeted approaches
    • Short term, focused on a specific activity, event or demographic
    • Use observation, structured questionnaires, 1-1 interviews and/or group chats to capture as many stories about the focus as possible
  3. Surrogate measures
    • Build a database of internal & published evidence proving links between specific outcomes and quantitative data that you can measure
    • The level of proof will vary considerably depending on the audience, e.g. Public Health teams will expect a clinical level of proof

Develop your outcomes database

  1. Developing your framework
    • This is just like cataloging
    • Build a tiered framework around your chosen outcomes
    • Ensure all your Authority’s key outcomes are covered
    • In addition, include tags for key demographic groups e.g. refugees
  2. Quality control
    • Is vital for the credibility of your data
    • Set up a ‘So What’ panel to review every story submitted to ensure it demonstrates clear outcomes and is not simply a comment/compliment
    • The panel should consist of an odd number to avoid split votes
    • Must not over-interpret the stories, generally, no individual story should be assigned to more than 3 outcomes

Use your outcome data

  1. This is important, otherwise, why are you doing it?
  2. Ensure outcomes data is included in your KPIs
  3. Periodically share case studies with your staff & tell them how using the data. This will help motivate them and reinforce the outcomes culture
  4. Include outcome data in all reports, papers and publications
  5. Use routinely in your external communications, especially social media
    • ensure customers and wider community are aware of the good work you do
    • it will also encourage other customers to tell you their stories.
  6. Use it to bid for & report back on commissions and grants

Does It Really Work?

The successful use of this approach in Kent has been described here too and is now being explored/instigated in 35 other UK Library Authorities, as well as in 2 school library services and 1 health and leisure service.


In conclusion

I outlined the why & how of measuring outcomes for libraries and hopefully will encourage more library services across the UK and beyond to adopt an outcome-focused approach.

Posted by: bluesyemre | February 19, 2019



A world on fire

Climate change came to Paradise last year, as California’s wildfires destroyed tens of thousands of buildings forcing over 250,000 people out of their homes. In Paradise, the library was one of a handful of buildings left standing, and quickly became an emergency recovery centre, giving local residents and federal agencies a base to work from and rebuild their community. In Iraq, wreckers destroyed or looted over 100,000 books and other historical artefacts dating back as far as 5,000 BC, when they placed dynamite and set fires in the libraries of Mosul. To make matters worse, it transpired that Daesh (Islamic State) fundamentalists had commandeered University of Mosul chemistry labs to make their explosives.

Preserving culture, history and values

Just as the library in Paradise saw duty as an emergency command and control outpost, libraries and archives around the world have a crucial role in preserving the culture, history and values of their communities. In Iraq, the Baghdad National Library has been digitising precious manuscripts, and there are plans to preserve Syria’s rich historical legacy – such as 3D scanning and printing to repair or replace artefacts from locations like the doomed temples of Palmyra. Closer to home, we could argue that similar projects are needed in the UK to preserve local culture and history. I’m really pleased that at Jisc we were able to partner with the British Library to support the digitisation of millions of pages of historical British newspapers which are now available as part of the British Newspaper Archive.

Terrifying statistic

As a bus driver’s son who practically lived in his local library as a kid, I’m concerned about the impact of funding cuts on the public library’s core mission. We should be terrified by some of the statistics that we are hearing, such as the 56 per cent decline in loans of children’s books in Sheffield from 2012 to 2017. This is happening at a time when a third of our 11-year-olds fail to meet expected standards of numeracy and literacy, and we should surely be throwing everything we can at the problem. As David Walliams says, perhaps we need stronger statutory protection for public libraries driven by a recognition amongst policymakers of the crucial role that they play – particularly for the vulnerable and disadvantaged in our society And if we get it right, our libraries can become so much more – true community hubs, co-working centres, hackspaces and makerspaces. Like many readers I’ve been inspired by Taunton’s Glass Box project, which shows how the public library can reinvent itself and make itself more relevant than ever in our new digital age. However, in the present climate it may be unrealistic to expect councils to provide financial support for projects like this, given that their problems are short-term and many of the benefits are long-term.

Digital skills

So what can we do given that our world (of UK public libraries) is on fire? The decline and dismantling of the UK’s public library sector urgently needs to be reversed – literacy and numeracy are key pre-requisites for near future careers in fourth industrial revolution technologies like robotics and artificial intelligence. Local Enterprise Partnerships may have a key role here, as central government has made fundsavailable to them for priority areas such as digital skills and digital inclusion. Universities and colleges could also play a crucial role in helping public libraries to move from surviving to thriving.

Time for 20 per cent time?

This doesn’t have to mean expensive new buildings like The Hive in Worcester – it could be much more pragmatic, and a good starting point might be for universities and colleges to explore letting library staff take “20 per cent time” to support their community libraries. At Google, 20 per cent time gave staff the freedom and permission to innovate that led to products like Gmail and Google Maps. I wonder what our academic librarians could do if they were given a similar opportunity? IP


Dolly Parton reads Coat of Many Colors, a children’s book based on one of her signature songs, to a group of children at the Great Hall of the Library of Congress in Washington, D.C., on Tuesday.
Shawn Miller/Library of Congress

The Library of Congress hosted a very special guest at story time this week:

Dolly Parton.

The country music legend is also a champion of early childhood literacy, through her Imagination Library. Every month, the nonprofit program mails a free book to more than a million children — from infants to preschoolers.

Parton visited the Library of Congress on Tuesday to celebrate a major milestone in the Imagination Library’s history: delivery of its 100 millionth book. Not bad for a program Parton founded more than two decades ago as a small, local effort to help kids in her native Sevier County, Tennessee.

“We never thought it would be this big,” she told NPR in a quiet, wood-paneled room off the library’s Great Hall. “I just wanted to do something great for my dad and for my home county and, at the most, maybe a couple of counties over. But then it just took wings of its own, and I guess it was meant to be.”

Parton’s inspiration for the Imagination Library was deeply personal: her father, Robert Lee Parton. Like many people of his generation, he began working at a young age to help support his family.

“My dad didn’t get the chance to go to school. And Daddy couldn’t read and write, and that was kind of crippling to him,” Parton said. “He was such a smart man, though. He just had such good common sense. They call it horse sense in the country.”

“But Daddy thought it was just something he couldn’t learn after he was grown, so he never tried to learn to read and write. And that was just kind of embarrassing to him,” she continued. “But I didn’t want Daddy to feel embarrassed.”

Parton was determined to give the children of Sevier County something her father never had: early access to books. She started the Imagination Library in 1995, and involved her father, too. He was able to see the program take off before he died in 2000.

“He got to hear the kids call me ‘The Book Lady.’ He got a big kick out of that,” she said. “But he took great pride and felt like he’d helped do something special.”

From its modest roots in eastern Tennessee, the Imagination Library has grown to reach children in all 50 states and the District of Columbia, as well as Canada, Australia and the United Kingdom.

The program is available in communities where a local partner has teamed up with the Imagination Library. Those partners could be nonprofits, state agencies or a public library system, for instance. Any child from birth to 5 — before they head off to kindergarten — is eligible. Local partners pay about $25 per child per year, an amount that covers the cost of the book and shipping.

A panel of educators and reading specialists picks books that are developmentally appropriate for each year of a child’s life.

In Washington, D.C., on a recent evening, Uretta Todd and her 4-year-old son, August, read Old Bear and His Cub, one of the books they’ve received from the D.C. Public Library’s partnership with the Imagination Library, Books from Birth.

Todd says her son loves getting his book in the mail every month: It’s personal, it has his name on it, and it comes straight to their home.

She also loves the range of books.


“It exposes us to books we wouldn’t have necessarily picked out,” she says. Some examples include a bilingual English-Spanish version of Just One More or Dolly Parton’s children’s book, I Am A Rainbow, which uses colors to help kids talk about their feelings.

Across the country, in Anchorage, Alaska, 5-year-old Jack Price just graduated from the Imagination Library program.

“I have read to my son almost every day of his life,” says his mother, Natasha Price, who signed up for the Imagination Library in the hospital when her son was born.

Price says she appreciates how the books come with suggestions for parents on how to engage with the words beyond the page, with questions and activities.

“Maybe it’s been a long day and I can’t really think of the right questions to ask, and they have these really great prompts at the back of every book,” she says.

Getting the books each month became “a really wonderful custom in our family,” she says. “It was sad when we got our last book, which was about being ready for kindergarten, because we wouldn’t get any more books in the mail.”

Now that Jack has started kindergarten, Price says she sees “a direct correlation between reading to him every day and his reading comprehension skills.”

And the science backs her up. The human brain develops rapidly during the first few years of life. And studies have found that reading out loud to a child not only promotes literacy and a love of reading, but also has lasting cognitive and educational benefits.

It also helps children build knowledge and expand their horizons, Dolly Parton said.

“If you can read, even if you can’t afford education, you can go on and learn about anything you want to know. There’s a book on everything,” she said. “So I just think that it’s important for kids to be encouraged to read, to dream and to plan for a better life and better future.”

And Parton’s ambitions for the Imagination Library don’t stop with 100 million books.

“We’re going for a billion, maybe, in my lifetime,” she said, with a delightful Dolly laugh. “I’m a big dreamer, you know.”

Posted by: bluesyemre | February 18, 2019

#Kitaplar #Books #AltanÖzeskici



The Digital Archives Handbook provides archivists a roadmap to create and care for digital archives. Written by archival experts and practitioners, Purcell brings together theoretical and practical approaches to creating, managing, and preserving digital archives. The first section is focused on processes and practices, including chapters on acquisitions, appraisal, arrangement, description, delivery, preservation, forensics, curation, and intellectual property. The second section is focused on digital collections and specific environments where archivists are managing digital collections. These chapters review digital collections in categories including performing arts, oral history, architectural and design records, congressional collections, and email.

The book discuss the core components of digital archives—the technological infrastructure that provides storage, access, and long-term preservation; the people or organizations that create or donate digital material to archives programs, as well as the researchers use them; and the digital collections themselves, full of significant research content in a variety of formats with a multitude of research possibilities. The chapters emphasize that the people and the collections that make up digital archives are just as important as the technology.

Also highlighted are the importance of donors and creators of digital archives. Building digital archives parallels the cycle of donor work—planning, cultivation, and stewardship. During each stage, archivists work with donors to ensure that the digital collections will be arranged, described, preserved, and made accessible for years to come.

Archivists must take proactive and informed actions to build valuable digital collections. Knowing where digital materials come from, how those materials were created, what materials are important, what formats or topical areas are included, and how to serve those collections to researchers in the long term is central to archival work. This handbook is designed to generate new discussions about how archivists of the twenty-first century can overcome current challenges and chart paths that anticipate, rather than merely react to, future donations of digital archives.

Posted by: bluesyemre | February 17, 2019

Çocukların eskisi gibi sıkılmalarına izin verin!


“Sıkıldım.” Bu ifade önemsiz bir cümle gibi gözükse de, ebeveynlerin içini korku, üzüntü ve suçluluk duygusu ile doldurmaya yetecek güce sahip. Eğer biri sıkıldıysa, bu demektir ki çevresindeki başka biri onu aydınlatmayı, eğlendirmeyi ya da dikkatini çekmeyi başaramamıştır. Zaten yapılacak ve yapılması gereken bunca şey varken insanlar – yetişkin ya da çocuk – nasıl sıkılabilir ki?

Ancak aslında, can sıkıntısı bir an önce içinden çıkılması gereken bir durumdan ziyade tecrübe edilmesi gereken bir his. Bunun sebebi, Victoria Dönemi İngiltere’sinde kabul edildiği gibi can sıkıntısının korkutucu ve sizi güçlendiriyor olması değil. Büyürken çoğumuza öğretilenin aksine – can sıkıntısı sıkıcı insanlara göredir fikrinin aksine – can sıkıntısı kullanışlıdır. Size iyi gelir.

Ve eğer çocuklar bu durumun farkına erkenden varmazlarsa, kötü bir sürprizle karşılaşacaklar. Şu gerçekle yüzleşelim: Okulu sıkıcı bir yer halini alabiliyor ve eğitirken aynı zamanda eğlendirmek öğretmenin işi değil. Hayat yalnızca eğlenceli anlardan oluşmaz. Maria Semple’ın Neredesin Bernadette? adlı kitabında bir annenin kızına dediği gibi: “Evet, sıkıldın. Sana hayatla ilgili bir sır vereceğim şimdi. Şu anı sıkıcı mı buluyorsun? Açıkçası, hayat daha da sıkıcı bir hal alacak. Hayatı ilgi çekici hale getirenin kendin olduğunu ne kadar erken öğrenirsen, o kadar iyi olur senin için.”  

İnsanlar, yaşamın büyük bir bölümünün sıkıcı olduğunu kabul ederdi eskiden. 21. yüzyıldan önceye ait anı yazılarına baktığımız zaman insanların hayatlarının can sıkıntısıyla geçtiğini görebiliyoruz. Çalışmayan insanlar vakitlerini odalarında bir şey yapmadan oturarak ya da uzun yürüyüşler yapıp ağaçları seyrederek geçirirlerdi. Ardından araba kullanmaya başladılar ve yaptıkları tek şey daha fazla ağaç seyretmek oldu. Çalışmak zorunda olanlar içinse hayat daha zordu. Tarımsal ve endüstriyel işler son derece sıkıcıydı ve birçok insan çalışmak istemiyordu. Çocuklar da geleceklerinin bundan farklı olmasını beklemiyor ve bu fikre erken yaştan itibaren alışıyorlardı; kitaplıklar ve ağaç dalları eşliğinde başıboş bırakılıyorlardı. Daha sonra bu başıboş zamanlara kötü televizyon programları eklendi.

Kısa bir süre önceye kadar, yetişkinler belli miktarda can sıkıntısının kabul edilebilir olduğunu düşünüyorlardı. Dolayısıyla çocuklar da boş vakitlerinin kıymetini biliyorlardı. Amerikalı ünlü oyuncu ve besteci Lin Manuel Miranda, GQ dergisine verdiği bir röportajda çocukken bir şey yapmadan geçirdiği akşamlardan ilham verici olarak bahsediyor. Miranda, “Yaratıcılığı harekete geçirmek için boş bir sayfadan veya odadan daha iyi bir şey yoktur,” diyor.

Şimdilerde ise çocukları böylesine bir hareketsizliğe maruz bırakmak ebeveynlik görevinin ihmali olarak görülüyor. Gazeteci Claire Cain Miller; sınıf, ekonomik gelir ve ırk fark etmeksizin ebeveynlerin “okuldan sonra zaten sıkılmış olan çocukların müfredat dışı etkinliklerle meşgul olmaları ve istendiği takdirde kendi işlerini bırakıp çocuklarıyla ilgilenmeleri gerektiğine” inandıklarını ortaya koyan güncel bir araştırmaya dikkat çekiyor.

Her boş an en iyi şekilde kullanılmalı ve bu anlardan bir hedef doğrultusunda maksimum verim alınmalı diye düşünülüyor.

Çocuklar ebeveynleri tarafından sıkboğaz edilmiyorken kendi oyuncaklarına, yani dijital aletlerine teslim ediliyor. Ebeveynlerin uzun bir araba ya da uçak yolculuğuna hazırlanması, ordu yetkililerinin karmaşık bir harekat planı hazırlamasına benziyor. iPad’e hangi filmler yüklenmeli? Aile dostu bir podcast mi başlatmalıyız? Çocukların beyinleri koltuklarına yapışana kadar Fortnite oynamalarına izin vermeli miyiz? Peki, 70’lerde ebeveynler çocukları sıkıldığına ne yapıyordu? Hiçbir şey! Çocukları kendi hallerine bırakıyorlar, kardeşleriyle uğraşmalarına ya da bozuk emniyet kemerleriyle oynamalarına izin veriyorlardı.

Eskiden sıkılmaktan şikayet ettiğinizde ebeveynleriniz bunu size ödetirdi. “Dışarı çık,” veya daha kötüsü “Odanı temizle!” tepkisini alırdınız. Bunlar eğlenceli miydi? Hayır. Peki sizin için faydalı mıydı? Kesinlikle.

Çünkü sıkıldığınız zaman bir şeyler olmaya başlar. Yaptığım en sıkıcı işlerden bazıları aynı zamanda en yaratıcı olmamı sağlayan işlerdi. Okuldan sonra bir ithalat firmasında çalışıyordum, çirkin kazakların fotoğraflarını satış belgelerinin arkasına yapıştırırdım. Ellerim yapıştırıcı kullanmaktan kabuk bağlamıştı ve kazakların hepsi birbirine benziyordu. Neden bilmiyorum sürekli bir şeker kamışı kokusu alıyordum. Yani mecburen başka şeyler düşünmem, zihnimde farklı diyarlara gitmem gerekiyordu. Böyle hikayeler sıkıldığınızda ortaya çıkar zaten. Markette çalıştığım zamanlarda da insanların neler aldıkları üzerinden onlarla ilgili hikayeler yaratmaya başlamıştım. Akşam 9’da patlıcan ve 6’lı bira alan adam: Bunlardan hangisini almak için gelmişti markete de aklının çelinmesi sonucu diğerini de satın aldı? Acaba beşinci sınıftaki öğretmenim ben onun alışveriş sepetini süzerken hakkımda ne düşünüyordu?

Can sıkıntısının rahatlatıcı etkilerine alışmaya başlayınca keşfetmeye giden yola da girmiş oluyorsunuz. Tekdüzelik, ağaçlar ya da kazaklar arasındaki küçük farkları görmenize yol açıyor. En kullanışlı fikirlerin duş almak gibi yapmak zorunda olduğunuz gündelik aktiviteler sırasında ortaya çıkmasının sebebi de bu. Çünkü böyle durumlarda zihninizin kendince gezinmesine, istediği yere gitmesine izin veriyorsunuz.

Elbette can sıkıntısı tek başına bir önem teşkil etmez, önemli olan bizim bu sıkıntıyla ne yaptığımız. Dayanma noktanıza ulaştığınızda, sıkıntı size yapıcı bir şekilde nasıl tepki vereceğinizi, kendi adınıza ne yapabileceğinizi öğretir. Ama bunları, canımız gerçekten çok sıkılmadan öğrenemeyiz.

Amaç korkunç bir can sıkıntısına ve bezginliğe kayıtsız kalmayı öğrenmek değil, bu durumun hakkından nasıl geleceğinizi öğrenmek. Bu birkaç farklı şekilde gerçekleşebilir: İçinize kapanıp düşünerek geçirebilirsiniz bu zamanı. Kitap okuyabilirsiniz. Daha iyi bir işin hayalini kurabilirsiniz. Can sıkıntısı hayal kurmanızı sağlar. Ancak en nihayetinde öz-disiplininizi geliştirir ve becerikliliğinizi artırır.

Can sıkıntısıyla başa çıkma becerisi, odaklanma ve öz-düzenleme becerileriyle de ilişkili. Araştırmalar dikkat bozukluğu olan kişilerin sıkılmaya daha yatkın olduğunu gösteriyor. Aşırı uyarıcı unsurlara sahip dünyamızda, başlarda ilgimizi çeken şeylerin zamanla çekiciliğini yitirmesi ve geçmişte bizi oyalayan şeyleri artık sıkıcı bulmamız son derece anlaşılır bir durum.

Çocukların erken yaşta sıkılmaları – ve sıkılmalarına izin verilmesi – büyük önem taşıyor. Bu kaçınılması ya da yok edilmesi gereken bir problem olarak görülmemeli, bunun yerine çocukların kendi başlarına mücadele ettikleri bir şey olmalı.

Çocuklara bunu yapmayı öğretmeyi bıraktık. Okullar; yavaş, sıkıcı ve iki boyutlu içerikleri kavramayı öğretmekten ziyade – ki çoğu önemli bilgi bu özelliklere sahiptir – çocukların beklentisinin “eğlence” olduğunu söylüyor ve bu beklentiye boyun eğiyor. Öğretmenler, öğrencilerin “ilgisini çekmek” için görsel ve interaktif öğrenme (ekranlar ve oyunlar üzerinden öğrenme) yöntemlerini müfredata uyarlamaya daha fazla zaman harcıyor. İddiaya göre, çocuklar uzun süren dersleri dinlemiyor ve öğrenimlerini onlar için “yutulabilir küçük porsiyonlara” bölmek de bizim işimiz.

Eğlenceyi artırmak yerine çocuklara can sıkıntısına dayanmayı öğretmek tabii ki onları daha gerçekçi bir geleceğe; sahip olacakları işler ve genel olarak hayatla ilgili yanlış beklentilere yol açmayacak bir geleceğe hazırlar. Bir gün, aslında işlerini çok seviyor olsalar da, tüm gün boyunca mail cevaplamak zorunda kalabilirler. Ya da hesap çizelgesini kontrol etmeleri gerekebilir.

Tüm bunların kulağa çok sıkıcı geldiğini düşünebilirsiniz. Çünkü, çalışma hayatı ve aslında genel olarak hayat böyledir. Belki de bu duruma tekrar alışmalı ve bunu yararımıza kullanmalıyız. Belki de aralıksız gelişen dünyamızda biraz heyecandan feragat edebiliriz.

Posted by: bluesyemre | February 17, 2019

Should #Libraries be the keepers of their cities’ #PublicData?

A librarian turns on computers in preparation to teach senior citizens how to set up and use a Facebook account during a class at a branch of the New York Public Library in New York

A librarian at the New York Public Library prepares to teach senior citizens how to use Facebook. Lucas Jackson/Reuters

Public libraries are one of the most trusted institutions, and they want to make sure everyone has access to the information cities are collecting and sharing…

In recent years, dozens of U.S. cities have released pools of public data. It’s an effort to improve transparency and drive innovation, and done well, it can succeed at both: Governments, nonprofits, and app developers alike have eagerly gobbled up that data, hoping to improve everything from road conditions to air quality to food delivery.

But what often gets lost in the conversation is the idea of how public data should be collected, managed, and disseminated so that it serves everyone—rather than just a few residents—and so that people’s privacy and data rights are protected. That’s where librarians come in.

“As far as how private and public data should be handled, there isn’t really a strong model out there,” says Curtis Rogers, communications director for the Urban Library Council (ULC), an association of leading libraries across North America. “So to have the library as the local institution that is the most trusted, and to give them that responsibility, is a whole new paradigm for how data could be handled in a local government.”

In fact, librarians have long been advocates of digital inclusion and literacy. That’s why, last month, ULC launched a new initiative to give public libraries a leading role in a future with artificial intelligence. They kicked it off with a working group meeting in Washington, D.C., where representatives from libraries in cities like Baltimore, Toronto, Toledo, and Milwaukee met to exchange ideas on how to achieve that through education and by taking on a larger role in data governance.

It’s a broad initiative, and Rogers says they are still in the beginning stages of determining what that role will ultimately look like. But the group will discuss how data should be organized and managed, hash out the potential risks of artificial intelligence, and eventually develop a field-wide framework for how libraries can help drive equitable public data policies in cities.

Already, individual libraries are involved with their city’s data. Chattanooga Public Library (which wasn’t part of the working group, but is a member of ULC) began hosting the city’s open data portal in 2014, turning a traditionally print-centered institution into a community data hub. Since then, the portal has added more than 280 data sets and garnered hundreds of thousands of page views, according to a report for the 2018 fiscal year.

Under a Knight Foundation-funded initiative called Open Data to Open Knowledge, Boston partnered with its public library to revamp the city’s open data program in 2015 with the goal of driving engagement between the public and the city’s data. The library, which is part of ULC’s working group, ultimately helped catalogue Boston’s trove of existing data into a user-friendly portal. In doing so, they made clear that the data is part of the public domain, with no restrictions to access.

It’s a fitting task for libraries, whose mission has always been to “collect and make accessible to the public information that the public has rights to read,” says open data advocate Alex Howard. “That’s their job.”

To ensure that data is truly equitable, ULC’s initiative will emphasize education. That is, helping residents understand how their data is being used by governments and private entities—as well as the implications of those uses—and become knowledgeable about their privacy and data rights.

Public libraries already provide resources like computer training, tech support, and job preparation. So to Pam Ryan, director of service development and innovation at Toronto Public Library, teaching data literacy is an obvious next step.“Public libraries are the first defender of digital privacy; we have expertise in data policies and information management, and we have long played that role in city building,”she says.

Though Canada’s data privacy laws differ from the U.S.’s, the Toronto Public Library gives the rest of ULC’s working group a model for what educational programs can look like. In 2016, it launched its Digital Privacy Initiative, inviting speakers from civil liberty associations and academic research labs to give talks on everything from surveillance threats to privacy law. “For the next step, in 2019, we’re talking about algorithmic literacy programming,” Ryan says. “So what does it mean when you’re searching things? And what does it mean when those brown boots [that you searched for once] follow you around the internet?”

The Toronto Public Library is also in a unique position because it may soon sit inside one of North America’s “smartest” cities. Last month, the city’s board of trade published a 17-page report titled “BiblioTech,” calling for the library to oversee data governance for all smart city projects.

It’s a grand example of just how big the potential is for public libraries. Ryan says the proposal remains just that at the moment, and there are no details yet on what such a model would even look like. She adds that they were not involved in drafting the proposal, and were only asked to provide feedback. But the library is willing to entertain the idea.

Such ambitions would be a large undertaking in the U.S., however, especially for smaller libraries that are already understaffed and under-resourced. According to ULC’s survey of its members, only 23 percent of respondents said they have a staff person designated as the AI lead. A little over a quarter said they even have AI-related educational programming, and just 15 percent report being part of any local or national initiative.

Debbie Rabina, a professor of library science at Pratt Institute in New York, also cautions that putting libraries in charge of data governance has to be carefully thought out. It’s one thing for libraries to teach data literacy and privacy, and to help cities disseminate data. But to go further than that—to have libraries collecting and owning data and to have them assessing who can and can’t use the data—can lead to ethical conflicts and unintended consequences that could erode the public’s trust.

Libraries are committed to protecting patrons’ data—in fact, Rabina says it’s strongly emphasized in library science education—and they often delete records of searches. But what does it mean for the library’s commitment to their patrons when they are pressured into entering public-private partnerships with companies that think differently about consumers’ data? That’s just one of the many questions workgroups like ULC’s will have to think through.

Rabina says libraries would need major support. Not only in funding and skills, but also support for having autonomy over the decisions they make with the data.

“We can start moving forward, and with a lot of caution and attention to where we’re becoming not librarians anymore in our mission,” she says. “You know, our job is not to manage data for the city. Our job is to collect, organize, and provide access to information for the public.”


Paraşüt Kitap’ın kurucuları Eda Doğançay ve Özge Akkaya

Hepimiz hâlâ çocukken okuduğumuz kitaplardan bazı cümleleri, bazı sahneleri hatırlarız. Bizi biz yapan o ilk kitapların bünyeye yaydığı duygular eşliğinde Paraşüt Kitap’ın hikâyesine daldık…

Geçtiğimiz haftalarda yayınevlerini doğrudan ilgilendiren bir haber yayınlandı, kitaplarda KDV’nin sıfırlanacağına dair… Çapı ne olursa olsun, günümüzde akıntıya karşı kürek çekercesine sağlam bir mücadeleye girişmiş yayınevleri için olumlu bir gelişme elbette, ama başta kâğıt olmak üzere, kitap basımındaki malzemelerin büyük bir çoğunluğu ithal olduğu için, çok da ferahlama sağlamayan bir uygulama. Büyük yayın kuruluşları bile matbu yayınların ekonomik zorluklarına karşı çözüm üretmekte zorlanırken, butik yayıncıların mücadelesi daha da zor bir noktaya taşınıyor. Özellikle de spesifik bir alanda üretime devam edenler için…

Bu hafta birinci yılını kutlayan ve sadece çocuk kitapları basan yayınevi Paraşüt Kitap’ın serüveni bu açıdan zaman zaman, dışarıdan bir göz olmama rağmen benim bile yüreğimi hoplatmış olsa da kurucuları Eda Doğançay ve Özge Akkaya tarafında zihin açıcı bir dinginlik olduğunu söyleyebilirim. “Ayakta durabilmek için her ne şekilde olursa üretmeye devam etmeye çalışıyoruz” dediklerinde, asıl motivasyonlarının ne olduğunu anladım. Geçmiş yıllarda kurdukları ortak bir hayalin peşine düşen ikili, ancak hayal etmeye devam ettiğimiz sürece hayatta kalabileceğimizin farkında. İnce eleyip sık dokuyarak ve “Çocuklar için Felsefe” yöntemini benimseyerek yayına hazırladıkları kitaplarında da aynı anlayışı sürdürüyorlar ve bunu okurlarına, yani çocuklara da aşılamaya gayret ediyorlar.

Ve yine söyledikleri bir söz üzerine tekrar düşünmekte fayda var: “Hepimiz hâlâ çocukken okuduğumuz kitaplardan bazı cümleleri, bazı sahneleri hatırlarız. Bunları hatırlamıyorsak bile bizde bıraktığı duyguyu hatırlarız.” Bizi biz yapan o ilk kitapların bünyeye yaydığı duygular eşliğinde, günümüz şartlarına bakınca sadece çocuk kitaplarında rastlanacak kadar renkli ve güzel girişim olan Paraşüt Kitap’ın hikayesine daldık.

Paraşüt Kitap’ın hikayesiyle başlayalım… Çocuk kitapları basan bir yayın eviyle yola koyulmaya nasıl karar verdiniz?

Eda Doğançay: Özge, Boğaziçi Üniversitesi’nde Tarih bölümünde, ben de Siyaset bölümünde okuduk. Tanıştıktan kısa bir süre sonra ev arkadaşı olduk. Ev arkadaşlığı hayal kurmaya çok müsait bir müessese; özellikle de o dönemde hayal kurmaktan başka bir işimizin olmadığı 20’li yaşların başında olduğumuz düşünülürse… İkimiz de dille ilgili işlere ilgi duyuyorduk. Editörlük ve çevirmenlik bir yandan. Dolayısıyla bu hayale varmamız çok zor olmadı. Ama tabii çoğu hayal gibi bizimki de uzunca bir süre ertelendi; on yıl kadar. Ben mezun olduktan sonra New York’a yüksek lisans yapmaya gittim, Özge de National Geographic-Türkiye dergisinde çalışmaya başladı. En sonunda hayalimizi gerçekleştirme koşullarının olgunlaştığını düşündüğümüzde de hiç vakit kaybetmeden kolları sıvadık. Böylece Paraşüt Kitap’ı kurduk.

Peki, çocuk kitapları neden hafife alınmamalı? Bu işin profesyonelleri olarak, siz bir çocuk hikayesinde ilk olarak nelere dikkat ediyorsunuz?

Özge Akkaya: Çocuk kitapları yetişkin kitapları kadar ciddi bir iş, hatta daha fazla titizlik gerektirdiğini bile söyleyebiliriz. Bunun ilk nedeni okur kitlesi; o kitabı eline alacak kişi bir çocuk, yani zihni çok açık. Okuduğu her şeyi anılarına, kişiliğine, düşünme şekline katmaya çok açık bir birey. Hepimiz hâlâ çocukken okuduğumuz kitaplardan bazı cümleleri, bazı sahneleri hatırlarız. Bunları hatırlamıyorsak bile bizde bıraktığı duyguyu hatırlarız. Mesela “Çocuk Kalbi”ni okuyup yüreği parçalanmayan var mıdır? İkinci neden ise çocuk edebiyatının kendi doğası. Çocuk kitaplarının çoğunda bir mesaj olur. Bu mesaj bazen çok doğrudandır, bazen de üstü kapalı bir şekilde gösterir kendini. Biz okuduğumuz hikayelerde bu iki noktaya dikkat ediyoruz öncelikli olarak: Çocukta nasıl bir iz bırakacak? Hikâyenin mesajı nedir? Bunlar hassasiyet gösterdiğimiz iki nokta. Bu tür hassasiyetlerin yanı sıra bir de edebi anlatım, çizimler gibi kitaptan alınan zevki belirleyen unsurları önemsiyoruz.

Çocuklar için felsefe vakti!

Çocuklar İçin Felsefe (P4C) metodunun, yayıncılık kriterlerinizin başında geldiğini belirtiyorsunuz. Konuya uzak olanlar için soralım: nedir bu P4C metodu? 

E.D.: Evet, yayın çizgimizi belirlerken, Çocuklar için Felsefe metodundan hareketle, çocuklarda farkındalık yaratmayı, eleştirel ve yaratıcı düşünce becerilerini geliştirmeyi hedefleyen ve felsefi tartışmalara zemin hazırlayan kitapları seçmeye özen gösteriyoruz. Çocuklara, “felsefe yapmayı” öğreten Çocuklar için Felsefe (P4C), bir öğretim metodu aslında. Eleştirel ve yaratıcı düşünme becerilerinin küçük yaşta kazanılabileceği inancıyla çocuklara felsefe yapmanın araçlarının kazandırılması üzerine çalışan felsefe profesörü Matthew Lipman tarafından geliştirilmiş. Günümüzde bu yöntem öyle yaygınlaştı ki, dünyada artık bir hareket olarak nitelendiriliyor. Bu yöntemi uygulayabilmek için çocukların felsefi kavramlar üzerine düşünmesini sağlayacak pek çok farklı uyaran mevcut günlük hayatında içinde. Bu, bazen yaşadıkları bir olay olabilir ya da dinledikleri bir müzik. Çocuk kitapları da aynı şekilde zihinlerinde felsefi bir sorgulama başlatabilir. Biz de çocukların zihnini kurcalayacak, içinde felsefi bir soru barındıran hikayeler yayımlıyoruz. Bu kavramları “öğretmek” değil, çocukların edebi bir metin vasıtasıyla bu kavramlar üzerine akıl yürütmelerini sağlamak arzumuz. Örneğin “Kedilerin Kayıp Adası Kedunya”, özgür olmanın anlamı üzerine düşünmeye davet ederken, “Kuzey Ormanında Bir Gece”, “Dayanışma nedir?’”, “Toplumda her bireyin katkısı eşit derecede önemli midir?” sorularının peşine düşüyor. En son yayımladığımız “Kraker Kız” da farklı olmak ve bununla baş etmenin yollarına değinip önyargılarımızı sorguluyor.

Çocukları yetişkinlerden ayırmıyoruz

Okuyucu kitleniz çocuklar olsa da hedef kitleniz aslında bir noktada anne-babalar, yani yetişkinler. Haliyle iletişim kurduğunuz yaş kitlesi çok geniş. İki tarafa da hitap edebilmek adına nasıl bir formül geliştiriyorsunuz?

E.D.: Aslında formülümüz oldukça basit: Çocukları yetişkinlerden ayırmıyoruz. Yetişkinlerin ve çocukların bir çocuk kitabından aynı şekilde keyif alabilecekleri düşüncesinden hareketle, hem anne-babaların hem de çocukların okumaktan zevk alacakları öyküler seçiyoruz. Bir de işin estetik boyutu var tabii. Metni birebir yansıtan çizimler yerine, görsel algılarını besleyen, metni tamamlayan çizerlerle çalışmayı tercih ediyoruz. Bu tarz çizimler yetişkinlerde de merak uyandırıyor.

Kitaplarımızla birlikte okullarda Çocuklar için Felsefe atölyeleri düzenliyoruz. Bu buluşmalar sayesinde çocuklarla sık sık paylaşımda bulunuyoruz ve aslında bu atölyeler ufkumuzu genişletiyor. Çocukların verdikleri cevaplara bazen o kadar şaşırıyoruz ki, çocuklara, çocukluğa dair kalıplarımızın farkına varıyoruz. Öte yandan çocukların hayattan, edebiyattan ve sanattan beklentilerini, hayallerini öğrenme şansımız oluyor. Bu da tabii bir sonraki yayın döneminde ağırlık vereceğimiz konuları belirmede bir referans oluşturuyor. Aslında bir nevi kamuoyu araştırması yapmış oluyoruz. Çok heyecan verici bir şey.

Çocuk kitaplarının biz yetişkinleri bile sürükleyen bir hayal alemi var. Tabii o harika çizimleri de unutmamak gerek. Renkli imajlar, çocuk kitapları için ne açılardan önemli?

Ö.A.: Çizimler işimizin en sevdiğimiz yanlarından biri. Yayınevini kurduğumuzdan beri pek çok çizerle yollarımız kesişti, pek çoğuyla da kesişeceği günü sabırsızlıkla bekliyoruz aslında. Biz yayımlayacağımız öyküyü okuduğumuzda o öykünün ruhu üzerine düşünüyoruz daha çok ve bu ruhu en iyi yansıtacak çizeri bulmaya çalışıyoruz. Hatta çoğu zaman öyküyü okurken gözümüzde belli bir çizerin çizimleri belirmeye başlıyor. Bu, çizerlerin büyük bir başarısı bize göre. Çoğu çizerin kendine has bir tarzı var ve bu bizim zihnimize işlemiş durumda. Yazarlarımızın fikrini ve duygularını da çok önemsiyoruz. Hep birlikte kafa yorup kitap için en uygun çizeri hayal ettikten sonra çizerle iletişime geçiyoruz; kabul ettiği takdirde de kitap üzerine çalışmaya başlıyoruz.

“En çok hayal kurarken özgür hissediyorum”

Aslında yayınevinin kurucuları olarak, kendi kaleme aldığınız hikayeleri de yayımlıyorsunuz. Bir taraftan da yazar olarak maceranız nasıl başladı?

Ö.A.: Evet, aslında ilk kitabımı yayınevi kurulmadan hemen önce yazdım ve sonrasında Eda’nın da teşvikiyle onu Paraşüt Kitap’tan yayınladık. O kitap çok kendiliğinden gelişti, hani bir şeyi yapmadan önce proje olduğu bir evre vardır ya normalinde, işte bu kitapta o aşama hiç olmadı. Kitap yayımlandığında yazarlığın benim açımdan uzun soluklu bir macera olup olmayacağını bile bilmiyordum açıkçası, ama sonra okullarda “Kuzey Ormanında Bir Gece”yi okuyan çocuklarla tanışıp konuşma fırsatı bulunca çok heyecanlandım. Çocukların yazdığınız bir şeyle ilgili sizin aklınıza gelmeyen sorular sorması, o kitabı o kadar özümsemesi çok değerli bir duygu. Onun için en yakın zamanda yeni bir kitap daha yazmak istiyorum. Eda’yla ortak yazmayı planladığımız bir projemiz de var aslında ama henüz üzerinde konuşup yol haritası çıkarmaya zaman bulamadık. Umarız önümüzdeki sene hem benim yeni kitabımı hem de Eda’yla ortak kitabımızı yayımlama şansımız olur.

Sizce bir çocuğun hayal gücüne destek olmak için yapılacak en iyi şey ne?

E.D.: Geçtiğimiz günlerde, Çocuklar için Felsefe atölyesi yapmak için gittiğimiz bir okulda, öğrencilerden biri, özgürlük kavramını tartışırken, “Kendimi en çok hayal kurarken özgür hissediyorum” dedi, “Çünkü kimse karışmıyor ve dilediğim gibi düşünebiliyorum.” Biz kendimizi bu resimde onların yanında yürürken görüyoruz, hatta bazen bir adım gerilerinde. Yol göstermek gibi niyetimiz yok kesinlikle. Seçtiğimiz öykülerin kurgusunda da dilinde de en çok dikkat ettiğimiz şeylerden biri bu. “Bu böyledir ve sen artık şu şekilde düşünmelisin” türünde söylemleri olan kitaplardan kaçınıyoruz.

Bir çocuğun hayal dünyasına bu şekilde yaklaşmak daha doğru geliyor bize. Bizim gibi, çocukların da çok ihtiyacı var yoldaşlığa. Karşılıklı birbirimize bir şeyler kattığımız, birbirimizin hayallerinden öğrendiğimiz, kısacası hiçbir hiyerarşi kurmadan birbirimize merak duygusuyla yaklaştığımız bir çember kurmak istiyoruz Paraşüt Kitap olarak. Doğayı, hayvanları, insanları kucaklayan, romantik, gülmeyi ve düşünmeyi sevenlerden oluşan bir çember.

Göz ucuyla da olsa, çocuk kitaplarına bakan, onların dünyasına doğru çekilen “yetişkin”lere neler önerirsiniz? 

Ö.A.: Kendilerini bu çekime bırakmalarını… Çocukluğa dair unuttuğumuz çok şey var, ancak o unuttuklarımızı hatırladığımızda ne kadar kıymetli olduğunu da hatırlıyoruz. Yani çocukluğu geride bırakmak, bir boşlukla yaşayıp o boşluğun hiç farkında olmamak gibi. Onun için hiç durmayın, kendinizi çocuk kitaplarına bırakın.

“Çocuklar için Felsefe” atölyeleri yapıyoruz

Bu soru aslında tüm yayıncılar için geçerli ama butik bir yayınevi söz konusu olduğunda işlerin daha da zor olduğunu tahmin etmek güç değil. Kitaplar için KDV sıfırlandı ama bu çözüm olabildi mi? Ayakta durabilmek adına ne gibi zorluklarla mücadele ediyor, nasıl çözümler üretiyorsunuz?

E.D.: Bu yıl yayıncılar açısından gerçekten zorlu bir yıldı. Bizim de ilk yılımıza denk geldi. Böyle umutsuz bir dönemde yeni bir iş kurduk. Ekonomik krizin, dolardaki artışın en çok vurduğu sektörlerden biri yayıncılık çünkü kâğıt, tutkal, kısacası matbaaya dair her şey dolara endeksli. Sektörü yeni yeni çözmeye başlarken yaşanan bu iniş çıkışlar bizi de zorladı haliyle. KDV muafiyeti henüz çok yeni bir uygulama, kapsamı da hâlâ tam olarak netleşmedi. Dolayısıyla etkisini henüz hissedemedik ama hem okurlar hem de yayınevleri açısından rahatlatıcı bir çözüm olmasını umuyoruz. Bunu önümüzdeki günlerde daha sağlıklı değerlendirebileceğiz. Henüz bir şey söylemek için çok erken. Ayakta durabilmek için her ne şekilde olursa üretmeye devam etmeye çalışıyoruz. Çünkü ürettikçe, okurlarımıza kendimizi en iyi şekilde anlattıkça, çözümler de kendiliğinden geliyor. En yakın destekçilerimiz okurlarımız aslında.

Çocuk kitabı endüstrisi, özellikle benim çok uzak olduğum bir alan. Burada ne tür dinamikler işliyor? Okullar ve diğer eğitim kurumları ile nasıl bir ilişki kuruyorsunuz?

Ö.A.: Çocuk kitapları çocuklara iki yolla ulaşıyor çoğu zaman; aileler ve okullar. Dolayısıyla okullarla sıkı ilişkiler içindeyiz. Eğitim kurumları çocuklara ulaştıracakları kitaplar konusunda her yıl çok titiz bir çalışma yürütüyorlar; yeni çıkan kitaplar okunuyor, eskiler tekrar gözden geçiriliyor. Aynı şekilde yayınevleri de arka planda hummalı bir çalışma yürütüyor. Yani çocukların dönem başında aldıkları okuma setleri ciddi bir çalışmanın ürünü. Okullar çocuklara kitapları ulaştırdıktan sonra yayınevleri de çocuklarla çeşitli etkinlikler vasıtasıyla buluşuyor. Biz Paraşüt Kitap olarak yazar etkinlikleri ve Çocuklar için Felsefe atölyeleri yapıyoruz. Bu buluşmalar hem bizim açımızdan hem de öğrenciler açısından çok keyifli geçiyor.

Türkiye’den veya yurt dışından, size bu alanda en çok ilham veren yazarlar, kitaplar ya da yayınevi hangileri? 

E.D.: Yayın çizgisini beğendiğimiz birçok yayınevi var yurt dışında. Ama özellikle Fransa, İspanya, İtalya ve İskandinav ülkelerindeki çocuk kitabı yayıncılarını sıkı takip ediyoruz. Edebi ve görsel açıdan oldukça ilham verici işler yayımlıyorlar. Buralardaki çocuk edebiyatı, çocukların estetik algılarını ve edebi zevklerini hafife almıyor. Çocuklara hazır bilgiler veya değerler aktarmak yerine onların zihinlerini çalıştıran, onlara yeni sorular sorduran hikâyelerle karşılaşıyoruz hep. Görsel olarak da aynı şekilde, metnin inceliğini yansıtan çizimleri tercih ediyorlar. Biz de benzer bir çizgide ilerlemek istiyoruz.

Şimdi “sessiz kitap” zamanı!

Şimdi sırada neler var? 

Ö.A.: Bizim cephede yeni ve çok heyecan duyduğumuz haberler var. Bu hafta önceden beri çok sevdiğimiz ressam Ekin Büyükşahin Pöğün‘ün ilk kitabı “Yağmuru Seven Adam”ı yayımlayacağız. Ekin’in şahane çizimlerinin yanı sıra bunun bir sessiz kitap olması da bizi çok heyecanlandırıyor.

Sonra sırada kalemine hayran olduğumuz Zeynep Alpaslan‘ın romanı var; edebiyat ve müzikle iç içe, bol bol Bob Dylan‘ı anacağımız, Türkiye’de 1962 yılında gezineceğimiz dokunaklı bir hikâye. Çizimleri Berk Öztürk’e ait. Sonra yine bir resimli kitabımız olacak; çocuklar için drama eğitmeni Gözde Aral Ocak‘ın yazdığı, çizimlerine hayran olduğumuz Ceyhun Şen‘in resimlediği bu kitabın başrolünde bir armadillo var! Yazdan önceki son kitabımız ise Çocuklar için Felsefe alanında bir başvuru kitabı niteliğinde çeviri bir eser. Ebeveynler, eğitimciler ve Çocuklar için Felsefe konusuna ilgi duyan herkes için çok önemli bir kaynak kitap olacağına inanıyoruz. Yaza kadar yayın planımız böyle… Yazdan sonrası için çalışmalarımız devam ediyor.

Sessiz kitap mı? O nasıl oluyor? Bakın, yetişkin kafam bunu bile anlamayı beceremedi!..

E.D.: Sessiz kitap biraz şaşırtıcı bir şey gerçekten. İçinde hiç metin yok. Ama elbette bir hikâye var. Yalnızca sözcüklerle değil, resimlerle anlatılan bir hikâye bu. Alıştığımızdan çok farklı bir okuma deneyimi sunuyor. Sadece resimler yoluyla hayal gücü harekete geçiyor ve sessiz kitaplarla herkes kendi özgün hikayesinin yazarı olabiliyor aslında. Hem aileler hem de çocuklar açısından yenilikçi bir deneyim. Türkiye’de çok olmasa da daha önce yayımlanmış çok güzel sessiz kitaplar var. Okurların çok alışık olduğu bir kitap türü olmadığı bilgisine sahibiz, kitabevi olan bir arkadaşımız bu konuda bir anısını paylaştı: Bir aile kitabın yanlış basıldığını düşünmüş, metnin unutulduğunu sanmış. Ama tabii örnekler çoğaldıkça bu tür de daha bilinir olacaktır.,21697

Posted by: bluesyemre | February 16, 2019

Inside the Belgian Library (KU Leuven) that tore itself apart


In the 1960s, a conflict between Dutch-speaking and French-speaking students divided a historic collection…

In the mid-1960s, there were no Belgians attending Belgium’s oldest university. Founded in 1425, the institution—known in French as the Université catholique de Louvain and in Dutch as the Katholieke Universiteit te Leuven—was no longer viable despite its rich legacy, and its national symbolic value. As in many places in the country, French speakers, known as Walloons, had long enjoyed special status at the institution, controlling its administration despite Leuven’s location in the Dutch-speaking region of Flanders. Fed up, the Flemish students demanded that the university rectify historic inequities and finally prioritize its Dutch-speaking majority.

The institution had torn apart at its factional seams, and nothing less than a split down the middle would suffice. This division would ultimately require the construction of a new town, Louvain-la-Neuve (literally “New Leuven” in French) and a new campus just across the border, only about 40 minutes’ drive away. But dividing the library’s collection—splitting an expression of a unified culture, a shared history—may have been harder than building a new city.

And so, in the 1970s, as Wallonia’s new Université catholique de Louvain (UCLouvain) was under construction, Leuven’s library was a house divided. While the Walloons waited for their new library to be completed, this historic building near the center of Belgium—about 18 miles from the border separating Flanders and Wallonia—now temporarily housed two distinct libraries serving two distinct institutions, one for each linguistic community. Students, faculty, and staff were “working in the same place, but not working together,” says Charles-Henri Nyns, now UCLouvain’s Chief Librarian, and a student in Leuven during the 1970s, when the split was underway. Staff members were instructed, he says, to assist students in one language only and not the other—to not answer students who approached them in the wrong language.

All that determined which language you used was whether fortune had named you a Fleming or a Walloon; accordingly, books were split between the two institutions based not on their language, or their subject matter, but largely on their own labels—their shelfmarks.

How else to split a collection that held more than just books, but the weight of the past itself? Some of that history was proud: Erasmus had found an intellectual home in the city during the 16th century, and the library held his letters. The building catalogued the Low Countries’ contributions to the arts and sciences, documenting intellectual movements, such as Dutch Humanism and Jansenism. In a country known for its lack of a cohesive national identity, the library seemed as close to a symbol of unity—of Belgian-ness—as could be found.

Its tragic, brutal sacking in the First World War only reaffirmed that symbolism. On August 25, 1914, the German military set the library ablaze as part of its collective punishment of Leuven in retaliation for an alleged sniper attack. According to research by Mark Derez, archivist for the Flemish institution (KU Leuven), more than 2,000 houses burned down, 248 people died, and there “rained fragments of charred paper as far as the surrounding countryside.”

The town became a convenient piece of propaganda for the forces unified against Germany. In England, Derez writes, some ships and even baby girls born in 1914 were named after the town, as “Louvain! shall be our Battle Cry” became the name of a military march. The burnt library in particular was so poignant, writes Derez, because no one could have justified its military value. Its image helped recast the war from “a political-military conflict” into “a clash of civilizations,” in which one side would destroy cultural relics in fits of wanton, nihilistic aggression.

Derez relays an anecdote, possibly apocryphal, in which someone whose family’s home burned down during the German attack tried to describe the carnage to an American diplomat. He got through his family’s story but kept stumbling over the word “bibliothèque,” before bursting into tears. Even if the story is not actually true, its telling illustrates Derez’s key observation. “Attacks on cultural goods,” he writes, “continue to burn in people’s minds and to precipitate into the collective memory. The symbolic order ultimately outweighs individual tragedy.”

Not everyone, however, was ready to rally around the library to help Belgium heal the wounds of the war. Some Flemish students who had fought for Belgium on the battlefield boycotted the newly built library’s dedication ceremony in 1928, as the Institut de France’s involvement in the project signaled to them a pro-Francophone bias. “French was seen as a language of social pressure and a language of arrogance,” says Derez in an interview, and not even the Germans’ flames could erase that impression. (The German military attacked the library yet again in 1940, during World War II.)

When the episcopate had taken control of the university in 1834, following the establishment of the Kingdom of Belgium, instruction and administration were made almost exclusively French, despite the university’s location in Dutch-speaking Flanders. (The one exception was a course in Flemish literature.) Feeling as though they were invisible, the Flemings “perceived their French-speaking colleagues as aristocratic, snobbish, patronizing, and condescending bourgeois, who remained convinced of the superiority of the French language and therefore refused to learn Dutch,” writes Louis Vos, an historian at KU Leuven. The institution did not begin to add more Dutch courses until 1911, following decades of Flemish nationalist activism.

By 1936, the university had expanded to include a fully Dutch track for students, but the expansion only segregated the two language groups—rendering them separate, and decidedly unequal. When Vos was attending the university in the 1960s, he says the same lecture hall would host the same course two periods in a row: one session for each language. Students would ignore each other completely as they shuffled in and out. As the split was underway during the 1970s, says Nyns, the Walloon community was “like a ghetto”; he was able to make some Flemish friends, but only through proactive effort. Vos, meanwhile, says he never once conversed directly with a French speaker during his time as a student in Leuven.

“The idea that Belgium is a bilingual state is not completely correct,” Vos says. The situation is closer to one of “self-chosen apartheid” based on “real hostility”—and carried out, of course, unequally. He recalls Francophone students getting to use nice laboratories while Flemish students were relegated to the basement, studying the sciences on a smaller budget despite making up more of the student body.

And so, the Flemish protests persisted throughout the 1960s (some of them violently). The students sang “We Shall Overcome” and chanted “Walen buiten!”—“Walloons out!”—until it ultimately came to pass that each group would have to be served by its own distinct institution. Though much of the collection—which had twice been violently attacked—was necessarily new, the battle for the library’s holdings was still the sticking point; the library still embodied a long and vibrant history. In addition to the letters of Erasmus, the collection boasted writings by Thomas More, as well as the oldest manuscript written in the Hungarian language—part of Germany’s reparations for World War I, as mandated by the Treaty of Versailles. Derez recalls a colleague hiding a rare, 15th-century prayer book (shelfmark A12) in his own bedroom in order to hide it from the Walloons, so that they might not take it with them to their new town.*

The administrators eventually settled on some arbitrary ground rules, which seemed fairest under the circumstances. If a work’s donor could be contacted, the donor could choose where it would go—and if there was more than one version of the same work, each institution would be guaranteed at least one copy. But the majority of works were just divided by shelfmark: Odds stayed in Leuven, evens left for Louvain-la-Neuve. It was an oddly prosaic solution to a fundamentally emotional conflict. Along with Walloon students and faculty—who, Nyns remembers, “lost their homes”—the books moved across the border, populating this new prop college town that was then, according to Vos, nothing but open fields.

Today, the two institutions enjoy a peaceful relationship, occasionally convening for ceremonies, and routinely collaborating on research. Law students, adds Nyns, often spend six months at the other school, as many Belgian lawyers are expected to be bilingual. But it’s a cold peace. The current students on either side of the border rarely speak one another’s language, and Walloons and Flemings often have to communicate with each other in English, says Derez. (He adds that Belgium’s German-speaking minority—less than one percent of the population—are known as “the last Belgians,” caught between the country’s two distinct factions.) He wonders if the partnership between the two institutions will evaporate within the next few generations, when there will be no one left to link the two groups.

Perhaps then—in the absence of a unified Belgium—the split will seem even more, as Derez insists, like “a typical Belgian solution” after all.

*Correction: This story originally said the prayer book had been hidden in a bathroom. It was a bedroom.

The Fish and I is an Iranian short film directed, written and acted by Babak Habibifar that recounts the story of a blind man trying to save his fish. The film, screened at the 2015 Clermont-Ferrand Film Festival (Young Audience Program), has won several international honors:

  • Young Jurors Prize; 20min|max Internationales Short Film Festival Ingolstadt, Germany (June, 2015)
  • Special Audience Award; 12th CLAM International Film Festival of Solidarity in Navarcles, Spain (May, 2015)
  • Best Short Film; 6th Skepto International Film Festival in Cagliari, Italy (April, 2015)
  • Honorable Mention; 11th Rengo International Film Festival, Rengo, Chile (February 2015)
  • Special Jury Mention, Young Jury Prize for the Best International Short Film and Mediterranean Diet Award (a cash prize dedicated by a Spanish Institution); 16th International Short Film Festival “City of Soria” in Soria, Spain (November, 2014)
  • Jury Grand Prize and Audience Award; Short Short Story Film Festival in Providence, USA (November, 2014)
  • Most Original Film; Uhvati Film Festival in Novi Sad, Serbia (September, 2014)

Posted by: bluesyemre | February 15, 2019

The value of owning more #books than you can #read


Or how I learned to stop worrying and love my tsundoku.

  • Many readers buy books with every intention of reading them only to let them linger on the shelf.
  • Statistician Nassim Nicholas Taleb believes surrounding ourselves with unread books enriches our lives as they remind us of all we don’t know.
  • The Japanese call this practice tsundoku, and it may provide lasting benefits.

I love books. If I go to the bookstore to check a price, I walk out with three books I probably didn’t know existed beforehand. I buy second-hand books by the bagful at the Friends of the Library sale, while explaining to my wife that it’s for a good cause. Even the smell of books grips me, that faint aroma of earthy vanilla that wafts up at you when you flip a page.

The problem is that my book-buying habit outpaces my ability to read them. This leads to FOMO and occasional pangs of guilt over the unread volumes spilling across my shelves. Sound familiar?

But it’s possible this guilt is entirely misplaced. According to statistician Nassim Nicholas Taleb, these unread volumes represent what he calls an “antilibrary,” and he believes our antilibraries aren’t signs of intellectual failings. Quite the opposite.

Living with an antilibrary

Umberto Eco signs a book. You can see a portion of the author’s vast antilibrary in the background.

Taleb laid out the concept of the antilibrary in his best-selling book The Black Swan: The Impact of the Highly Improbable. He starts with a discussion of the prolific author and scholar Umberto Eco, whose personal library housed a staggering 30,000 books.

When Eco hosted visitors, many would marvel at the size of his library and assumed it represented the host’s knowledge — which, make no mistake, was expansive. But a few savvy visitors realized the truth: Eco’s library wasn’t voluminous because he had read so much; it was voluminous because he desired to read so much more.

Eco stated as much. Doing a back-of-the-envelope calculation, he found he could only read about 25,200 books if he read one book a day, every day, between the ages of ten and eighty. A “trifle,” he laments, compared to the million books available at any good library.

Drawing from Eco’s example, Taleb deduces:

Read books are far less valuable than unread ones. [Your] library should contain as much of what you do not know as your financial means, mortgage rates, and the currently tight real-estate market allows you to put there. You will accumulate more knowledge and more books as you grow older, and the growing number of unread books on the shelves will look at you menacingly. Indeed, the more you know, the larger the rows of unread books. Let us call this collection of unread books an antilibrary. [Emphasis original]

Maria Popova, whose post at Brain Pickings summarizes Taleb’s argument beautifully, notes that our tendency is to overestimate the value of what we know, while underestimating the value of what we don’t know. Taleb’s antilibrary flips this tendency on its head.

The antilibrary’s value stems from how it challenges our self-estimation by providing a constant, niggling reminder of all we don’t know. The titles lining my own home remind me that I know little to nothing about cryptography, the evolution of feathers, Italian folklore, illicit drug use in the Third Reich, and whatever entomophagy is. (Don’t spoil it; I want to be surprised.)

“We tend to treat our knowledge as personal property to be protected and defended,” Taleb writes. “It is an ornament that allows us to rise in the pecking order. So this tendency to offend Eco’s library sensibility by focusing on the known is a human bias that extends to our mental operations.”

These selves of unexplored ideas propel us to continue reading, continue learning, and never be comfortable that we know enough. Jessica Stillman calls this realization intellectual humility.

People who lack this intellectual humility — those without a yearning to acquire new books or visit their local library — may enjoy a sense of pride at having conquered their personal collection, but such a library provides all the use of a wall-mounted trophy. It becomes an “ego-booting appendage” for decoration alone. Not a living, growing resource we can learn from until we are 80 — and, if we are lucky, a few years beyond.


Book swap attendees will no doubt find their antilibrary/tsundoku grow.

I love Taleb’s concept, but I must admit I find the label “antilibrary” a bit lacking. For me, it sounds like a plot device in a knockoff Dan Brown novel — “Quick! We have to stop the Illuminati before they use the antilibrary to erase all the books in existence.”

Writing for the New York Times, Kevin Mims also doesn’t care for Taleb’s label. Thankfully, his objection is a bit more practical: “I don’t really like Taleb’s term ‘antilibrary.’ A library is a collection of books, many of which remain unread for long periods of time. I don’t see how that differs from an antilibrary.”

His preferred label is a loanword from Japan: tsundokuTsundoku is the Japanese word for the stack(s) of books you’ve purchased but haven’t read. Its morphology combines tsunde-oku (letting things pile up) and dukosho(reading books).

The word originated in the late 19th century as a satirical jab at teachers who owned books but didn’t read them. While that is opposite of Taleb’s point, today the word carries no stigma in Japanese culture. It’s also differs from bibliomania, which is the obsessive collecting of books for the sake of the collection, not their eventual reading.

The value of tsundoku

Granted, I’m sure there is some braggadocious bibliomaniac out there who owns a collection comparable to a small national library, yet rarely cracks a cover. Even so, studies have shown that book ownership and reading typically go hand in hand to great effect.

One such study found that children who grew up in homes with between 80 and 350 books showed improved literacy, numeracy, and information communication technology skills as adults. Exposure to books, the researchers suggested, boosts these cognitive abilities by making reading a part of life’s routines and practices.

Many other studies have shown reading habits relay a bevy of benefits. They suggest reading can reduce stress, satisfy social connection needs, bolster social skills and empathy, and boost certain cognitive skills. And that’s just fiction! Reading nonfiction is correlated with success and high achievement, helps us better understand ourselves and the world, and gives you the edge come trivia night.

In her article, Jessica Stillman ponders whether the antilibrary acts as a counter to the Dunning-Kruger effect, a cognitive bias that leads ignorant people to assume their knowledge or abilities are more proficient than they truly are. Since people are not prone to enjoying reminders of their ignorance, their unread books push them toward, if not mastery, then at least a ever-expanding understanding of competence.

“All those books you haven’t read are indeed a sign of your ignorance. But if you know how ignorant you are, you’re way ahead of the vast majority of other people,” Stillman writes.

Whether you prefer the term antilibrary, tsundoku, or something else entirely, the value of an unread book is its power to get you to read it.

« Newer Posts - Older Posts »


%d bloggers like this: